Για να μην γίνει «ποτέ ξανά»

Η κατα­δίκη του Ολο­καυ­τώ­μα­τος και οι εκδη­λώ­σεις απο­τρο­πια­σμού γι’ αυτό είναι μια καλή αναμ­φί­βολα κίνηση αλλά δεν αρκεί, εάν δεν εντο­πι­στούν τα αίτια, που το προ­κά­λε­σαν. Δεν είναι ποτέ αρκετό να κατα­δι­κά­ζεις το Ολο­καύ­τωμα. Δεν σε λυτρώ­νουν τα εκ των υστέρων δάκρυα. Χρωστάς στην ανθρω­πό­τητα με κάθε σου πράξη, με το καθη­με­ρινό σου βημα­τι­σμό, με την ελά­χι­στη λέξη σου να συμ­βάλ­λεις ώστε να μην συμβεί ξανά. Γιατί η ιστορία κάνει κύκλους και επα­να­λαμ­βά­νε­ται. Όχι με τους ίδιους ανθρώ­πους και όχι με τα ίδια μέσα και ίσως όχι τόσο τρα­ντα­χτά αλλά ανε­παί­σθητα και υπόγεια φέρνει τα ίδια η παρό­μοια απο­τε­λέ­σματα. Ο άνθρω­πος που πιστεύει στον Άνθρωπο ως την υπέρ­τατη αξία, οφείλει να είναι συνεχώς σε πνευ­μα­τική και πρα­κτική επα­γρύ­πνηση.