Ελεύθερος με περιοριστικούς όρους ο 50χρονος που κατηγορείται για την απόπειρα βιασμού της φιλοξενούμενής του

Ποι­νι­κή υπό­θε­ση με κα­τη­γο­ρί­ες για από­πει­ρα βια­σμού και σω­μα­τι­κή βλάβη – Ομό­φω­νη η από­φα­ση του Β’ Τα­κτι­κού Ανα­κρι­τή και της Ει­σαγ­γε­λέ­ως Υπη­ρε­σί­ας να αφε­θεί ελεύ­θε­ρος ο ημε­δα­πός, με απα­γό­ρευ­ση εξό­δου από τη χώρα, υπο­χρέ­ω­ση μη­νιαί­ας εμ­φά­νι­σης σε αστυ­νο­μι­κό τμήμα και απα­γό­ρευ­ση προ­σέγ­γι­σης της φε­ρό­με­νης ως πα­θού­σας σε από­στα­ση μι­κρό­τε­ρη των 100 μέ­τρων.

Εκτός κρα­τη­τη­ρί­ων, αλλά υπό αυ­στη­ρή δι­κο­νο­μι­κή επι­τή­ρη­ση, βρί­σκε­ται από χθες ο 50χρο­νος ημε­δα­πός που είχε συλ­λη­φθεί τα ξη­με­ρώ­μα­τα του πε­ρα­σμέ­νου Σαβ­βά­του, κα­τη­γο­ρού­με­νος για από­πει­ρα βια­σμού και επι­κίν­δυ­νη σω­μα­τι­κή βλάβη κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση σε βάρος της 41χρο­νης ημε­δα­πής, την οποία φι­λο­ξε­νού­σε στην οικία του.

Ο Β’ Τα­κτι­κός Ανα­κρι­τής και η Ει­σαγ­γε­λέ­ας Υπη­ρε­σί­ας, αφού έλα­βαν την απο­λο­γία του και αξιο­λό­γη­σαν το σύ­νο­λο του ανα­κρι­τι­κού υλι­κού, απο­φά­σι­σαν ομό­φω­να να ελεύ­θε­ρος με πε­ριο­ρι­στι­κούς όρους. Του επι­βλή­θη­κε απα­γό­ρευ­ση εξό­δου από τη χώρα, υπο­χρέ­ω­ση εμ­φά­νι­σης μια φορά κάθε μήνα στο αστυ­νο­μι­κό τμήμα του τόπου κα­τοι­κί­ας του, καθώς και απα­γό­ρευ­ση προ­σέγ­γι­σης της φε­ρό­με­νης ως θύ­μα­τος σε από­στα­ση μι­κρό­τε­ρη των 100 μέ­τρων. Με τους όρους αυ­τούς, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος πα­ρα­μέ­νει στη διά­θε­ση των δι­κα­στι­κών αρχών έως την εκ­δί­κα­ση της υπό­θε­σης, ενώ η ανά­κρι­ση συ­νε­χί­ζε­ται για τη συ­γκέ­ντρω­ση και αξιο­λό­γη­ση του συ­νό­λου των απο­δει­κτι­κών στοι­χεί­ων.

Η υπό­θε­ση, που απα­σχό­λη­σε τις αρχές αμέ­σως μετά τα με­σά­νυ­χτα της 27ης Ιου­νί­ου 2026, φέρει όλα τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά μιας ιδιαί­τε­ρα σύν­θε­της συμ­βί­ω­σης δύο εξαρ­τη­μέ­νων ατό­μων κάτω από εξαι­ρε­τι­κά δυ­σχε­ρείς συν­θή­κες, με τις δύο πλευ­ρές να πα­ρα­θέ­τουν εκ δια­μέ­τρου αντί­θε­τες εκ­δο­χές για όσα συ­νέ­βη­σαν εκεί­νο το βράδυ.

Η εκ­δο­χή της κα­ταγ­γε­λί­ας

Σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες της «δη­μο­κρα­τι­κής», το επί­μα­χο πε­ρι­στα­τι­κό το­πο­θε­τεί­ται γύρω στις 02:00 της 27ης Ιου­νί­ου 2026, μέσα στην οικία όπου διέ­με­νε προ­σω­ρι­νά η 41χρονη. Όπως προ­κύ­πτει από την κα­ταγ­γε­λία της, ο 50χρο­νος την πλη­σί­α­σε ενώ εκεί­νη βρι­σκό­ταν ξα­πλω­μέ­νη και άρ­χι­σε να τη θω­πεύ­ει, εκ­δη­λώ­νο­ντας πρό­θε­ση γε­νε­τή­σιας επα­φής. Μόλις η φε­ρό­με­νη ως πα­θού­σα αρ­νή­θη­κε και του ζή­τη­σε να την αφή­σει ήσυχη, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος φέ­ρε­ται να αντέ­δρα­σε βίαια.

Η ίδια υπο­στη­ρί­ζει ότι ο 50χρο­νος πήρε στα χέρια του ένα κομ­μά­τι ξύλο μή­κους πε­ρί­που ενός μέ­τρου και την χτύ­πη­σε επα­νει­λημ­μέ­να στα πόδια και στο κε­φά­λι, ενώ ταυ­τό­χρο­να επι­χει­ρού­σε να της αφαι­ρέ­σει το πα­ντε­λό­νι προ­κει­μέ­νου να προ­βεί σε σε­ξουα­λι­κή πράξη. Η πράξη, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της, δεν ολο­κλη­ρώ­θη­κε επει­δή κα­τά­φε­ρε να τον απο­τρέ­ψει και να απο­μα­κρυν­θεί. Στη συ­νέ­χεια, όπως ανα­φέ­ρει, ει­δο­ποί­η­σε τη­λε­φω­νι­κά συγ­γε­νι­κό της πρό­σω­πο, το οποίο με τη σειρά του ενη­μέ­ρω­σε άμεσα την Αστυ­νο­μία.

Για την 41χρονη πα­ραγ­γέλ­θη­κε ια­τρο­δι­κα­στι­κή εξέ­τα­ση, ώστε να απο­τυ­πω­θεί η έκτα­ση και η φύση των τραυ­μα­τι­σμών που φέ­ρε­ται να της προ­κλή­θη­καν.

Η επέμ­βα­ση των αρχών και η σύλ­λη­ψη

Το σήμα στις αστυ­νο­μι­κές αρχές δό­θη­κε λίγο πριν τις 03:00, με την ανα­φο­ρά να κάνει λόγο για άτομο που κρα­τεί­ται παρά τη θέ­λη­σή του και δέ­χε­ται βία. Αστυ­νο­μι­κοί που εκτε­λού­σαν επο­χού­με­νη πε­ρι­πο­λία έσπευ­σαν στο ση­μείο, όπου, σύμ­φω­να με τα στοι­χεία, εντό­πι­σαν τον 50χρονο έξω από το οί­κη­μα να κρατά το ξύλο και να επι­χει­ρεί να ασφα­λί­σει μια αυ­το­σχέ­δια πόρτα. Ο άν­δρας συ­νε­λή­φθη γύρω στις 03:45 και οδη­γή­θη­κε στις αρ­μό­διες υπη­ρε­σί­ες, ενώ σχη­μα­τί­στη­κε σε βάρος του δι­κο­γρα­φία για πα­ρά­βα­ση των δια­τά­ξε­ων περί από­πει­ρας βια­σμού και σω­μα­τι­κής βλά­βης.

Από την πρώτη στιγ­μή της προ­σα­γω­γής του, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος αρ­νή­θη­κε τα όσα του απο­δί­δο­νται.

Η απο­λο­γία και η γραμ­μή υπε­ρά­σπι­σης

Απο­λο­γού­με­νος ο 50χρο­νος αρ­νεί­ται κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά και στο σύ­νο­λό τους τις απο­δι­δό­με­νες πρά­ξεις. Δια­τεί­νε­ται ότι ου­δέ­πο­τε επι­χεί­ρη­σε να εξα­να­γκά­σει την εγκα­λού­σα σε γε­νε­τή­σια πράξη με χρήση βίας ή απει­λής και ότι δεν είχε πρό­θε­ση να προ­σβά­λει τη γε­νε­τή­σια ελευ­θε­ρία της. Υπο­στη­ρί­ζει επί­σης ότι δεν της προ­κά­λε­σε επι­κίν­δυ­νη σω­μα­τι­κή βλάβη με τον τρόπο που πε­ρι­γρά­φε­ται στην κα­ταγ­γε­λία, χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντας τους ισχυ­ρι­σμούς της μο­νο­με­ρή εκ­δο­χή που δεν επι­βε­βαιώ­νε­ται, όπως ανα­φέ­ρει, από αντι­κει­με­νι­κά απο­δει­κτι­κά στοι­χεία.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος πε­ρι­γρά­φει τον εαυτό του ως χρό­νιο χρή­στη ναρ­κω­τι­κών ου­σιών, σε κα­τά­στα­ση ενερ­γούς εξάρ­τη­σης κατά τον χρόνο των φε­ρό­με­νων πε­ρι­στα­τι­κών. Ανα­φέ­ρει ότι στε­ρεί­ται στα­θε­ρής επαγ­γελ­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας και ει­σο­δη­μά­των και ότι, για την κά­λυ­ψη των στοι­χειω­δών ανα­γκών του, κα­τα­φεύ­γει στην επαι­τεία. Πα­ρου­σιά­ζει τον εαυτό του ως φι­λή­συ­χο άτομο που στο πα­ρελ­θόν απα­σχό­λη­σε τις αρχές κυ­ρί­ως για αδι­κή­μα­τα συν­δε­ό­με­να με την εξάρ­τη­σή του, όπως μι­κρο­κλο­πές και υπο­θέ­σεις ναρ­κω­τι­κών.

Ως προς τη σχέση του με την εγκα­λού­σα, ισχυ­ρί­ζε­ται ότι την φι­λο­ξε­νού­σε επει­δή ήταν άστε­γη και αντι­με­τώ­πι­ζε σο­βα­ρά προ­σω­πι­κά προ­βλή­μα­τα, ενώ και η ίδια είναι, κατά τα λε­γό­με­νά του, χρό­νια χρή­στρια. Δια­τεί­νε­ται ότι κατά το αρ­χι­κό διά­στη­μα της συμ­βί­ω­σής τους είχε ανα­πτυ­χθεί ερω­τι­κή σχέση, η οποία στη συ­νέ­χεια έληξε, και υπο­στη­ρί­ζει ότι μετά τη δια­κο­πή της σχέ­σης η γυ­ναί­κα επέ­στρε­φε αρ­κε­τές φορές στην οικία σε κακή σω­μα­τι­κή και ψυ­χο­λο­γι­κή κα­τά­στα­ση, φέ­ρο­ντας ση­μά­δια για τα οποία, όπως ανα­φέ­ρει, του έδινε αντι­φα­τι­κές εξη­γή­σεις. Με βάση αυτή τη γραμ­μή, ο 50χρο­νος εκτι­μά ότι η κα­ταγ­γε­λία εντάσ­σε­ται στο πλαί­σιο των ιδιαί­τε­ρα προ­βλη­μα­τι­κών συν­θη­κών της ζωής της και δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Με το υπό­μνη­μά του είχε ζη­τή­σει να μη δια­τα­χθεί η προ­σω­ρι­νή του κρά­τη­ση, με το επι­χεί­ρη­μα ότι δια­θέ­τει γνω­στή κα­τοι­κία, δεν είναι ύπο­πτος φυγής και δεν προ­τί­θε­ται να πα­ρε­μπο­δί­σει την ανά­κρι­ση ή να επη­ρε­ά­σει μάρ­τυ­ρες. Είχε ζη­τή­σει πα­ράλ­λη­λα την επι­βο­λή ηπιό­τε­ρων πε­ριο­ρι­στι­κών όρων αντί της κρά­τη­σης, εκ­φρά­ζο­ντας την επι­θυ­μία να εντα­χθεί εκ νέου σε πρό­γραμ­μα απε­ξάρ­τη­σης.

Την υπε­ρά­σπι­σή του ανέ­λα­βε ο δι­κη­γό­ρος Ρόδου κ. Ιω­άν­νης Κοκ­κι­νο­γέ­νης.