Γ. Κασάρας- 2015: Περνώντας από τον φόβο στην ελπίδα

Γρά­φει ο Γιώρ­γος Κασ­σά­ρας

Πρ. βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου

Μέλος του Π. Σ. της Κοι­νω­νι­κής Συμ­φω­νί­ας

Από το 2010 που ξε­κί­νη­σαν τα μνη­μό­νια, οι εγ­χώ­ριοι και ξένοι κυ­βερ­νώ­ντες άρ­χι­σαν να καλ­λιερ­γούν συ­στη­μα­τι­κά τον φόβο. Τόσο στους βου­λευ­τές όσο και στους πο­λί­τες. Πρώτα με την υπο­βο­λή εκ­βια­στι­κών διλ­λη­μά­των στους βου­λευ­τές, για να ψη­φί­σουν τα μνη­μό­νια, προ­κει­μέ­νου η χώρα να απο­φύ­γει την χρε­ο­κο­πία και την έξοδό της από το ευρώ, και σή­με­ρα για την εκλο­γή Προ­έ­δρου, ώστε να απο­φευ­χθούν οι εκλο­γές και η δια­φαι­νό­με­νη επι­κρά­τη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Ταυ­τό­χρο­να βέ­βαια, με τη συν­δρο­μή των με­γά­λων συ­στη­μι­κών μέσων μα­ζι­κής ενη­μέ­ρω­σης, στο­χο­ποι­ή­θη­καν και οι Έλ­λη­νες πο­λί­τες. Η δια­χεί­ρι­ση του φόβου και της ανα­σφά­λειας των πο­λι­τών, απο­τε­λεί για 5 χρό­νια κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή επι­λο­γή των κυ­βερ­νώ­ντων. Εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος κρί­νο­ντας, θεωρώ ότι εφαρ­μό­ζουν το σχέ­διο τους αυτό με επι­τυ­χία, αφού ο φόβος της πεί­νας και της φτώ­χειας έχει κυ­ριαρ­χή­σει στη χώρα και έχει κα­θη­λώ­σει σε απρα­ξία το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος του πλητ­τό­με­νου λαού. Είναι γνω­στό σε όλους, ότι όταν ο φόβος κα­τα­κυ­ριεύ­σει την αν­θρώ­πι­νη υπό­στα­ση, πα­ρα­λύ­ει την θέ­λη­ση του αν­θρώ­που και τον κάνει υπο­χεί­ριο και ευά­λω­το σε κάθε εξου­σια­στή.

Σο­βα­ρά διλ­λή­μα­τα, φόβοι και ανα­σφά­λειες μας κυ­ριεύ­ουν όλους, γιατί απει­λεί­ται ολό­κλη­ρη η βάση πάνω στην οποία έχου­με οι­κο­δο­μή­σει τη ζωή μας. Όλοι οι άν­θρω­ποι φο­βού­νται μη χά­σουν τα λίγα ή πολλά που έχουν. Ερ­γα­σία, μισθό, σύ­ντα­ξη, σπίτι, το μέλ­λον των παι­διών, την εξυ­πη­ρέ­τη­ση των στοι­χειω­δών αν­θρω­πί­νων ανα­γκών. Δε­κά­δες απει­λές και φόβοι, αλη­θι­νοί ή κα­τα­σκευα­σμέ­νοι, που εντέ­χνως καλ­λιερ­γού­νται από αυ­τούς οι οποί­οι την ίδια στιγ­μή μας απο­λύ­ουν, πε­ρι­κό­πτουν μι­σθούς και συ­ντά­ξεις, παίρ­νουν την ακί­νη­τη πε­ριου­σία με όλο και με­γα­λύ­τε­ρους φό­ρους, κα­τα­δι­κά­ζουν τα παι­διά στην ανερ­γία και τη με­τα­νά­στευ­ση. Μας κα­θη­λώ­νουν και δεν αντι­στε­κό­μα­στε από τον φόβο μήπως και πά­θου­με αυτά που οι ίδιοι μας κά­νουν.

Έτσι με την αδρά­νεια του φόβου για το χει­ρό­τε­ρο, πά­θα­με το χει­ρό­τε­ρο. Την πε­ντα­ε­τία που πέ­ρα­σε, την πιο σκλη­ρή πε­ντα­ε­τία του σύγ­χρο­νου Ελ­λη­νι­κού κρά­τους, μετά τους πο­λέ­μους και τη Γερ­μα­νι­κή Κα­το­χή, η χώρα μας οδη­γή­θη­κε σε μια άλλη ιδιό­τυ­πη οι­κο­νο­μι­κή κα­το­χή, κατά τη διάρ­κεια της οποί­ας όλοι οι Έλ­λη­νες, πλην των ελα­χί­στων γνω­στών-αγνώ­στων, το λι­γό­τε­ρο που έπα­θαν ήταν να αλ­λά­ξουν οι­κο­νο­μι­κή θέση προς τα κάτω. Σε χει­ρό­τε­ρη μοίρα βέ­βαια τα 2,5 εκατ. φτω­χών, αφού σύμ­φω­να με έκ­θε­ση του Γρα­φεί­ου Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού της Βου­λής, σή­με­ρα βρί­σκο­νται «Σε κα­θε­στώς έν­δειας 2,5 εκα­τομ­μύ­ρια Έλ­λη­νες ενώ ακόμη 3,8 εκατ. πο­λί­τες απει­λού­νται άμεσα από τη φτώ­χεια». Πα­ράλ­λη­λα η πε­ρί­τε­χνη προ­πα­γάν­δα, τους έχει πεί­σει ότι αυτοί οι ίδιοι φταί­νε που είναι φτω­χοί, γιατί «μαζί τα έφα­γαν» και τώρα το «πάρτι» τε­λεί­ω­σε, οπότε να μη μι­λούν. Ο φόβος και η ενοχή, τους κρα­τά­ει κα­θη­λω­μέ­νους, ανί­σχυ­ρους και άλα­λους και στην ουσία συμ­μά­χους των θυτών τους.

Οι πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις και τα πρό­σω­πα που πι­στεύ­ουν ότι τα μνη­μό­νια και η κα­τα­στρο­φι­κή λι­τό­τη­τά τους βου­λιά­ζουν τη χώρα, έχουν πρώ­τι­στο κα­θή­κον να βοη­θή­σουν τους πο­λί­τες να ξε­πε­ρά­σουν αυ­τούς τους φό­βους. Αν δεν απα­γκι­στρω­θούν από το φόβο της πεί­νας και της φτώ­χειας, οι πο­λί­τες αυτοί δεν θα γί­νουν ποτέ ου­σια­στι­κοί και δυ­να­μι­κοί σύμ­μα­χοι και συ­νο­δοι­πό­ροι. Και είναι γνω­στό ότι καμιά κυ­βέρ­νη­ση, όσο καλό πρό­γραμ­μα και αν έχει, δεν θα μπο­ρέ­σει να στα­θεί αν δεν στη­ρί­ζε­ται σε ένα δυ­να­μι­κό λαϊκό κί­νη­μα συ­μπα­ρά­τα­ξης.

Σή­με­ρα που βρι­σκό­μα­στε μπρο­στά σε ένα κομ­βι­κό ση­μείο ανα­μο­νής, ελ­πί­δας και προσ­δο­κί­ας για το και­νούρ­γιο, που φαί­νε­ται να έρ­χε­ται μαζί με τον και­νούρ­γιο χρόνο, πρέ­πει να εντα­θεί η προ­σπά­θεια απε­γκλω­βι­σμού του κό­σμου από τον φόβο και την ανα­σφά­λεια, για να μπο­ρέ­σει να βγει από το «κα­βού­κι» του και να συ­στρα­τευ­θεί στον αγώνα απε­ξάρ­τη­σης της χώρας από τα μνη­μό­νια. Αυτό θα γίνει αν ανα­δεί­ξου­με ένα αξιό­πι­στο, χρο­νι­κά προσ­διο­ρι­σμέ­νο, συ­γκε­κρι­μέ­νο σχέ­διο εξό­δου από την κρίση. Το οι­κο­νο­μι­κό πρό­γραμ­μα που εξαγ­γέλ­θη­κε στη Θεσ­σα­λο­νί­κη από τον Πρό­ε­δρο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, Αλέξη Τσί­πρα, απο­τε­λεί βε­βαί­ως το πρώτο και απα­ραί­τη­το βήμα για την άμεση ανα­κού­φι­ση του λαού. Οι εξει­δι­κεύ­σεις που γί­νο­νται τώρα στις Πε­ρι­φε­ρεια­κές Συν­δια­σκέ­ψεις βοη­θούν έτι πε­ραι­τέ­ρω. Χρειά­ζε­ται όμως και η εντα­τι­κή ενη­μέ­ρω­ση και πλη­ρο­φό­ρη­ση του κό­σμου, γιατί βομ­βαρ­δί­ζε­ται κα­θη­με­ρι­νά από τους κα­θε­στω­τι­κούς προ­πα­γαν­δι­στι­κούς μη­χα­νι­σμούς. Πρέ­πει με κάθε τρόπο και μέσο να κα­τα­πο­λε­μη­θεί ο φόβος και η ανα­σφά­λεια για την επό­με­νη ημέρα και το άγνω­στο αύριο.

Γιατί οι πο­λί­τες είναι ανά­γκη να κα­τα­νο­ή­σουν ότι ο δρό­μος που ακο­λου­θούν οι μνη­μο­νια­κές κυ­βερ­νή­σεις δεν οδη­γεί που­θε­νά. Η ακόμη πιο σκλη­ρή λι­τό­τη­τα που μας επι­φυ­λάσ­σουν και τα νέα μέτρα θα μας βου­λιά­ξουν ακόμη πιο βαθιά στην εξα­θλί­ω­ση.

Αξί­ζει επο­μέ­νως να τολ­μή­σου­με, να επι­λέ­ξου­με την ελ­πί­δα μιας άλλης πο­λι­τι­κής και μιαν άλλη δια­κυ­βέρ­νη­ση που κο­μί­ζει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, με βάση την ιδε­ο­λο­γία του, που υπα­γο­ρεύ­ει την υπο­στή­ρι­ξη των οι­κο­νο­μι­κά αδυ­νά­των, την υπε­ρά­σπι­ση του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, τη βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη μέσω της ανά­δει­ξης των συ­γκρι­τι­κών πλε­ο­νε­κτη­μά­των της χώρας, την προ­στα­σία της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας και την εκ­με­τάλ­λευ­ση του εθνι­κού πλού­του προς όφε­λος όλων των Ελ­λή­νων.