Ζώντας σε μία πόλη που «σιώπησε» – Το ημερολόγιο μιας κατοίκου της Γουχάν

Η κινε­ζική πόλη Γουχάν βρί­σκε­ται σε καρα­ντίνα από τις 23 Ιανουα­ρίου, στο πλαίσιο της προ­σπά­θειας περιο­ρι­σμού της εξά­πλω­σης του νέου κορω­νοϊού. Οι μετα­φο­ρές έχουν στα­μα­τή­σει, τα περισ­σό­τερα μαγαζιά και επι­χει­ρή­σεις έχουν κλείσει και στους ανθρώ­πους συνι­στά­ται να παρα­μέ­νουν στο σπίτι τους.

Η Jing είναι μία 29χρονη κοι­νω­νική λει­τουρ­γός και ακτι­βί­στρια, η οποία ζει μόνη της. Καθ’ όλη την περα­σμένη εβδο­μάδα κρα­τούσε ένα ημε­ρο­λό­γιο, το οποίο μοι­ρά­στηκε με το BBC:

Πέμπτη 23 Ιανουα­ρίου – Η μέρα που η Γουχάν «κατέ­βασε ρολά»

«Δεν ήξερα τι να κάνω όταν ξύπνησα και πλη­ρο­φο­ρή­θηκα για την καρα­ντίνα. Δεν ξέρω τι σημαί­νει, πόσο καιρό θα διαρ­κέ­σει και με ποιον τρόπο θα πρέπει να προ­ε­τοι­μα­στώ.

Υπάρ­χουν πολλά εξορ­γι­στικά σχόλια (στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης): ότι πολλοί ασθε­νείς δεν μπορούν να νοση­λευ­θούν έπειτα από διά­γνωση (εξαι­τίας έλλει­ψης χώρων) καθώς και ότι πολλοί ασθε­νείς με πυρετό δεν δέχο­νται την κατάλ­ληλη φρο­ντίδα.

Πολλοί περισ­σό­τε­ροι άνθρω­ποι φοράνε μάσκες. Φίλοι μου είπανε να κρατήσω στην άκρη προ­μή­θειες. Το ρύζι και τα νουντλς έχουν σχεδόν εξα­ντλη­θεί.

Ένας άντρας αγόραζε πολύ αλάτι και κάποιος τον ρώτησε γιατί. Εκείνος απά­ντησε: «Κι αν η καρα­ντίνα κρα­τή­σει έναν ολό­κληρο χρόνο;»

Πήγα σε ένα φαρ­μα­κείο και είχε ήδη περιο­ρί­σει τον αριθμό των πελατών που δεχόταν. Είχαν ήδη εξα­ντλη­θεί οι μάσκες και τα αλκο­ο­λούχα απο­λυ­μα­ντικά.

Αφότου μάζεψα αρκετές προ­μή­θειες για φαγητό, είμαι ακόμα ταραγ­μένη. Τα αυτο­κί­νητα και οι πεζοί μειώ­νο­νται και η πόλη έχει ξαφνικά «παγώσει».

Πότε θα αρχίσει η πόλη να ξαναζεί;»

Παρα­σκευή 24 Ιανουα­ρίου – Μία σιωπηλή Παρα­μονή Πρω­το­χρο­νιάς

«Όλα γύρω είναι σιωπηλά και η σιωπή είναι τρο­μα­κτική. Ζω μόνη μου και μπορώ να νιώσω την παρου­σία άλλων ανθρώ­πων τριγύρω μοναχά από τους θορύ­βους που ακού­γο­νται κάπου κάπου από το διά­δρομο.

Έχω πολύ χρόνο για να σκεφτώ πώς θα επι­βιώσω. Δεν έχω ούτε πόρους ούτε γνω­ρι­μίες.

Ένας από τους στόχους μου είναι να μην αρρω­στήσω και για αυτό θα πρέπει να ασκού­μαι. Το φαγητό είναι επίσης πολύ σημα­ντικό για την επι­βί­ωση και γι’αυτό θα πρέπει να γνωρίζω εάν μου μένουν αρκετές προ­μή­θειες.

Η κυβέρ­νηση δεν έχει πει πόσο θα κρα­τή­σει η καρα­ντίνα, ούτε πώς μπο­ρούμε να συνε­χί­σουμε να λει­τουρ­γούμε. Κάποιοι λένε ότι ίσως κρα­τή­σει ως τον Μάιο.

Το φαρ­μα­κείο και το παντο­πω­λείο από κάτω ήταν κλειστά σήμερα, μα με παρη­γο­ρεί το ότι είδα ότι γινόταν ακόμα διανομή φαγητού.

Τα νουντλς έχουν εξα­ντλη­θεί σε όλα τα σούπερ μάρκετ αλλά υπάρχει ακόμα λίγο ρύζι. Πήγα και στην αγορά σήμερα. Αγόρασα σέλινο, σκόρδο και αβγά.

Αφού πήγα σπίτι, έπλυνα όλα μου τα ρούχα και έκανα ένα ντους. Η προ­σω­πική υγιεινή είναι σημα­ντική – νομίζω πως πλένω τα χέρια μου 20 με 30 φορές την ημέρα.

Το να βγαίνω έξω με κάνει να νιώθω ότι είμαι ακόμα συν­δε­δε­μένη με τον κόσμο. Είναι πολύ δύσκολο να φαντα­στώ πώς περνάνε οι μεγα­λύ­τε­ροι σε ηλικία πολίτες που ζουν μόνοι τους και τα άτομα με ειδικές ανάγκες.

Δεν ήθελα να μαγει­ρέψω λιγό­τερο απ’ ό,τι συνήθως διότι ήταν η τελευ­ταία νύχτα της χρονιάς του γου­ρου­νιού και έπρεπε να φτιάξω ένα εορ­τα­στικό γεύμα.

Κατά τη διάρ­κεια του δείπνου, έκανα βίντεο-κλήση με τους φίλους μου. Ανα­πό­φευ­κτα μιλή­σαμε για τον ιό. Κάποιοι άνθρω­ποι βρί­σκο­νται σε πόλεις κοντά στη Γουχάν, κάποιοι επέ­λε­ξαν να μην πάνε σπίτι εξαι­τίας του ιού, κάποιοι ακόμη επι­μέ­νουν να συνα­θροί­ζο­νται παρά το ξέσπα­σμα.

Μία φίλη έβηξε κατά τη διάρ­κεια της κλήσης. Κάποιος της είπε, αστειευό­με­νος, να κλείσει το τηλέ­φωνο.

Μιλού­σαμε για τρεις ώρες και σκέ­φτηκα ότι μπο­ρούσα πλέον να πέσω για ύπνο με ευχά­ρι­στες σκέψεις. Μα όταν έκλεισα τα μάτια μου, ήρθαν μνήμες από τις προη­γού­με­νες μέρες.

Δάκρυσα. Ένιωθα αβο­ή­θητη, θυμω­μένη και στε­να­χω­ρη­μένη. Σκε­φτό­μουν μάλιστα και τον θάνατο.

Δεν μετα­νιώνω για πολλά πράγ­ματα γιατί η δουλειά μου σημαί­νει πολλά. Μα δεν θέλω να τελειώ­σει η ζωή μου.»

Σάββατο 25 Ιανουα­ρίου – Μόνη την Πρω­το­χρο­νιά

«Σήμερα είναι η κινε­ζική Πρω­το­χρο­νιά. Δεν με ενδιέ­φε­ραν ποτέ ιδιαί­τερα οι εορ­τα­στι­κές εκδη­λώ­σεις, μα τώρα η Πρω­το­χρο­νιά φαντά­ζει πιο άκαιρη από ποτέ.

Το πρωί, είδα λίγο αίμα όταν φτερ­νί­στηκα και τρόμαξα. Το κεφάλι μου γέμισε με ανη­συ­χία για την αρρώ­στια. Ανα­ρω­τιό­μουν αν έπρεπε να βγω ή όχι. Μα δεν είχα πυρετό και η όρεξή μου ήταν καλή κι έτσι βγήκα.

Φόρεσα δύο μάσκες παρόλο που λένε ότι είναι άσκοπο και περιττό. Ανησυχώ για τις κακής ποιό­τη­τας απο­μι­μή­σεις έτσι μία διπλή μάσκα με κάνει να νιώθω πιο ασφαλής.

Ήταν πάλι πολύ ήσυχα. Ένα ανθο­πω­λείο ήταν ανοιχτό και ο ιδιο­κτή­της είχε τοπο­θε­τή­σει στην πόρτα μερικά χρυ­σάν­θεμα (που συχνά χρη­σι­μο­ποιού­νται στις κηδείες). Δεν ήξερα, όμως, αν αυτό σήμαινε κάτι.

Στο σούπερ μάρκετ, τα ράφια με τα λαχα­νικά ήταν άδεια και σχεδόν όλα τα ζυμα­ρικά και τα νουντλς είχαν εξα­ντλη­θεί. Υπήρχαν λίγοι μόνο άνθρω­ποι στην ουρά.

Συνε­χί­ζει να μου έρχεται η παρόρ­μηση να αγοράσω πολλά κάθε φορά που πηγαίνω στο μαγαζί. Αγόρασα άλλα 2.5 κιλά ρυζιού, παρότι έχω 7 κιλά ρύζι στο σπίτι. Επίσης, δεν μπόρεσα να μην αγοράσω μερικές γλυ­κο­πα­τά­τες, ζυμα­ρικά, λου­κά­νικα, κόκκινα και πράσινα φασόλια, κεχρί και αλα­τι­σμένα αβγά.

Ούτε καν μου αρέσουν τα αλα­τι­σμένα αβγά! Θα τα δώσω σε φίλους, όταν τελειώ­σει η καρα­ντίνα.

Έχω αρκετό φαγητό για ένα μήνα, κι αυτή η ψυχα­να­γκα­στική τάση να αγοράζω μοιάζει τρελή. Μα υπό τέτοιες συν­θή­κες, πώς θα μπο­ρούσα να κατη­γο­ρήσω τον εαυτό μου;

Πήγα για έναν περί­πατο κοντά στο ποτάμι. Δύο μαγαζιά με σνακ ήταν ανοιχτά και κάποιοι άνθρω­ποι πήγαι­ναν βόλτα τα σκυλιά τους. Είδα κι άλλους να κάνουν βόλτα, μάλλον ούτε εκείνοι ήθελαν να παγι­δευ­τούν μέσα.

Δεν είχα περ­πα­τή­σει ποτέ ξανά σε εκείνο το δρόμο. Ένιωσα τον κόσμο μου να διευ­ρύ­νε­ται λίγο».

Κυριακή 26 Ιανουα­ρίου – Κάνο­ντας τη φωνή σου να ακου­στεί

«Δεν είναι μόνο η πόλη παγι­δευ­μένη. Είναι και οι φωνές των ανθρώ­πων.

Την πρώτη μέρα της καρα­ντί­νας, δεν μπο­ρούσα να γράψω τίποτα σχετικό στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης (εξαι­τίας της λογο­κρι­σίας). Δεν μπο­ρούσα καν να γράψω στο WeChat. Η δια­δι­κτυακή λογο­κρι­σία υπάρχει εδώ και πολύ καιρό στην Κίνα, μα τώρα μοιάζει ακόμα πιο σκληρή.

Όταν στη ζωή σου έρχο­νται τα πάνω κάτω, είναι μια πρό­κληση να χτίσεις από την αρχή την καθη­με­ρι­νό­τητά σου. Συνε­χίζω να ασκού­μαι τα πρωινά, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας μία εφαρ­μογή, αλλά δεν μπορώ να συγκε­ντρωθώ γιατί το μυαλό μου είναι απα­σχο­λη­μένο.

Σήμερα, βγήκα ξανά από το σπίτι και προ­σπά­θησα να μετρήσω πόσους ανθρώ­πους συνά­ντησα – συνά­ντησα οκτώ καθώς περ­πα­τούσα προς ένα μαγαζί με νουντλς περίπου 500 μέτρα από το σπίτι μου.

Δεν ήθελα να πάω σπίτι. Ήθελα να εξε­ρευ­νήσω λίγο παρα­πάνω. Πάνε μόνο δύο μήνες από τότε που μετα­κό­μισα στη Γουχάν. Δεν έχω πολλούς φίλους εδώ και δεν γνωρίζω πολύ καλά την πόλη.

Νομίζω πως είδα περίπου 100 ανθρώ­πους σήμερα. Πρέπει να συνε­χίσω να ακού­γο­μαι και να σπάσω τα δεσμά. Ελπίζω όλοι να παρα­μεί­νουν αισιό­δο­ξοι. Φίλοι, ελπίζω πως θα συνα­ντη­θούμε και θα μιλή­σουμε στο μέλλον.

Περίπου στις 8 το βράδυ, άκουσα φωνές να λένε «Πάμε Γουχάν!» από ανθρώ­πους στα παρά­θυρά τους. Το να τρα­γου­δούν όλοι μαζί είναι ένας τρόπος αυτό-ενδυνάμωσης.»

Τρίτη 28 Ιανουα­ρίου – Επι­τέ­λους ήλιος

«Ο πανικός είναι διά­χυ­τος ανάμεσα στους ανθρώ­πους.

Σε πολλές πόλεις, ζητεί­ται από τους ανθρώ­πους να φοράνε μάσκα σε δημό­σιους χώρους.  Αυτό μοιάζει να είναι ένα μέτρο για να περιο­ρι­στεί το ξέσπα­σμα της πνευ­μο­νίας αλλά θα μπο­ρούσε, στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, να οδη­γή­σει σε κατά­χρηση εξου­σίας.

Μερικοί πολίτες χωρίς μάσκα έχουν διωχθεί από τα μέσα μετα­φο­ράς. Δεν ξέρουμε γιατί δεν φορού­σαν μάσκα. Ίσως να μην μπο­ρού­σαν να τις αγο­ρά­σουν ή δεν ήξεραν για την οδηγία που είχε δοθεί. Όπως και να’χει, το δικαί­ωμα να βγαί­νουν έξω δεν μπορεί να τους αφαι­ρε­θεί.

Σε μερικά βίντεο που κυκλο­φο­ρούν στο δια­δί­κτυο, κάποιοι άνθρω­ποι έχουν σφρα­γί­σει τις πόρτες ανθρώ­πων, οι οποίοι είχαν βάλει μόνοι τους τον εαυτό τους σε καρα­ντίνα. Ο κόσμος στην επαρχία Χουμπέι (όπου βρί­σκε­ται η Γουχάν) οδη­γή­θη­καν έξω από τα σπίτια τους και δεν είχαν πουθενά να πάνε.

Την ίδια στιγμή όμως, κάποιοι άνθρω­ποι προ­σφέ­ρουν φιλο­ξε­νία σε ανθρώ­πους από τη Χουμπέι.

Υπάρ­χουν πολλοί τρόποι να παρα­κι­νή­σει η κυβέρ­νηση τους ανθρώ­πους να παρα­μέ­νουν στα σπίτια τους. Πρέπει να εξα­σφα­λί­σει ότι ο κάθε πολίτης έχει αρκετές μάσκες  ή ακόμα και να δίνει χρη­μα­τική επι­βρά­βευση σε όσους μένουν στο σπίτι τους.

Σήμερα, έχει επι­τέ­λους ήλιο, έτσι είναι καλή και η διάθεσή μου. Είδα περισ­σό­τε­ρους ανθρώ­πους στο κτίριο που μένω υπήρχαν μερικοί εργα­ζό­με­νοι της κοι­νό­τη­τας. Φάνηκε πως ήλεγχαν τη θερ­μο­κρα­σία των μη-κατοίκων.

Δεν είναι εύκολο να χτιστεί η εμπι­στο­σύνη και σχέσεις σε κατά­σταση καρα­ντί­νας. Η πόλη φθεί­ρε­ται από αυτό το βάρος.

Εν μέσω όλων αυτών, δεν μπορώ παρά να είμαι σε επι­φυ­λακή.

Το άγχος μου για την επι­βί­ωση σιγά σιγά υπο­χω­ρεί. Το να προ­χω­ρήσω κι άλλο μέσα στην πόλη θα είναι ανούσιο εάν δεν κάνω γνω­ρι­μίες με τους ανθρώ­πους εδώ.

Η κοι­νω­νική συμ­με­τοχή είναι μια σημα­ντική ανάγκη. Όλοι πρέπει να βρουν ένα ρόλο στην κοι­νω­νία και να δώσουν νόημα στις ζωές τους.

Σε αυτήν τη μονα­χική πόλη, πρέπει να βρω τον ρόλο μου».

πηγή kathimerini.gr