Παγίδες θανάτου οι αχαρτογράφητες διαδρομές σε μονοπάτια και φαράγγια

• Η ψευ­δαί­σθηση ασφά­λειας που δημιουρ­γούν οι ψηφια­κοί χάρτες οπλίζει με άγνοια κιν­δύ­νου περι­πα­τη­τές που εισέρ­χο­νται σε επι­κίν­δυνα φαράγ­για χωρίς τον κατάλ­ληλο εξο­πλι­σμό • Δεκάδες του­ρί­στες και περι­πα­τη­τές φτάνουν σε περιο­χές ιδιαί­τε­ρου φυσικού κάλλους χωρίς να έχουν πλήρη εικόνα για τον πραγ­μα­τικό βαθμό δυσκο­λίας που κρύβουν οι δια­δρο­μές • Κάθε επι­χεί­ρηση διά­σω­σης απαιτεί τη δια­σπορά μεγάλου αριθμού προ­σω­πι­κού, ειδικών οχη­μά­των και εξει­δι­κευ­μέ­νου εξο­πλι­σμού, ενώ διαρκεί συχνά πολλές ώρες

Ο αδό­κη­τος θάνατος του 52χρονου πυρο­σβέ­στη Πέτρου Διακάκη, κατά τη διάρ­κεια επι­χεί­ρη­σης διά­σω­σης δύο Ιταλών περι­πα­τη­τών στο φαράγγι της Σιδε­ρί­τισ­σας, έχει βυθίσει στο πένθος ολό­κληρη τη Ρόδο. Η είδηση της τρα­γι­κής απώ­λειάς του εξαι­τίας της μοι­ραίας πτώσης στο γκρεμό προ­κά­λεσε σοκ και βαθιά θλίψη στους συνα­δέλ­φους του στην Πυρο­σβε­στική Υπη­ρε­σία, στα μέλη των εθε­λο­ντι­κών ομάδων Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας, αλλά και σε ολό­κληρη την τοπική κοι­νω­νία.

Όσοι είχαν την τύχη να συνερ­γα­στούν μαζί του μιλούν για έναν ιδιαί­τερα αγαπητό άνθρωπο, έναν εξαι­ρε­τικό επαγ­γελ­μα­τία με ήθος, συνέ­πεια και πολυετή προ­σφορά στο νησί, ο οποίος είχε κερ­δί­σει επάξια τον σεβασμό και την εκτί­μηση όλων όσων βρέ­θη­καν στο πλάι του στο πεδίο των επι­χει­ρή­σεων.

Για τους ανθρώ­πους που βρέ­θη­καν στο σημείο του συμ­βά­ντος, η επι­χεί­ρηση απέ­κτησε από εκείνη τη στιγμή μια εξαι­ρε­τικά βαριά και εφιαλ­τική ανθρώ­πινη διά­σταση.

Την ώρα που βρι­σκό­ταν σε εξέλιξη η επίπονη και δρα­μα­τική προ­σπά­θεια ανά­συρ­σης της σορού του Πέτρου Διακάκη, οι δυνά­μεις της Πυρο­σβε­στι­κής και οι εθε­λο­ντές υπο­χρε­ώ­θη­καν να παρα­μεί­νουν στο σημείο. Με σφιγ­μένη την καρδιά, κάτω από καθε­στώς έντονης ψυχο­λο­γι­κής φόρ­τι­σης και σε εξαι­ρε­τικά αντί­ξοες μορ­φο­λο­γι­κές συν­θή­κες, συνέ­χι­σαν παράλ­ληλα την προ­σπά­θεια για τη διάσωση των δύο Ιταλών του­ρι­στών, για τους οποίους είχε αρχικά σημάνει ο συνα­γερ­μός στις αρχές.

Αυτή η εικόνα, των ανθρώ­πων που ενώ θρη­νού­σαν τον δικό τους άνθρωπο όφειλαν να παρα­μεί­νουν ψύχραι­μοι και να ολο­κλη­ρώ­σουν την απο­στολή τους, έχει απο­τυ­πω­θεί ανε­ξί­τηλα στη μνήμη των συνα­δέλ­φων του. Δείχνει με τον πιο ξεκά­θαρο τρόπο το μέγεθος της αυτα­πάρ­νη­σης που επι­δει­κνύ­ουν καθη­με­ρινά οι άνδρες των σωμάτων ασφα­λείας, την ώρα που η τοπική κοι­νω­νία της Ρόδου εξα­κο­λου­θεί να προ­σπα­θεί να δια­χει­ρι­στεί το μέγεθος αυτής της τερά­στιας απώ­λειας.

Η τρα­γω­δία στη Σιδε­ρί­τισσα φέρνει ξανά με τον πιο επι­τα­κτικό τρόπο στο προ­σκή­νιο μια συζή­τηση που επα­νέρ­χε­ται κάθε φορά που επι­σκέ­πτες εγκλω­βί­ζο­νται σε δύσβα­τες περιο­χές του νησιού.

Το ζήτημα αφορά μονο­πά­τια, φαράγ­για και ορεινές δια­δρο­μές της Ρόδου που γίνο­νται ευρέως γνωστά μέσα από το δια­δί­κτυο, ψηφια­κούς χάρτες, αναρ­τή­σεις στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης ή προ­σω­πι­κές υπο­δεί­ξεις. Σε πολλές από αυτές τις περι­πτώ­σεις, οι πλη­ρο­φο­ρίες δια­κι­νού­νται χωρίς να είναι πάντοτε σαφές πόσο απαι­τη­τι­κές είναι οι δια­δρο­μές αυτές και τι προ­ε­τοι­μα­σία απαι­τεί­ται.

Ο πρό­ε­δρος της ΕΘΟΜΑΚ Σαλάκου, Πανα­γιώ­της Εγγλέ­ζος, ανα­φέ­ρε­ται σε μια πραγ­μα­τι­κό­τητα που οι εθε­λο­ντές και οι πυρο­σβέ­στες του νησιού αντι­με­τω­πί­ζουν πλέον σε συστη­μα­τική βάση. Δεκάδες του­ρί­στες και περι­πα­τη­τές φτάνουν σε περιο­χές ιδιαί­τε­ρου φυσικού κάλλους χωρίς να έχουν πλήρη εικόνα για τον πραγ­μα­τικό βαθμό δυσκο­λίας που κρύβουν οι δια­δρο­μές.

Ένα σημείο που εμφα­νί­ζε­ται στην οθόνη ενός κινητού τηλε­φώ­νου ή σε μια εντυ­πω­σιακή φωτο­γρα­φία ως μια προσιτή περι­πέ­τεια, στην πράξη μπορεί να απαιτεί εξει­δι­κευ­μένη εμπει­ρία, εξαι­ρε­τική φυσική κατά­σταση, γνώση της μορ­φο­λο­γίας της περιο­χής και τον κατάλ­ληλο εξο­πλι­σμό.

Για έναν επι­σκέ­πτη που δεν γνω­ρί­ζει τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες του τοπίου, είναι σχεδόν αδύνατο να εκτι­μή­σει τους πραγ­μα­τι­κούς κιν­δύ­νους μέσα από μια σύντομη περι­γραφή στο ίντερ­νετ.

Σύμφωνα με τον κ. Εγγλέζο, δεν είναι η πρώτη φορά που η Πυρο­σβε­στική Υπη­ρε­σία και οι εθε­λο­ντι­κές ομάδες καλού­νται να κινη­το­ποι­η­θούν εκτά­κτως για ανθρώ­πους που έχασαν τον προ­σα­να­το­λι­σμό τους, εγκλω­βί­στη­καν ή αδυ­να­τού­σαν να συνε­χί­σουν σε από­κρη­μνα σημεία.

Κάθε τέτοια επι­χεί­ρηση διά­σω­σης απαιτεί την άμεση δια­σπορά μεγάλου αριθμού προ­σω­πι­κού, ειδικών οχη­μά­των και εξει­δι­κευ­μέ­νου εξο­πλι­σμού, ενώ διαρκεί συχνά πολλές ώρες.

Σε ένα νησί όπως η Ρόδος, όπου κατά τους θερι­νούς μήνες οι δυνά­μεις πυρό­σβε­σης και Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας βρί­σκο­νται σε διαρκή κόκκινο συνα­γερμό για την πρόληψη και κατά­σβεση πυρ­κα­γιών, η δέσμευση αυτή εγκυ­μο­νεί τερά­στιους επι­χει­ρη­σια­κούς κιν­δύ­νους.

Ο πρό­ε­δρος της ΕΘΟΜΑΚ θέτει το πλέον καίριο και αμεί­λι­κτο ερώτημα: «Τι θα συνέ­βαινε εάν, την ώρα μιας εξα­ντλη­τι­κής και πολύ­ω­ρης επι­χεί­ρη­σης διά­σω­σης σε ένα φαράγγι, εκδη­λω­νό­ταν παράλ­ληλα μια μεγάλη πυρ­κα­γιά και απαι­τού­νταν άμεσα οι ίδιες ακριβώς δυνά­μεις σε δια­φο­ρε­τικό σημείο του νησιού;».

Για τους ανθρώ­πους της Πυρο­σβε­στι­κής και των εθε­λο­ντι­κών ομάδων, όμως, το φαράγγι της Σιδε­ρί­τισ­σας θα παρα­μεί­νει για πάντα χαραγ­μένο στη μνήμη ως ο τόπος όπου χάθηκε ένας δικός τους άνθρω­πος.

Ο Πέτρος Δια­κά­κης έπεσε στο καθήκον, αφή­νο­ντας πίσω του μια βαριά παρα­κα­τα­θήκη προ­σφο­ράς, αλλά και την επι­τα­κτική ανάγκη να προ­στα­τευ­θούν όσοι βάζουν καθη­με­ρινά τη ζωή τους σε κίνδυνο για να σώσουν τους άλλους.