«Πάγωσε» η κατάσχεση εις χείρας τραπεζών σε βάρος της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου λόγω προηγούμενων κατασχέσεων 39,4 εκατ. ευρώ

• Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο ανέ­στειλε την εκτέ­λεση για κεφά­λαιο 21.112,79 ευρώ που είχε επι­σπεύ­σει ιδιώτης δανει­στής κατα­σκευα­στι­κής εται­ρείας, κρί­νο­ντας πιθανό ότι η κατά­σχεσή του είχε μείνει χωρίς αντι­κεί­μενο. Τα δικα­στικά έξοδα των 250 ευρώ, ωστόσο, επι­βλή­θη­καν στην Περι­φέ­ρεια που προ­σέ­φυγε

Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου βρέθηκε στο τέλος του 2025 αντι­μέ­τωπη με κατά­σχεση εις χείρας 4 τρα­πε­ζών, στο πλαίσιο μιας υπό­θε­σης με ρίζες σε χρέη κατα­σκευα­στι­κής εται­ρείας και σε μια σειρά κατα­σχέ­σεων που ξεκι­νούν από το 2017.

Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο, με την υπ’ αριθμ. 454/2026 απόφασή του στη δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέτρων, έκανε δεκτή την αίτηση της Περι­φέ­ρειας και ανέ­στειλε την εκτέ­λεση που είχε ξεκι­νή­σει σε βάρος της ιδιώτης δανει­στής της εται­ρείας.

Καθο­ρι­στικό για την κρίση του δικα­στη­ρίου ήταν ο χρόνος. Η απαί­τηση στην οποία στη­ρί­χθηκε ο δανει­στής είχε ήδη κατα­σχε­θεί από άλλους για ποσά που ξεπερ­νού­σαν συνο­λικά τα 39,4 εκατ. ευρώ, πριν εκείνος επι­βά­λει τη δική του κατά­σχεση το 2019.

Η υπόθεση ξεκινά από απαί­τηση της κατα­σκευα­στι­κής ανώ­νυ­μης εται­ρείας κατά της Περι­φέ­ρειας, ύψους 316.977 ευρώ.

Ο δανει­στής της εται­ρείας στρά­φηκε το 2019 κατά της απαί­τη­σης αυτής και επέβαλε κατά­σχεση στα χέρια της Περι­φέ­ρειας ως τρίτου. Η Περι­φέ­ρεια υπέβαλε τότε τη δήλωση τρίτου υπ’ αριθμ. 973/2019.

Η ίδια αυτή δήλωση απο­τέ­λεσε χρόνια αργό­τερα τη βάση της εκτέ­λε­σης. Ο δανει­στής εφο­διά­στηκε με το πρώτο εκτε­λε­στό από­γραφό της, το υπ’ αριθμ. 393/2025, και με αυτό συντά­χθηκε κατα­σχε­τή­ριο εις χείρας τρίτων με ημε­ρο­μη­νία 29 Δεκεμ­βρίου 2025. Το έγγραφο επι­δό­θηκε πρώτα στις 4 τρά­πε­ζες και στις 5 Ιανουα­ρίου 2026 στην ίδια την Περι­φέ­ρεια, ως οφει­λέτη. Το ποσό που επι­διω­κό­ταν να εισπρα­χθεί ανερ­χό­ταν σε 21.112,79 ευρώ κεφά­λαιο, πλέον τόκων και εξόδων.

Η αντί­δραση ήρθε μέσα σε λίγες ημέρες. Στις 13 Ιανουα­ρίου 2026 η Περι­φέ­ρεια άσκησε ανακοπή κατά της κατά­σχε­σης, με βάση το άρθρο 933 του Κώδικα Πολι­τι­κής Δικο­νο­μίας, και την ίδια ημέρα κατέ­θεσε αίτηση ανα­στο­λής της εκτέ­λε­σης.

Η αίτηση συζη­τή­θηκε δημόσια στις 12 Μαΐου 2026, ενώπιον Προ­έ­δρου Πρω­το­δι­κών που ορί­στηκε κατόπιν κλή­ρω­σης.

Για λογα­ρια­σμό της Περι­φέ­ρειας παρα­στά­θηκε η πλη­ρε­ξού­σια δικη­γό­ρος κ. Αικα­τε­ρίνη Κου­νιά­ταλη, η οποία κατέ­θεσε σημεί­ωμα υπο­γρα­φής του δικη­γό­ρου κ. Γεωρ­γίου Μαυ­ρομ­μάτη. Τον δανει­στή εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος κ. Νικη­φό­ρος Παπα­νι­κό­λας, ο οποίος κατέ­θεσε σημεί­ωμα. Οι πλη­ρε­ξού­σιοι ζήτησαν να γίνουν δεκτά όσα περι­λαμ­βά­νο­νταν στα δικό­γραφα και στα σημειώ­ματά τους και τα ανέ­πτυ­ξαν και προ­φο­ρικά.

Στο επί­κε­ντρο βρέθηκε ο πρώτος λόγος της ανα­κο­πής. Η Περι­φέ­ρεια ισχυ­ρί­ζε­ται ότι δεν μπορεί να συμ­μορ­φω­θεί με την επιταγή προς εκτέ­λεση, αφού η επίμαχη απαί­τηση ήταν ήδη δεσμευ­μένη από προ­ϋ­φι­στά­με­νες κατα­σχέ­σεις.

Από τις δηλώ­σεις τρίτου υπ’ αριθμ. 387/2022 και 388/2022 της Περι­φέ­ρειας προ­κύ­πτει ότι ο δανει­στής δεν ήταν ούτε ο πρώτος ούτε ο μόνος που διεκ­δί­κησε τα χρήματα.

Η πρώτη κατά­σχεση χρο­νο­λο­γεί­ται από τις 18 Ιανουα­ρίου 2017, όταν ατομική μετα­φο­ρική επι­χεί­ρηση κοι­νο­ποί­ησε στην Περι­φέ­ρεια κατα­σχε­τή­ριο για ποσό έως 21.331,70 ευρώ. Ακο­λού­θησε στις 25 Οκτω­βρίου 2018 ανώνυμη εται­ρεία ηλε­κτρο­μη­χα­νο­λο­γι­κών έργων, με κατά­σχεση έως 1.000.000 ευρώ. Και στις 2 περι­πτώ­σεις η Περι­φέ­ρεια υπέβαλε δηλώ­σεις τρίτου ενώπιον του Ειρη­νο­δι­κείου.

Το μεγα­λύ­τερο βάρος ήρθε στις 28 Φεβρουα­ρίου 2019. Την ημέρα εκείνη η αρμόδια φορο­λο­γική υπη­ρε­σία κοι­νο­ποί­ησε 2 κατα­σχε­τή­ρια, το πρώτο έως 72.848,28 ευρώ και το δεύτερο έως 38.349.956,20 ευρώ.

Το κατα­σχε­τή­ριο του δανει­στή, με ημε­ρο­μη­νία 25 Ιουνίου 2019, ήρθε τελευ­ταίο και είχε συντα­χθεί από κοινού με άλλον δανει­στή. Ως τότε, οι κατα­σχέ­σεις στην ίδια απαί­τηση άγγιζαν συνο­λικά τα 39.444.136,18 ευρώ, όταν η απαί­τηση αυτή καθαυτή ανερ­χό­ταν σε 316.977 ευρώ.

Στο σκε­πτικό της από­φα­σης εξη­γεί­ται ότι στην κατά­σχεση εις χείρας τρίτου η απαί­τηση περνά από τον οφει­λέτη στον δανει­στή που την κατά­σχεσε με ανα­γκα­στική εκχώ­ρηση, η οποία συντε­λεί­ται εκ του νόμου όταν ο τρίτος υπο­βά­λει εμπρό­θε­σμα κατα­φα­τική δήλωση και παρέλ­θει η οκτα­ή­μερη προ­θε­σμία. Από εκείνη τη στιγμή ο τρίτος υπο­χρε­ού­ται να πλη­ρώ­σει τον δανει­στή.

Όταν η ίδια απαί­τηση κατά­σχε­ται περισ­σό­τε­ρες φορές, για να κριθεί αν επαρκεί υπο­λο­γί­ζο­νται όλες οι κατα­σχέ­σεις που έγιναν πριν από το σημείο αυτό. Όσες έρχο­νται μετά δεν έχουν πού να «πατή­σουν», αφού η απαί­τηση έχει ήδη βγει από την περιου­σία του οφει­λέτη. Αν τα χρήματα φτάνουν για όλους, οι δανει­στές ικα­νο­ποιού­νται χωρίς άλλη προ­ϋ­πό­θεση, ενώ αν δεν φτάνουν, ακο­λου­θεί η σύνταξη πίνακα κατά­τα­ξης από συμ­βο­λαιο­γράφο.

Ανε­ξάρ­τητα από το αν η απαί­τηση θα μπο­ρούσε να ικα­νο­ποι­ή­σει όλους τους προη­γού­με­νους, το δικα­στή­ριο έκρινε ότι η κατά­σχεση του δανει­στή επι­βλή­θηκε όταν η ανα­γκα­στική εκχώ­ρηση προς τους προ­γε­νέ­στε­ρους δανει­στές είχε ήδη συντε­λε­στεί. Η δική του κατά­σχεση, κατά την απόφαση, καθί­στα­ται έτσι άνευ αντι­κει­μέ­νου. Με αυτά τα δεδο­μένα πιθα­νο­λο­γή­θηκε ότι ο συγκε­κρι­μέ­νος λόγος της ανα­κο­πής θα γίνει δεκτός στην ουσία του.

Πέρα από τη βασι­μό­τητα της ανα­κο­πής, το δικα­στή­ριο εξέτασε και τι θα σήμαινε για την Περι­φέ­ρεια η συνέ­χιση της εκτέ­λε­σης. Πιθα­νο­λό­γησε ότι θα υφί­στατο ανε­πα­νόρ­θωτη βλάβη, καθώς αν πλήρωνε τον δανει­στή θα ανα­γκα­ζό­ταν να εμπλα­κεί σε δικα­στι­κές δια­μά­χες όχι μόνο με εκείνον αλλά και με όλους τους προη­γού­με­νους κατα­σχό­ντες.

Παράλ­ληλα, θα στε­ρού­νταν ποσά ανα­γκαία για τη λει­τουρ­γία της.