Σύροι πρόσφυγες: Με το βλέμμα στραμμένο στην Ευρώπη

«Είμαι καθη­γη­τής στο πανε­πι­στή­μιο και πρέπει να δουλέψω. Δεν θέλω να μείνω και να πάρω λεφτά από καμία κυβέρ­νηση. Θέλω να δουλέψω για να βοηθήσω την οικο­γέ­νειά μου να ζήσει σε καλύ­τε­ρες συν­θή­κες και με αξιο­πρέ­πεια σε οποια­δή­ποτε χώρα με ειρήνη» λέει στο «Βήμα» ο Μεντίν Γκανού, καθη­γη­τής – μετα­φρα­στής σε πανε­πι­στή­μιο της Συρίας, ο οποίος μαζί με περίπου 300 συμπα­τριώ­τες του παρα­μέ­νει στην πλατεία Συντάγ­μα­τος από τις 19 Νοεμ­βρίου.

Ο Μεντίν ήρθε στην Ελλάδα πριν από δύο μήνες με τον «κλασικό» τρόπο. Αφησε την οικο­γέ­νειά του κάπου έξω από τη Συρία και ξεκί­νησε το μεγάλο ταξίδι προς την Ευρώπη.

Επί επτά ώρες βρι­σκό­ταν εν πλω στοι­βαγ­μέ­νος μαζί με άλλους συμπα­τριώ­τες του ώσπου να δια­σχί­σει το Αιγαίο και να βρεθεί από τα παράλια της Τουρ­κίας σε κάποιο ελλη­νικό νησί. Ηταν το τελευ­ταίο στάδιο για την άφιξή του στην Ευρώπη σε ένα ταξίδι που διήρ­κεσε σχεδόν έναν χρόνο. «Περι­μέ­ναμε δύο μήνες στην Τουρκία μέχρι να βρούμε μια βάρκα να μας μετα­φέ­ρει απέ­να­ντι. Ολο αυτό το διά­στημα Σύροι έφευγαν συνέ­χεια για την Ελλάδα» περι­γρά­φει στο «Βήμα».

Ολες αυτές τις ημέρες που οι Σύροι ζουν στο πάνω μέρος της πλα­τείας Συντάγ­μα­τος απέ­να­ντι από τη Βουλή κάτοι­κοι και του­ρί­στες της Αθήνας περνούν από το σημείο, στα­μα­τούν για λίγο, δια­βά­ζουν τα συν­θή­ματα, κουνούν το κεφάλι τους με απο­γο­ή­τευση γι’ αυτό που βλέπουν και φεύγουν.

«Γιατί κάθο­νται εδώ στην πλατεία όλοι αυτοί; Τι ζητάνε;» με ρωτάει ένας ηλι­κιω­μέ­νος κύριος. Οταν του εξηγώ ότι ζητούν νόμιμα έγγραφα για να βγουν στην Ευρώπη γνω­ρί­ζο­ντας ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να τους φρο­ντί­σει μονο­λο­γεί: «Εμ, βέβαια, εδώ δεν θέλουμε εμείς να μεί­νουμε στην Ελλάδα, θα θέλουν αυτοί; Βρε τους ταλαί­πω­ρους» και βγάζει από την τσέπη του 10 ευρώ και τα προ­σφέ­ρει στον φαρ­μα­κο­ποιό – επίσης Σύρο την κατα­γωγή – Φάντι. Εκείνος τα αρνεί­ται ευγε­νικά.

«Αρκετοί Ελληνες μάς προ­σέ­φε­ραν φαγητό, φάρμακα, κου­βέρ­τες, αλλά εμείς αυτό που ζητάμε είναι να ικα­νο­ποι­η­θούν τα αιτή­ματά μας. Δεν ζητάμε άσυλο στην Ελλάδα, ζητάμε κάθε νόμιμο χαρτί που μπορεί να μας εξα­σφα­λί­σει ένα ασφαλές ταξίδι στην Ευρώπη. Δεν ζητάμε τίποτα από την ελλη­νική κυβέρ­νηση. Γνω­ρί­ζουμε ότι η Ελλάδα υπο­φέ­ρει από την οικο­νο­μική κρίση και δεν μπορεί να βοη­θή­σει όλους εμάς τους πρό­σφυ­γες προ­σφέ­ρο­ντάς μας φαγητό, δουλειά, σπίτι κ.τ.λ.» ανα­φέ­ρει στο «Βήμα» ο Φάντι.

Ούτε μπρος ούτε πίσω

«Δεν μπο­ρούμε να γυρί­σουμε πίσω στη Συρία και στην Τουρκία. Τα σύνορα με τα Σκόπια και τη Βουλ­γα­ρία είναι κλειστά. Ζητάμε από την Ευρω­παϊκή Ενωση να μας βοη­θή­σει, όχι μόνο από την ελλη­νική κυβέρ­νηση» λέει ο Μεντίν.

«Θέλω να ταξι­δέψω στη Γερ­μα­νία»

«Δρα­πέ­τευσα από τη Συρία εξαι­τίας του πολέμου. Στην Τουρκία πλήρωσα στους λαθρε­μπό­ρους 3.000 δολάρια. Ημουν πολύ μπερ­δε­μένη για το πώς θα φρό­ντιζα και θα προ­στά­τευα το νεο­γέν­νητο παιδί μου γιατί δεν είχε κανένα χαρτί. Ολη μου η οικο­γέ­νεια είναι στη Συρία, εδώ είμαι μόνη μου. Η Ελλάδα δεν είναι ο τελικός στόχος μου, θέλω να ταξι­δέψω στη Γερ­μα­νία για μια καλύ­τερη ζωή» λέει στο «Βήμα» η 18χρονη Ούλα Φαγιάτ κρα­τώ­ντας ένα κουτί πάνες για το μόλις 45 ημερών παιδί της ενώ δίπλα της στέ­κε­ται το μεγα­λύ­τερο παιδί της.

«Οι κατα­στά­σεις εδώ στο Σύνταγμα είναι άσχημες, ειδικά όταν έχεις δύο μικρά παιδιά μαζί σου. Προ­σπα­θή­σαμε να περά­σουμε τα σύνορα δύο φορές στην Αλβανία και στα Σκόπια, τα παιδιά τότε αρρώ­στη­σαν και το ταξίδι ήταν ακόμη πιο δύσκολο» περι­γρά­φει η Σουπρία αλ Ζόμπι, η οποία βρί­σκε­ται εδώ και τρεις μήνες στην Ελλάδα μαζί με τα παιδιά της ηλικίας 3 και 7 ετών αντί­στοιχα. Πίσω στη Συρία έχει αφήσει τα δίδυμα παιδιά της ηλικίας 9 ετών και τον άνδρα της, τον οποίο έχουν συλ­λά­βει.

«Βρι­σκό­μουν σε μια βάρκα με δύο μικρά παιδιά. Οταν έφθασα στην Αθήνα από την Κω έμενα από σπίτι σε σπίτι μαζί με άλλους ανθρώ­πους και μετά ήρθαμε εδώ στο Σύνταγμα. Προ­σπαθώ να πάω στην Αυστρία, όπου είναι πιο εύκολο να φέρω εκεί την οικο­γέ­νειά μου. Η δια­δι­κα­σία είναι πιο εύκολη, γιατί αν μείνω έναν χρόνο στην Αυστρία θα μπορώ να φέρω και την υπό­λοιπη οικο­γέ­νειά μου εκεί» εξηγεί στο «Βήμα» η Σουπρία.

«Γιατί τους αφήνουν χρι­στου­γεν­νιά­τικα μέσα στο Σύνταγμα; Τι θα γίνουν αυτοί οι άνθρω­ποι αν χει­ρο­τε­ρέ­ψει ο καιρός;» ανα­ρω­τιού­νται δύο κυρίες που βρί­σκο­νται στο σημείο προτού συνε­χί­σουν τη βόλτα τους.

«Ο καιρός είναι ένα μεγάλο πρό­βλημα για εμάς, αλλά όλοι εδώ ζητάμε τα δικαιώ­ματά μας από την κυβέρ­νηση, δεν θέλουμε να φύγουμε από εδώ αν δεν πάρουμε κάποιο χαρτί. Μας λένε ότι δεν μπορούν να μας δώσουν δια­βα­τή­ριο για να εγκα­τα­λεί­ψουμε την Ελλάδα» σημειώ­νει ο Μεντίν.

Υπο­λο­γί­ζε­ται ότι από την αρχή της κρίσης στη Συρία ως σήμερα έχουν μπει στην Ελλάδα 46.500 Σύροι, ενώ μόνο το 2014 ο αριθμός φτάνει τις 30.300. Ανθρω­ποι που ανα­ζη­τούν μια καλύ­τερη ζωή στην Ευρώπη και αυτή τη στιγμή παρα­μέ­νουν εγκλω­βι­σμέ­νοι στην Ελλάδα.

«Δεν έχω άλλη λύση, δεν έχω άλλα λεφτά και δεν μπορώ να πάω πίσω στη Συρία. Κανείς μας δεν μπορεί να γυρίσει πίσω στον πόλεμο» υπο­γραμ­μί­ζει η Σουπρία και τα μάτια της βουρ­κώ­νουν.

«Ολοι αυτοί οι άνθρω­ποι έχουν μια ιστορία να σας πουν, μια φρικτή ιστορία» σημειώ­νει ο Φάντι.

«Ξέρουμε ότι στην Ελλάδα υπάρχει κρίση και δεν θέλουμε να κάνουμε κανένα λάθος στην Ελλάδα και ξέρουμε ότι δεν είναι καλό για την Ελλάδα να μένουμε εδώ» κατα­λή­γει ο Μεντίν.

ΤΟ ΒΗΜΑ