Ενεπλάκησαν σε υπόθεση χρησικτησίας ακινήτων 18 κάτοικοι της Ρόδου

18 κάτοι­κοι της Ρόδου και της Ιαλυσού, που ενε­πλά­κη­σαν από το έτος 2006 σε υπόθεση χρη­σι­κτη­σίας προ­νο­μοια­κού ακι­νή­του στο Κανδυλί, απηλ­λά­γη­σαν από τις βαρύ­τα­τες κατη­γο­ρίες που τους είχαν απαγ­γελ­θεί, μετά από μήνυση μιας Μου­σουλ­μά­νας, κατοί­κου Ιαλυσού.

Η μηνύ­τρια εστράφη συγκε­κρι­μένα κατά ενός εμπόρου της Pόδου καταγ­γέλ­λο­ντας σοβαρά αδι­κή­ματα κατά την διάρ­κεια χρη­σι­κτη­σίας, που απέ­βλεπε στην εξα­φά­νιση της περιου­σίας της, ενώ τον κατη­γό­ρησε για βιο­μη­χα­νο­ποί­ηση ψευδών και απα­τη­λών αγωγών χρη­σι­κτη­σίας επι­κα­λού­με­νος ψευδείς δια­κα­το­χι­κές πράξεις και ανύ­παρ­κτες καλ­λιέρ­γειες από την 10ετία του 1970 σε ακίνητα που είτε φέρο­νται ως εγκα­τα­λειμ­μένα, είτε κατέ­χο­νται και νέμο­νται τρίτα πρόσωπα.

Iσχυρίστηκε ακόμη ότι όλες οι αγωγές που ασκεί στρέ­φο­νται κατά προ­σώ­πων τουρ­κι­κής κατα­γω­γής άγνω­στης δια­μο­νής, οι πρό­γο­νοι των οποίων ή ακόμη και οι ίδιοι εγκα­τέ­λει­ψαν ορι­στικά την Ελλάδα πριν από 50 και πλέον χρόνια.

Η Mουσουλμάνα φέρεται να έχει απο­κτή­σει ακίνητο με άτυπη δωρεά της πεθεράς της στο Κανδυλί Ρόδου. Δίπλα αλλά και απέ­να­ντι ακριβώς από το σπίτι της υπήρχε ένα χέρσο και εγκα­τα­λε­λειμ­μένο αγρό­κτημα επι­φά­νειας 13.800 τ.μ., το οποίο σύμφωνα με την αρχική κτη­μα­το­λο­γική εγγραφή ήταν κατα­χω­ρη­μένο στο όνομα ενός Mουσουλμάνου.

Yποστηρίζει ότι το ακίνητο αυτό είχε διχο­το­μη­θεί προ­πο­λε­μικά, με απο­τέ­λε­σμα στην μία πλευρά του δρόμου, όπου βρί­σκε­ται το σπίτι της, να παρα­μεί­νει ένα τμήμα επι­φά­νειας 4.325 τ.μ. και από την άλλη 2 τμήματα επι­φα­νείας 4.654 και 4.223 τ.μ..

Από την ημέρα που εγκα­τα­στά­θηκε στο ακίνητό της, όπως επι­ση­μαί­νει, και λόγω της ισχνής οικο­νο­μι­κής της κατά­στα­σης, καθά­ρι­σαν και περιέ­φρα­ξαν το αγρό­κτημα του οποίου ο ιδιο­κτή­της, είχε εγκα­τα­λεί­ψει τη Ρόδο κατά την διάρ­κεια του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου και είχε εγκα­τα­στα­θεί στην Τουρκία.

Από το έτος 1974, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, καλ­λιερ­γούσε με τον άντρα της το τμήμα του αγρο­κτή­μα­τος, που ήταν κοντά στην οικία της, με κηπευ­τικά, τα οποία πωλούσε είτε σε οπω­ρο­πώ­λες είτε στην λαϊκή αγορά της Ιαλυσού, ενώ τα άλλα δύο τμήματα τα καλ­λιερ­γού­σαν για ζωο­τρο­φές.

Μέχρι τον μήνα Νοέμ­βριο του 2005 ποτέ και κανένας δεν αμφι­σβή­τησε την διαρκή νομή και κατοχή της στο παρα­πάνω αγρό­κτημα αφού δημόσια και ειρη­νικά ασκούσε σ’ αυτό όλες τις δια­κα­το­χι­κές πράξεις.

Τον μήνα Νοέμ­βριο του 2005, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, εμφα­νί­σθηκε για πρώτη φορά στο πιο πάνω αγρό­κτημα ο εγκα­λού­με­νος, συνο­δευό­με­νος από 2–3 άτομα με τα οποία συζη­τούσε έντονα, εμφα­νί­ζο­ντας τον εαυτό του ως δήθεν ιδιο­κτήτη που προ­τί­θε­ται τάχα να το αξιο­ποι­ή­σει.

Επειδή γνώριζε ότι το ακίνητο που καλ­λιερ­γούσε το είχε εγκα­τα­λεί­ψει ο αρχικός τιτλού­χος και κανένα ενδια­φέ­ρον δεν είχαν επι­δεί­ξει ούτε αυτός ούτε οι κλη­ρο­νό­μοι του, βγήκε έξω από το σπίτι της και ρώτησε τον εγκα­λού­μενο τι συμ­βαί­νει και ποια σχέση έχει με το ακίνητο. Eκείνος, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, της είπε ότι το κτήμα ήταν δικό του.

Τον μήνα Φεβρουά­ριο του 2006 εμφα­νί­σθηκε και πάλι ο εγκα­λού­με­νος στο παρα­πάνω αγρό­κτημα, όπως επε­σή­μανε στην μήνυσή της, συνο­δευό­με­νος αυτή τη φορά από ιδιο­κτήτη σκα­πτι­κού μηχα­νή­μα­τος, ο οποίος, με εντολή του, όργωσε ένα τμήμα του αγρο­κτή­μα­τος, κατα­στρέ­φο­ντας τα κηπευ­τικά της καθώς και την περί­φραξη με συρ­μα­τό­πλεγμα που είχε τοπο­θε­τή­σει σ’ αυτό. Αμέσως ειδο­ποί­ησε το Α.Τ. Ιαλυσού, περι­πο­λικό του οποίου κατέ­φθασε επί τόπου, οπότε ο εγκα­λού­με­νος ανα­γκά­σθηκε να στα­μα­τή­σει.

Tου υπέβαλε στο Α.Τ. Ιαλυσού έγκληση για τα αδι­κή­ματα της αυτο­δι­κίας, της φθοράς ξένης ιδιο­κτη­σίας και της απειλής.

Aπό έλεγχο που διε­νήρ­γησε ο δικη­γό­ρος της κ. Μανώλης Κου­τσού­κος, στα βιβλία του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου διε­πί­στωσε ότι ο εγκα­λού­με­νος είχε ασκήσει ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου αγωγή χρη­σι­κτη­σίας κατά των φερο­μέ­νων ως καθο­λι­κών και ειδικών δια­δό­χων του αρχικού τιτλού­χου, ζητώ­ντας να ανα­γνω­ρι­σθεί κύριος του ακι­νή­του με χρη­σι­κτη­σία, ανα­φέ­ρο­ντας ότι το κατέχει και το καλ­λιερ­γεί από το έτος 1971.

Οι ενα­γό­με­νοι της αγωγής  συνο­μο­λό­γη­σαν την ιστο­ρική βάση της αγωγής έχοντας συνυ­πο­γρά­ψει με αυτόν πρα­κτικό εξώ­δι­κης επί­λυ­σης της δια­φο­ράς το οποίο αφού κατα­τέ­θηκε στην Γραμ­μα­τεία του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου θεω­ρή­θηκε και μετα­γρά­φηκε στα οικεία Κτη­μα­το­λο­γικά βιβλία με αίτησή του.

Yποστηρίζει ότι ο εγκα­λού­με­νος καμία απο­λύ­τως σχέση δεν είχε ποτέ με γεωρ­γι­κές ασχο­λίες ή με το ακίνητο, ισχυ­ρι­ζό­μενη ότι στην Ρόδο εμφα­νί­σθηκε στα τέλη της 10ετίας του 1970, τονί­ζο­ντας ότι είναι ψευδής πέρα για πέρα ο ισχυ­ρι­σμός που προ­έ­βαλε στην αγωγή που άσκησε στο Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ότι καλ­λιερ­γούσε το επίδικο αγρό­κτημα το οποίο μάλιστα στην αγωγή τεμά­χισε σε 9 τμήματα με προφανή σκοπό να το μετα­τρέ­ψει σε 9 άρτια και οικο­δο­μή­σιμα οικό­πεδα.

Η συνο­μο­λό­γηση αυτής της αγωγής, όπως υπο­στη­ρί­ζει περαι­τέρω, από τους τυπι­κούς και άσχε­τους με το αγρό­κτημά ενα­γό­με­νους, υπήρξε συμπαι­κτική και σαν σκοπό είχε την ταχύ­τερη παροχή βοή­θειας προς τον εγκα­λού­μενο να σφε­τε­ρι­σθεί το ακίνητό της και την Κτη­μα­το­λο­γική τακτο­ποί­ηση του ακι­νή­του στο όνομά του ώστε να απο­φύ­γει την δαπα­νηρή και επι­κίν­δυνη γι’ αυτόν εκδί­καση της αγωγής του στο ακρο­α­τή­ριο, αφού αν ελάμ­βανε γνώση οπωσ­δή­ποτε θα ασκούσε κυρία παρέμ­βαση γιατί ήταν η μόνη νομέας και κάτοχος του αγρο­κτή­μα­τος αυτού από το έτος 1974.

Η κυρία ανά­κριση που ακο­λού­θησε περαιώ­θηκε με την έκδοση τυπικών κλήσεων σε βάρος 18 κατη­γο­ρου­μέ­νων στην υπόθεση για τα αδι­κή­ματα της απάτης επί δικα­στη­ρίω σε βαθμό κακουρ­γή­μα­τος κατ’ επάγ­γελμα και κατά συνή­θεια και της άμεσης συνέρ­γειας στο αδίκημα αυτό.

Δια­πι­στώ­θηκε ότι πράγ­ματι η μηνύ­τρια λέει την αλήθεια σχετικά με την ιδιο­κτη­σία του ακι­νή­του πλην όμως κρίθηκε ότι το πρα­κτικό συμ­βι­βα­σμού που υπε­γράφη κατα­γρά­φει τη συμ­φω­νία μεταξύ των δύο μερών που μετεί­χαν στη δίκη της χρη­σι­κτη­σίας. Το πρα­κτικό υπο­βλή­θηκε στον Πρόεδρο Πρω­το­δι­κών ο οποίος και το επι­κύ­ρωσε χωρίς να έχει την αρμο­διό­τητα να ελέγξει την αλήθεια  ή όχι του περιε­χο­μέ­νου του.  Το συγκε­κρι­μένο έγγραφο, όπως κρίθηκε δεν απο­τε­λεί απο­δει­κτικό μέσο με απο­τέ­λε­σμα να μην στοι­χειο­θε­τεί­ται η τέλεση του αδι­κή­μα­τος της απάτης επί δικα­στη­ρίω αφού η προ­σκό­μισή του ενώπιον δικαστή για επι­κύ­ρωση δεν συνιστά παρά­σταση ψευδών γεγο­νό­των ως αλη­θι­νών, όπως απαιτεί ο νόμος.