Δικαιώθηκαν προσωρινά 19 εργαζόμενοι της ΔΕΥΑΡ

Με­ρι­κώς δεκτό έγινε χθες από το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου το αί­τη­μα 48 συμ­βα­σιού­χων της πρώην ΔΕΥΑ Ια­λυ­σού κατά της ΔΕΥΑ Ρόδου, με την οποία ζη­τή­θη­κε η έκ­δο­ση προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής για την απα­σχό­λη­σή τους από τη δη­μο­τι­κή επι­χεί­ρη­ση.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι θα πρέ­πει να ικα­νο­ποι­η­θούν προ­σω­ρι­νώς 19 συμ­βα­σιού­χοι, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και δύο ΑΜΕΑ, οι οποί­οι είχαν προ­σλη­φθεί πρώ­τοι και απα­σχο­λού­ντο επί μα­κρόν από τη ΔΕΥΑ Ια­λυ­σού.

Δεν έκρι­νε όμως το ίδιο για τους υπό­λοι­πους οι οποί­οι έχουν απο­λυ­θεί.

Όπως ανα­φέ­ρε­ται στην προ­σω­ρι­νή δια­τα­γή οι 19 ερ­γα­ζό­με­νοι απα­σχο­λή­θη­καν (με την εξαί­ρε­ση μι­κρών δια­λειμ­μά­των) με δια­δο­χι­κές συμ­βά­σεις ερ­γα­σί­ας ορι­σμέ­νου χρό­νου, η χρο­νι­κώς πρό­τε­ρη των οποί­ων άρ­χι­σε να λει­τουρ­γεί πριν από τις 18.04.2001 (ημε­ρο­μη­νία έναρ­ξης ισχύ­ος της ανα­θε­ω­ρη­μέ­νης διά­τα­ξης του άρ­θρου 103 του Συ­ντάγ­μα­τος 1975/1986/2001), στο φορέα που ήταν εκά­στο­τε αρ­μό­διος για την ύδρευ­ση και απο­χέ­τευ­ση στον τέως Δήμο Ια­λυ­σού Ρόδου (και από το έτος 2011 και εντεύ­θεν στον ενιαίο πλέον Δήμο Ρόδου), με απο­τέ­λε­σμα να πι­θα­νο­λο­γεί­ται ότι οι εν λόγω δια­δο­χι­κές συμ­βά­σεις ερ­γα­σί­ας ορι­σμέ­νου χρό­νου εκά­στου αυτών εν­δέ­χε­ται να μπο­ρούν να θε­ω­ρη­θούν ως μία ενιαία σύμ­βα­ση αο­ρί­στου χρό­νου. Για δύο εξ αυτών και για τον πρό­σθε­το λόγο ότι πι­θα­νο­λο­γεί­ται ότι εφαρ­μο­στέα είναι η ει­δι­κή νο­μο­θε­σία περί απα­σχο­λή­σε­ως των ΑμΕΑ.

Υπο­χρε­ώ­νει έτσι τη ΔΕΥΑΡ να απο­δέ­χε­ται προ­σω­ρι­νώς, ήτοι μέχρι τη συ­ζή­τη­ση της οι­κεί­ας αί­τη­σης ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων στο Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου (δια­δι­κα­σία Ασφα­λι­στι­κών Μέ­τρων) στις 12 Μαϊου 2014, και υπό τον όρο συ­ζή­τη­σης αυτής, στην ως άνω ημε­ρο­μη­νία, τις προ­ση­κό­ντως προ­σφε­ρό­με­νες υπη­ρε­σί­ες των 19 ερ­γα­ζο­μέ­νων, με τους ίδιους όρους ερ­γα­σί­ας με τους οποί­ους πα­ρέ­χο­νταν μέχρι και τις 21 Φε­βρουα­ρί­ου 2014.

Ση­μειώ­νε­ται ότι για τους υπό­λοι­πους ερ­γα­ζό­με­νους ο πρό­ε­δρος του δι­κα­στη­ρί­ου έκρι­νε ότι η λει­τουρ­γία της χρο­νι­κώς προ­τέ­ρας των δια­δο­χι­κών συμ­βά­σε­ων ερ­γα­σί­ας ορι­σμέ­νου χρό­νου που συ­νή­ψαν με το φορέα που ήταν εκά­στο­τε αρ­μό­διος για την ύδρευ­ση και απο­χέ­τευ­ση του τέως Δήμου Ια­λυ­σού Ρόδου εκ­κι­νεί από χρο­νι­κό ση­μείο με­τα­γε­νέ­στε­ρο της 18ης Απρι­λί­ου 2001 και ως εκ τού­του δεν πι­θα­νο­λο­γεί­ται ότι δύ­να­νται νο­μί­μως οι δια­δο­χι­κές συμ­βά­σεις ορι­σμέ­νου χρό­νου εκά­στου αυτών με τον προ­α­να­φερ­θέ­ντα φορέα να θε­ω­ρη­θούν πλέον, είτε κατ’ εφαρ­μο­γή του άρ­θρου 16 του Ορ­γα­νι­σμού Εσω­τε­ρι­κής Υπη­ρε­σί­ας της (πάλαι ποτέ υφι­στα­μέ­νης) Δη­μο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης Ύδρευ­σης Απο­χέ­τευ­σης Ια­λυ­σού (Δ.Ε.Υ.Α.Ι.) είτε κατ’ ερ­μη­νεία των άρ­θρων 108-109 ν. 3852/2010 είτε κατ’ άλλο τρόπο, ως μία ενιαία σύμ­βα­ση αο­ρί­στου χρό­νου, ούτε έχει απο­δει­χθεί ότι πλη­ρού­νται στο πρό­σω­πο εκά­στου αυτών οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις που θέ­τουν οι δια­τά­ξεις των άρ­θρων 5 παρ. 1 και 11 π.δ. 164/2004.

Για μια εξ΄ αυτών κρί­θη­κε ακόμη ότι με­τα­ξύ της λήξης λει­τουρ­γί­ας της υπ’ αυτής επι­κα­λού­με­νης σύμ­βα­σης ερ­γα­σί­ας ορι­σμέ­νου χρό­νου που συ­νή­ψε κατά το έτος 1998 και της χρο­νι­κώς επο­μέ­νης σύμ­βα­σης ορι­σμέ­νου χρό­νου (που εκ­κι­νεί μετά τις 18.04.2001) με­σο­λα­βεί χρο­νι­κό διά­στη­μα δυό­μι­συ ετών και κατά συ­νέ­πεια δεν πι­θα­νο­λο­γεί­ται ότι μπο­ρεί να θε­ω­ρη­θεί ότι αυτή κα­τήρ­τι­σε με τον οι­κείο φορέα ενιαία σύμ­βα­ση αο­ρί­στου χρό­νου ήδη προ της 18ης Απρι­λί­ου 2001.

Όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», οι ερ­γα­ζό­με­νοι εκ­θέ­τουν ότι ερ­γά­ζο­ντο στην επι­χεί­ρη­ση μέχρι την 21η Φε­βρουα­ρί­ου 2014 ημέρα κατά την οποία εκ­δό­θη­κε από­φα­ση του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου για τη λύση της ερ­γα­σια­κής τους σχέ­σης.

Επι­ση­μαί­νουν ότι δυ­νά­μει του άρ­θρου 283 του Ν.3852/2010, όλα τα δι­καιώ­μα­τα και οι υπο­χρε­ώ­σεις του πραγ­μα­τι­κού τους ερ­γο­δό­τη, ήτοι της ΔΕΥΑΙ με­τα­φέρ­θη­καν ως κα­θο­λι­κού δια­δό­χου στην ΔΕΥΑΡ η τε­λευ­ταία είναι υπο­χρε­ω­μέ­νη να τους απα­σχο­λεί.

Ανα­φέ­ρο­νται σε 6 απο­φά­σεις του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου που δι­καί­ω­σαν με την ει­δι­κή δια­δι­κα­σία των ερ­γα­τι­κών δια­φο­ρών ανά­λο­γες πε­ρι­πτώ­σεις. Υπο­στη­ρί­ζουν ότι πλη­ρούν όλες τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις που θέτει από­φα­ση της Ολο­μέ­λειας του Αρεί­ου Πάγου κα­θό­τι προ­σλή­φθη­σαν στο Δήμο Ια­λυ­σού το έτος 1992 κι έπει­τα, γε­γο­νός που απο­δει­κνύ­ει ότι έχουν πλέον κα­τα­στεί αο­ρί­στου χρό­νου ερ­γα­ζό­με­νοι της ΔΕΥΑΡ ως κα­θο­λι­κού δια­δό­χου της ΔΕΥΑΙ, υπει­σερ­χό­με­νου σε όλα τα δι­καιώ­μα­τα και τις υπο­χρε­ώ­σεις του.

Ισχυ­ρί­ζο­νται ακόμη ότι πα­ρί­στα­ται άμεση ανά­γκη και κα­τε­πεί­γου­σα πε­ρί­πτω­ση προς απο­τρο­πή του επι­κει­μέ­νου κιν­δύ­νου της απο­νε­κρώ­σε­ως της ερ­γα­σια­κής τους σχέ­σης και της πε­ριέ­λευ­σής τους σε πλήρη έν­δεια και κίν­δυ­νο ζωής, να λη­φθούν ασφα­λι­στι­κά μέτρα και να ρυθ­μι­στεί προ­σω­ρι­νά η ερ­γα­σια­κή τους κα­τά­στα­ση, μέ­χρις εκ­δό­σε­ως τε­λε­σί­δι­κης απο­φά­σε­ως επί της κύ­ριας αγω­γής τους.

Τους ερ­γα­ζό­με­νους εκ­προ­σω­πεί ο δι­κη­γό­ρος κ. Μι­χά­λης Κόκ­κι­νος.