Στέφανος Δράκος: «Να ενεργοποιηθεί άμεσα η Προγραμματική Σύμβαση για τη Μεσαιωνική Πόλη, στην πράξη»

Στη συνε­δρί­αση λογο­δο­σίας ο κ. Σωτήρης Βαγια­νός εμφα­νί­στηκε να βλέπει δυνα­τό­τη­τες και “ανοι­χτές πόρτες” για την Προ­γραμ­μα­τική της Μεσαιω­νι­κής Πόλης, ενώ λίγες μέρες μετά στο Δημο­τικό Συμ­βού­λιο η τοπο­θέ­τησή του φάνηκε να ευθυ­γραμ­μί­ζε­ται με τη γραμμή ότι η Σύμβαση είναι προ­βλη­μα­τική και χρειά­ζε­ται επα­να­ξιο­λό­γηση. Πώς ερμη­νεύ­ετε αυτή την αλλαγή στάσης και ποιο είναι, κατά τη γνώμη σας, το κρίσιμο βήμα που πρέπει να γίνει τώρα για να μην χαθεί χρόνος;

Δεν θα προ­σω­πο­ποι­ήσω το θέμα. Η δημο­τική αρχή θα κριθεί από τον ροδιακό λαό, από το αν θα παρα­χθεί έργο και από το αν θα αξιο­ποι­η­θούν οι δυνα­τό­τη­τες που υπάρ­χουν, όχι από το ποιος είπε τι σε μια συνε­δρί­αση.

Όμως υπάρχει ένα αντι­κει­με­νικό πρό­βλημα που δεν μπορεί να απο­σιω­πη­θεί, μέσα σε λίγες ημέρες ακού­σαμε δύο αντι­φα­τικά μηνύ­ματα. Από τη μία “υπάρ­χουν ανοι­χτές πόρτες και δυνα­τό­τη­τες” και από την άλλη “η σύμβαση πρέπει να επα­νε­ξε­τα­στεί”. Αυτό το πήγαινε έλα δεν βοηθά κανέναν και κυρίως δεν βοηθά τη Μεσαιω­νική Πόλη. Όταν η ίδια διοί­κηση εκπέ­μπει δύο γραμμές, το απο­τέ­λε­σμα είναι ένα, ανα­σφά­λεια, καθυ­στέ­ρηση, και τελικά ένα βολικό άλλοθι για το ό,τι δεν προχωρά τίποτα.

Και εδώ θέλω να είμαι απο­λύ­τως καθαρός, το ζήτημα δεν είναι αν “φταίει” το κείμενο της Προ­γραμ­μα­τι­κής. Το ζήτημα είναι ότι δεν εφαρ­μό­στηκε. Η ίδια η Προ­γραμ­μα­τική προ­βλέ­πει μηχα­νι­σμό διοί­κη­σης και ελέγχου την Επι­τροπή Παρα­κο­λού­θη­σης ώστε να συνε­δριά­ζει, να κατευ­θύ­νει, να λύνει προ­βλή­ματα και να πιέζει την πρόοδο. Κι όμως, μέχρι σήμερα, ενώ έχουν περάσει περίπου δύο χρόνια, η Επι­τροπή αυτή από όσο γνωρίζω συνε­δρί­ασε μόνο μία φορά. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Δεν είναι πρό­βλημα “άρθρων”, είναι πρό­βλημα διοί­κη­σης.

Άρα, το κρίσιμο βήμα για να μη χαθεί άλλος χρόνος είναι πρα­κτικό και μετρή­σιμο και αυτό είναι να ενερ­γο­ποι­η­θεί άμεσα η Προ­γραμ­μα­τική στην πράξη. Όχι “επα­νε­ξε­τά­σεις” και “ξανα­βλέ­πουμε”.

Να τεθεί πρό­γραμμα συνε­δριά­σεων της Επι­τρο­πής Παρα­κο­λού­θη­σης, να δημο­σιο­ποι­η­θεί ένας πίνακας προόδου ανά δράση και έργο με υπεύ­θυ­νους και ημε­ρο­μη­νίες, και να ξεκι­νή­σει η ωρί­μανση μελετών και η προ­ε­τοι­μα­σία εντά­ξεων εκεί που υπάρχει χρη­μα­το­δο­τικό παρά­θυρο.

Εμείς κατα­φέ­ραμε και υπο­γρά­ψαμε την Προ­γραμ­μα­τική μετά από σχεδόν είκοσι χρόνια για να απο­τε­λεί εργα­λείο υλο­ποί­η­σης, όχι για να γίνεται αφορμή συζη­τή­σεων επί συζη­τή­σεων. Αν υπάρχει πραγ­μα­τική πρόθεση για την προ­στα­σία της Μεσαιω­νι­κής Πόλης και τη βελ­τί­ωση των συν­θη­κών όσων δρα­στη­ριο­ποιού­νται εντός αυτής και κυρίως των μόνιμων κατοί­κων, η λύση είναι μία, δουλειά, συνέ­πεια και λει­τουρ­γία των προ­βλε­πό­με­νων οργάνων. Εκεί θα κριθούν και εκεί πρέπει να επι­κε­ντρω­θεί η κοι­νω­νία της Ρόδου.

Παρα­κο­λου­θώ­ντας τη συνε­δρί­αση είδαμε ότι σημειώ­θη­καν εντά­σεις ανάμεσα σ’ εσάς και τον δήμαρχο, Αλέ­ξαν­δρο Κολιάδη για το επίμαχο ζήτημα. Θα ήθελα το σχόλιό σας.

Δεν με εκφρά­ζουν οι αντι­πα­ρα­θέ­σεις ως αυτο­σκο­πός. Η πολι­τική δεν είναι τηλε­ο­πτικό προϊόν ούτε πεδίο προ­σω­πι­κών “μονο­μα­χιών”. Είναι ευθύνη, οργά­νωση και καθη­με­ρινή δουλειά, ειδικά όταν μιλάμε για τη Μεσαιω­νική Πόλη, που είναι ένα ζήτημα υψηλής δυσκο­λίας και τερά­στιας αξίας για τον τόπο. Εξάλλου η αντι­πα­ρά­θεση απο­τε­λεί μέρος των δημο­κρα­τι­κών δια­δι­κα­σιών όταν εκφρά­ζε­ται με πολι­τι­κούς όρους, σε κάθε άλλη περί­πτωση μόνο με βούρκο μπορεί να χαρα­κτη­ρι­στεί.

Αν υπήρξε ένταση, υπήρξε γιατί συζη­τάμε για θέματα ουσίας, για την αξιο­πι­στία του Δήμου απέ­να­ντι στους θεσμούς, για την ικα­νό­τητά του να υλο­ποιεί σύνθετα έργα, και για το αν θα αξιο­ποι­ή­σουμε πραγ­μα­τι­κές ευκαι­ρίες ή αν θα χαθεί άλλος χρόνος μέσα σε ατέρ­μο­νες συζη­τή­σεις. Σε τέτοια ζητή­ματα δεν χωρά ούτε ωραιο­ποί­ηση ούτε εύκολες ατάκες. Χρειά­ζε­ται καθαρή θέση και κυρίως καθαρό σχέδιο.

Εγώ επιμένω να μιλώ με γεγο­νότα και με έργο. Στη δική μας θητεία δεν ζητή­σαμε από τους πολίτες να μας πιστέ­ψουν “στα λόγια” αλλά εργα­στή­καμε για να προ­χω­ρή­σουν δια­δι­κα­σίες, μελέτες, εγκρί­σεις και ωρι­μάν­σεις, που είναι η βάση για να φτάνει ένα έργο να μπορεί να υλο­ποι­η­θεί. Αυτό είναι το μέτρο της πολι­τι­κής, τι αφήνεις πίσω σου ως πραγ­μα­τικό απο­τέ­λε­σμα και τι μπορεί να συνε­χι­στεί.

Και θέλω να το υπο­γραμ­μίσω ιδιαί­τερα, πίσω από κάθε έργο, πριν καν φανεί στον πολίτη, υπάρχει τερά­στια προ­σπά­θεια υπη­ρε­σια­κών στε­λε­χών, τεχνι­κών υπη­ρε­σιών, επι­στη­μό­νων, συνερ­γα­τών, αλλά και αιρετών που τρέχουν επί μήνες ή και χρόνια. Οφεί­λουμε σε όλους αυτούς σεβασμό και σοβα­ρό­τητα. Γι’ αυτό και η κριτική μου δεν στρέ­φε­ται ποτέ απέ­να­ντι σε ανθρώ­πους που δου­λεύ­ουν ή σε υπη­ρε­σίες που σηκώ­νουν βάρος. Η κριτική μου αφορά στην ανάγκη να υπάρχει σχέδιο, συνέ­χεια, συντο­νι­σμός και πολι­τική βούληση γιατί χωρίς αυτά, ακόμα και οι καλύ­τε­ρες υπη­ρε­σίες δεν μπορούν να φέρουν απο­τέ­λε­σμα.

Κλεί­νο­ντας την ερώτηση αυτή θα ήθελα να πω ότι τελικά, το ζητού­μενο δεν είναι “ποιος ύψωσε τον τόνο” σε μια συνε­δρί­αση. Το ζητού­μενο είναι να μη χαθεί άλλος χρόνος. Ο κόσμος δεν ενδια­φέ­ρε­ται για τις εντά­σεις, ενδια­φέ­ρε­ται να δει έργο, συνέ­πεια και κυρίως για τη Μεσαιω­νική Πόλη που απο­τε­λεί πέρα της ιστο­ρι­κής της αξίας και τον σημα­ντι­κό­τερο του­ρι­στικό προ­ο­ρι­σμό του νησιού μας

Στην τοπο­θέ­τησή σας, τονί­σατε ότι το έργο για τα δημο­τικά λουτρά είναι πολύ σημα­ντικό. Προη­γή­θη­καν πολλές προ­σπά­θειες για την απο­κα­τά­σταση και λει­τουρ­γία του, και θα ήθελα να ανα­φερ­θείτε σε αυτό.

Τα Δημο­τικά Λουτρά απο­τε­λούν ένα από τα σημα­ντι­κό­τερα μνημεία του τόπου μας και πέρα από την ιστο­ρική τους σημασία συν­δέ­ο­νται άμεσα με την τοπική κοι­νω­νία της Ρόδου, ολο­κλη­ρώ­νο­ντας τη λει­τουρ­γία μετά από αιώνες, το 2011. Απο­τε­λεί χαρα­κτη­ρι­στικό τεκ­μή­ριο της πολυ­πο­λι­τι­σμι­κής ιστο­ρίας της Μεσαιω­νι­κής Πόλης και της δια­δρο­μής της μέσα στο χρόνο.

Η όποια προ­σπά­θεια λοιπόν απο­κα­τά­στα­σής τους απαι­τούσε σοβαρή τεχνική προ­ε­τοι­μα­σία, ολο­κλη­ρω­μέ­νες μελέτες και κυρίως τις θεσμι­κές εγκρί­σεις που είναι απο­λύ­τως απα­ραί­τη­τες όταν πρό­κει­ται για μνημείο με τόσο σημα­ντική ιστο­ρική και πολι­τι­στική αξία. Κατά τη διάρ­κεια της θητείας μας κατα­φέ­ραμε να ολο­κλη­ρω­θούν όλες οι ανα­γκαίες δια­δι­κα­σίες και να κατα­τε­θεί θεσμικά ο φάκελος στο Κεντρικό Αρχαιο­λο­γικό Συμ­βού­λιο. Στη συνε­δρί­αση της 22ας Ιουνίου 2021, στην οποία συμ­με­τείχα προ­σω­πικά, παρου­σιά­σαμε το σύνολο των προ­τει­νό­με­νων παρεμ­βά­σεων στο μνημείο και κατα­φέ­ραμε να εξα­σφα­λί­σουμε την ομόφωνη γνω­μο­δό­τηση υπέρ της έγκρι­σης της μελέτης.

Στη συνέ­χεια για τη χρη­μα­το­δό­τηση, δεν περιο­ρι­στή­καμε στους ίδιους πόρους του Δήμου. Ανα­ζη­τή­σαμε χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία και κατα­φέ­ραμε να εξα­σφα­λί­σουμε πλήρη χρη­μα­το­δό­τηση από το Ταμείο Ανά­καμ­ψης, μέσω του Υπουρ­γείου Περι­βάλ­λο­ντος και Ενέρ­γειας, στο πλαίσιο της δράσης «Παρεμ­βά­σεις με στόχο τη βελ­τί­ωση του δημό­σιου χώρου», με ποσοστό χρη­μα­το­δό­τη­σης 100% και συνο­λικό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό 2.320.341,47€. Το έργο δημο­πρα­τή­θηκε, δια­σφα­λί­ζο­ντας ότι υπήρχαν όλες οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να περάσει από τον σχε­δια­σμό στην υλο­ποί­ηση. Όταν λοιπόν ακού­στηκε μέσα στο δημο­τικό συμ­βού­λιο ότι υπάρχει σοβαρή πιθα­νό­τητα να χαθεί η χρη­μα­το­δό­τηση από αδυ­να­μία ολο­κλή­ρω­σης του έργου αντι­λαμ­βά­νε­ται κανείς τη σοβα­ρό­τητα της εξέ­λι­ξης αυτής, αφού με τον τρόπο αυτό πέρα του ό,τι ακυ­ρώ­νε­ται η προ­σπά­θεια όλων αυτών των ανθρώ­πων που εργά­στη­καν για να έρθει το απο­τέ­λε­σμα αυτό, το μεγα­λύ­τερο πλήγμα είναι στον τόπο μας, αφού χάνεται ίσως η μονα­δική ευκαι­ρία μετά από τόσα χρόνια να επι­στρέ­ψει το μνημείο στη κοι­νω­νία. Δυστυ­χώς δεν είναι το μόνο που προ­στί­θε­ται σε μια σειρά έργων που είτε είναι βαλ­τω­μένα είτε οδη­γού­νται στη διάλυσή τους.

Εν κατα­κλείδι, πώς βλέπετε να εξε­λίσ­σο­νται τα έργα που έχει ανα­λά­βει ο Δήμος Ρόδου; Οι εκπρό­σω­ποι της δημο­τι­κής αρχής και ο ίδιος ο δήμαρ­χος, μιλούν για δυσμενή αντι­με­τώ­πιση του δήμου από το κεντρικό κράτος σε πολλά θέματα όπως οι απο­ζη­μιώ­σεις για τις ζημιές από την Bora, οι παρα­λίες κ.ά.

Η αίσθηση που υπάρχει σήμερα στην κοι­νω­νία είναι ότι παρα­τη­ρεί­ται στα­σι­μό­τητα και ελπίζω πραγ­μα­τικά αυτό να αλλάξει, γιατί ο τόπος δεν έχει χρόνο για χάσιμο.

Προ­βλή­ματα και δυσκο­λίες πάντα υπάρ­χουν, κράτος, γρα­φειο­κρα­τία, χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία, έκτακτα γεγο­νότα. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν υπάρ­χουν εμπόδια αλλά πώς επι­λέ­γεις να τα αντι­με­τω­πί­σεις. Αν ανα­λω­νό­μα­στε στο να δεί­χνουμε συνεχώς “άλλους” ως υπεύ­θυ­νους, την προη­γού­μενη δημο­τική αρχή, την κυβέρ­νηση, την Περι­φέ­ρεια, το Υπουρ­γείο, στο τέλος δεν προχωρά τίποτα.

Ο Δήμος πρέπει να έχει σχέδιο, τεχνική επάρ­κεια, διεκ­δί­κηση με επι­χει­ρή­ματα και κυρίως παρα­γωγή έργου. Αυτή είναι η μόνη απά­ντηση που πείθει τους πολίτες, να βλέπουν πράξη και όχι δικαιο­λο­γίες.

Εγώ εύχομαι και θα το στηρίξω όπου χρεια­στεί να προ­χω­ρή­σουν τα έργα, γιατί πάνω από όλα είναι η Ρόδος.

Ωστόσο το να διεκ­δι­κείς πόρους είναι θεσμική υπο­χρέ­ωση και είμαστε όλοι δίπλα σε αυτό, το να χάνεις όμως ήδη κατα­νε­μη­μέ­νους πόρους ισο­δυ­να­μεί με λιπο­τα­ξία. Και το ερώτημα που γεν­νά­ται είναι το εξής, ποιον τελικά θα πείσεις κατά τη φάση της όποιας διεκ­δί­κη­σης, και σε όποιον την κάνεις, όταν το βιο­γρα­φικό σου έχει μόνο χαμένες χρη­μα­το­δο­τή­σεις, χαμένες ευκαι­ρίες απε­ντά­ξεις και ψήγματα έργου μέσα από απευ­θείας ανα­θέ­σεις των ελά­χι­στων ίδιων πόρων.