ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Εγράφη το τελευταίο κεφάλαιο με τα εκκλησιαστικά ακίνητα

Δαμιανός Αθανασίου 6 λεπτά ανάγνωση
εκκλησια

Το τελευ­ταίο κεφά­λαιο στη δικα­στική διε­ρεύ­νηση μιας υπό­θε­σης, που είχε προ­κα­λέ­σει μεγάλο θόρυβο στην κοινή γνώμη και συγκε­κρι­μένα στην πολύ­κροτη υπόθεση χρη­σι­κτη­σιών προ­νο­μια­κών εκκλη­σια­στι­κών ακι­νή­των του Ιερού Ναού Ταξιαρ­χών Αρχαγ­γέ­λου, της Ιεράς Μονής Πανα­γιάς Τσα­μπί­κας Αρχαγ­γέ­λου, της Ιεράς Μονής Αγίου Μιχαήλ Αρχαγ­γέ­λου Ρόδου, του Ιερού Ναού Αγίου Γεωρ­γίου Μαλώνας και της Ιεράς Μονής «Καμειρί» Μασάρων, έγραψε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Θυμί­ζουμε ότι δικη­γό­ρος, που υπη­ρε­τούσε στη Ρόδο, ο οποίος αθω­ώ­θηκε στο κύριο σκέλος της υπό­θε­σης, παρα­πέμ­φθηκε με βού­λευμα, που εκδό­θηκε το Νοέμ­βριο εκ νέου σε δίκη για πλα­στο­γρα­φία, μετά από μηνύ­σεις συνα­δέλ­φων του!

Στην υπόθεση είχε ασκηθεί αρχικώς κατά παντός υπευ­θύ­νου δίωξη για απάτη ενώπιον δικα­στη­ρίου κατ’ εξα­κο­λού­θηση από κοινού με συνο­λικό όφελος και αντί­στοιχη ζημία που υπερ­βαί­νει τα 73.000 ευρώ.

Πρώην Ανα­κρί­τρια της Ρόδου έκρινε ότι από τα στοι­χεία που έχουν προ­σκο­μι­στεί δεν προ­κύ­πτουν ενδεί­ξεις για τη διά­πραξη του αδι­κή­μα­τος της κακουρ­γη­μα­τι­κής απάτης επί δικα­στη­ρίω και ότι υφί­στα­νται απο­χρώ­σες ενδεί­ξεις για το αδίκημα της κακουρ­γη­μα­τι­κής απι­στίας από πλευράς του καταγ­γελ­λό­με­νου δικη­γό­ρου.

Ακο­λού­θησε η παρα­πο­μπή του δικη­γό­ρου σε δίκη ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου για το αδίκημα της πλημ­με­λη­μα­τι­κής εξα­κο­λου­θη­τι­κής απι­στίας λόγω της εμπλο­κής του σε 11 υπο­θέ­σεις εκκλη­σια­στι­κών ακι­νή­των. Το δικα­στή­ριο τον έκρινε αθώο.

Για την υπόθεση που εξέτασε το δικα­στικό συμ­βού­λιο είχε αφεθεί εξάλλου μετά την απο­λο­γία του ελεύ­θε­ρος χωρίς όρους.

Με το παρα­πεμ­πτικό βού­λευμα που είχε εκδοθεί το Νοέμ­βριο ο δικη­γό­ρος φέρεται να προ­κά­λεσε ζημιά ύψους 628.532,04 ευρώ από τις εικο­νι­κές χρη­σι­κτη­σίες.

Παρα­πέμ­φθηκε σε δίκη ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των, κατη­γο­ρού­με­νος για πλα­στο­γρα­φία κατ’ επάγ­γελμα και κατά συνή­θεια με σκο­πού­μενο όφελος και αντί­στοιχη ζημία άνω των 30.000 ευρώ κατ’ εξα­κο­λού­θηση.

Με το νέο βού­λευμα το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου απο­φάν­θηκε ότι δεν θα γίνει κατη­γο­ρία σε βάρος του δικη­γό­ρου, ενός δικα­στι­κού επι­με­λητή αλλά και 3 μελών εκκλη­σια­στι­κών επι­τρο­πών των Ιερών Ναών Ταξιαρ­χών Αρχαγ­γέ­λου, Πανα­γιάς Τσα­μπί­κας Αρχαγ­γέ­λου, Αγίου Μιχαήλ Αρχαγ­γέ­λου, Αγίου Γεωρ­γίου Μαλώνας και «Καμιρί» Μασάρων, για το αδίκημα της κακουρ­γη­μα­τι­κής απάτης επί δικα­στη­ρίω, που φέρεται ότι τελέ­στηκε στη Ρόδο, κατά τα έτη 2005 και 2006.

Σύμφωνα με το βού­λευμα ο δικη­γό­ρος είχε λάβει από τις Εκκλη­σια­στι­κές Επι­τρο­πές των ανωτέρω Ιερών Ναών, εντολή και εξου­σιο­δό­τηση να χει­ρί­ζε­ται τις δικα­στι­κές   και   εξώ­δι­κες   υπο­θέ­σεις   τους.

Στο πλαίσιο της δια­χεί­ρι­σης των υπο­θέ­σεων των εντο­λέων του, φέρεται να προ­σέγ­γιζε κατοί­κους της Αρχαγ­γέ­λου, των Μασάρων και της Μαλώνας, οι οποίοι νέμο­νταν ακίνητα ιδιο­κτη­σίας των ανωτέρω ναών, επί σειράν πολλών συνα­πτών ετών αδιά­λει­πτα και υπό­σχο­νταν να τους βοη­θή­σει με την παροχή των νομικών του υπη­ρε­σιών, προ­κει­μέ­νου να διεκ­δι­κή­σουν δικα­στικά τη θεμε­λί­ωση δικαιώ­μα­τος χρη­σι­κτη­σίας επί του ακι­νή­του, που έκαστος εξ αυτών νέμο­νταν με την έγερση αγωγών χρη­σι­κτη­σίας, εξη­γώ­ντας τους, όμως εξ αρχής ότι επειδή ήταν δικη­γό­ρος των προ­α­να­φε­ρο­μέ­νων Ιερών Ναών δεν μπο­ρούσε ο ίδιος να παρα­στεί αυτο­προ­σώ­πως στο δικα­στή­ριο ούτε και να υπο­γρά­ψει τα σχετικά δικό­γραφα αγωγών, αλλά στις ενέρ­γειες αυτές θα προ­έ­βαι­ναν άλλοι δικη­γό­ροι, συνά­δελ­φοι του, με τους οποίους συνερ­γα­ζό­ταν.

Όπως προ­έ­κυψε από τα στοι­χεία της δικο­γρα­φίας από κανέναν δεν εισέ­πραξε χρήματα για δικη­γο­ρική αμοιβή και για τη σύνταξη των δικο­γρά­φων των αγωγών.

Συγκε­κρι­μένα, ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος υπέβαλε 23 αιτή­σεις χρη­σι­κτη­σίας σε ακίνητα των ως άνω Ιερών Ναών.

Όλα τα παρα­πάνω δικό­γραφα τα επέδιδε δικα­στι­κός επι­με­λη­τής, με τον οποίο και συνερ­γα­ζό­ταν ο δικη­γό­ρος.

Τα μέλη των Εκκλη­σια­στι­κών Επι­τρο­πών του Ιερού Ναού Ταξιάρ­χου Αρχαγ­γέ­λου και της Ιεράς Μονής Πανα­γίας Τσα­μπί­κας Αρχαγ­γέ­λου, της Εκκλη­σια­στι­κής Επι­τρο­πής Μασάρων και της Εκκλη­σια­στι­κής Επι­τρο­πής του Ιερού Ναού Αγίου Γεωρ­γίου Μαλώνας, ισχυ­ρί­ζο­νται ότι είχαν δώσει εντολή στο δικη­γόρο να δια­χει­ρί­ζε­ται τις υπο­θέ­σεις των αντι­στοί­χων ναών και να τους εκπρο­σω­πεί δικα­στικά και εξώδικα, πλην όμως ουδέ­ποτε του είχαν δώσει εντολή να προβεί στις συγκε­κρι­μέ­νες νομικές ενέρ­γειες για την πώληση των ακι­νή­των, που ανήκαν κατά κυριό­τητα στους Ιερούς Ναούς, και ουδέ­ποτε παρέ­λα­βαν τα σχετικά δικό­γραφα.

Οι συνά­δελ­φοι του, δικη­γό­ροι, που φέρο­νταν να έχουν κατα­θέ­σει τις προ­α­να­φε­ρό­με­νες αγωγές χρη­σι­κτη­σίας, υπέ­γρα­φαν τα δικό­γραφα και κάποιες φορές έκαναν και παρά­σταση ενώπιον του δικα­στη­ρίου, χωρίς να γνω­ρί­ζουν ακριβώς την υπόθεση, παρά μόνο για διευ­κό­λυνση του συνα­δέλ­φου τους, ως είθι­σται μεταξύ συνα­δέλ­φων.

Οι δε ενά­γο­ντες γνώ­ρι­ζαν ότι άλλος δικη­γό­ρος θα κατέ­θετε και θα παρί­στατο στο ακρο­α­τή­ριο, καθώς τους είχε ενη­με­ρώ­σει σχετικά ο συγκε­κρι­μέ­νος δικη­γό­ρος.

Ο δε δικα­στι­κός επι­με­λη­τής ισχυ­ρί­στηκε ότι όλα τα δικό­γραφα αγωγής τα επέδωσε πραγ­μα­τικά σε όλους τους δια­δί­κους ακόμα και στα μέλη των εκκλη­σια­στι­κών επι­τρο­πών, παρά την άρνησή τους ότι δεν τα παρέ­λα­βαν ποτέ.

Ο δικη­γό­ρος ισχυ­ρί­στηκε ότι πράγ­ματι υπήρχαν ακίνητα, που ανήκαν κατά κυριό­τητα στους παρα­πάνω ανα­φε­ρό­με­νους Ιερούς Ναούς, τα οποία για πολλά έτη τα νέμο­νταν ιδιώτες και αυτό ήταν γνωστό και στην Ιερά Μητρό­πολη και στο Μητρο­πο­λίτη, και για τα οποία είχαν εγείρει αγωγές χρη­σι­κτη­σίας για ανα­γνώ­ριση της κυριό­τη­τάς τους επί των ακι­νή­των αυτών. Ωστόσο, επειδή η Ιερά Μητρό­πολη δεν μπο­ρούσε ηθικά να απο­βά­λει τους ανθρώ­πους αυτούς από  τα ακίνητα που νέμο­νταν, συνή­θιζε να συνο­μο­λο­γεί τις εκά­στοτε ασκη­θεί­σες αγωγές και σε πρώτο βαθμό να ανα­γνω­ρί­ζε­ται ο εκά­στοτε ενάγων κύριος του ακι­νή­του που νεμόταν.

Στη συνέ­χεια, μετά την έκδοση της δικα­στι­κής από­φα­σης σε πρώτο βαθμό, ο νικήσας ενάγων κατόπιν συμ­φω­νίας με τα μέλη της εκά­στοτε εκκλη­σια­στι­κής επι­τρο­πής του Ιερού Ναού στον οποίο ανήκε κατά κυριό­τητα το ακίνητο κάθε φορά, κατέ­θετε αίτηση προς την Ιερά Μητρό­πολη με την οποία ζητούσε να αγο­ρά­σει με συμ­βό­λαιο το ακίνητο που νέμο­νταν στην αντι­κει­με­νική του αξία και όχι στην εμπο­ρική του αξία.

Η δε Ιερά Μητρό­πολη πετύ­χαινε με τον τρόπο αυτό να εξα­σφα­λί­σει να εισπρά­ξει αφενός ένα έστω μικρό τίμημα, αφε­τέ­ρου να εξα­σφα­λί­σει και την έγκριση του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου, το οποίο μόνο έτσι θα μπο­ρούσε να συναι­νέ­σει σε εκποί­ηση εκκλη­σια­στι­κής περιου­σίας.

Τα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά, έτσι όπως τα παρου­σιά­ζει απο­λο­γού­με­νος ο δικη­γό­ρος, όπως έκρινε το δικα­στικό συμ­βού­λιο, συνά­δουν με τη λογική και εξηγούν τις ενέρ­γειες στις οποίες προέβη χωρίς να εισπράτ­τει δικη­γο­ρική αμοιβή από τους ενά­γο­ντες των δικο­γρά­φων των αγωγών που ετοί­μαζε και κατέ­θετε.

Οι ισχυ­ρι­σμοί δε των μελών των εκκλη­σια­στι­κών επι­τρο­πών, κατά τις ανωμοτί εξη­γή­σεις τους, ότι ουδέν γνώ­ρι­ζαν και ότι ο δικη­γό­ρος ενερ­γούσε αυθαί­ρετα και κατά παρέκ­κλιση των εντολών, που του είχαν δώσει εκείνοι, δεν κρί­θη­καν από το δικα­στικό συμ­βού­λιο πει­στι­κοί.

Οι ενά­γο­ντες δε των ανωτέρω κατα­τε­θει­μέ­νων αγωγών εγεί­ρο­ντας τις αγωγές του απλώς διεκ­δι­κού­σαν δια της νόμιμης δια­δι­κα­σίας τα ακίνητα που πράγ­ματι νέμο­νταν επί σειρά πολλών ετών.

Ωστόσο, από τα στοι­χεία της δικο­γρα­φίας προ­έ­κυψε ότι από τη συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των δικο­γρά­φων των αγωγών που κατα­τέ­θη­καν από τον δικη­γόρο κατά την ανωτέρω συνήθη πρα­κτική, οι ενά­γο­ντες καθ’ υπό­δειξη του ιδίου έσπευ­σαν και ματαί­ω­σαν τα δικό­γραφα των αγωγών τους, τα οποία ουδέ­ποτε επα­νέ­φε­ραν με κλήση μέχρι και σήμερα, σε όσες δε ελά­χι­στες περι­πτώ­σεις οι αγωγές είχαν ήδη εκδι­κα­στεί, η Ιερά Μητρό­πολη συναί­νεσε στη μετα­βί­βαση της ακί­νη­της περιου­σίας της τελικά.

Το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών έκρινε ότι, αφενός οι εν λόγω αγωγές ουδέ­ποτε συζη­τή­θη­καν στο ακρο­α­τή­ριο, οπότε ούτε καν από­πειρα απάτης επί δικα­στη­ρίω δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται με μόνη την κατά­θεση του δικο­γρά­φου της αγωγής, αφε­τέ­ρου ουδείς τελικά ζημιώ­θηκε περιου­σιακά, ούτε οι ενά­γο­ντες ούτε και το νομικό πρόσωπο των προ­α­να­φε­ρό­με­νων Ιερών Ναών, αφού τα μέλη των εκκλη­σια­στι­κών επι­τρο­πών συναι­νού­σαν στη διάθεση της ακί­νη­της περιου­σίας τους, και επο­μέ­νως ελλεί­πει το στοι­χείο της περιου­σια­κής ζημίας, δεν πλη­ρού­ται η αντι­κει­με­νική υπό­σταση της αξιό­ποι­νης πράξης της απάτης επί δικα­στη­ρίω σε βαθμό κακουρ­γή­μα­τος.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.