Ενεπλάκησαν σε υπόθεση χρησικτησίας ακινήτων 18 κάτοικοι της Ρόδου

18 κά­τοι­κοι της Ρόδου και της Ια­λυ­σού, που ενε­πλά­κη­σαν από το έτος 2006 σε υπό­θε­ση χρη­σι­κτη­σί­ας προ­νο­μοια­κού ακι­νή­του στο Καν­δυ­λί, απηλ­λά­γη­σαν από τις βα­ρύ­τα­τες κα­τη­γο­ρί­ες που τους είχαν απαγ­γελ­θεί, μετά από μή­νυ­ση μιας Μου­σουλ­μά­νας, κα­τοί­κου Ια­λυ­σού.

Η μη­νύ­τρια εστρά­φη συ­γκε­κρι­μέ­να κατά ενός εμπό­ρου της Pόδου κα­ταγ­γέλ­λο­ντας σο­βα­ρά αδι­κή­μα­τα κατά την διάρ­κεια χρη­σι­κτη­σί­ας, που απέ­βλε­πε στην εξα­φά­νι­ση της πε­ριου­σί­ας της, ενώ τον κα­τη­γό­ρη­σε για βιο­μη­χα­νο­ποί­η­ση ψευ­δών και απα­τη­λών αγω­γών χρη­σι­κτη­σί­ας επι­κα­λού­με­νος ψευ­δείς δια­κα­το­χι­κές πρά­ξεις και ανύ­παρ­κτες καλ­λιέρ­γειες από την 10ετία του 1970 σε ακί­νη­τα που είτε φέ­ρο­νται ως εγκα­τα­λειμ­μέ­να, είτε κα­τέ­χο­νται και νέ­μο­νται τρίτα πρό­σω­πα.

Iσχυ­ρί­στη­κε ακόμη ότι όλες οι αγω­γές που ασκεί στρέ­φο­νται κατά προ­σώ­πων τουρ­κι­κής κα­τα­γω­γής άγνω­στης δια­μο­νής, οι πρό­γο­νοι των οποί­ων ή ακόμη και οι ίδιοι εγκα­τέ­λει­ψαν ορι­στι­κά την Ελ­λά­δα πριν από 50 και πλέον χρό­νια.

Η Mου­σουλ­μά­να φέ­ρε­ται να έχει απο­κτή­σει ακί­νη­το με άτυπη δωρεά της πε­θε­ράς της στο Καν­δυ­λί Ρόδου. Δίπλα αλλά και απέ­να­ντι ακρι­βώς από το σπίτι της υπήρ­χε ένα χέρσο και εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νο αγρό­κτη­μα επι­φά­νειας 13.800 τ.μ., το οποίο σύμ­φω­να με την αρ­χι­κή κτη­μα­το­λο­γι­κή εγ­γρα­φή ήταν κα­τα­χω­ρη­μέ­νο στο όνομα ενός Mου­σουλ­μά­νου.

Yπο­στη­ρί­ζει ότι το ακί­νη­το αυτό είχε δι­χο­το­μη­θεί προ­πο­λε­μι­κά, με απο­τέ­λε­σμα στην μία πλευ­ρά του δρό­μου, όπου βρί­σκε­ται το σπίτι της, να πα­ρα­μεί­νει ένα τμήμα επι­φά­νειας 4.325 τ.μ. και από την άλλη 2 τμή­μα­τα επι­φα­νεί­ας 4.654 και 4.223 τ.μ..

Από την ημέρα που εγκα­τα­στά­θη­κε στο ακί­νη­τό της, όπως επι­ση­μαί­νει, και λόγω της ισχνής οι­κο­νο­μι­κής της κα­τά­στα­σης, κα­θά­ρι­σαν και πε­ριέ­φρα­ξαν το αγρό­κτη­μα του οποί­ου ο ιδιο­κτή­της, είχε εγκα­τα­λεί­ψει τη Ρόδο κατά την διάρ­κεια του Β’ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου και είχε εγκα­τα­στα­θεί στην Τουρ­κία.

Από το έτος 1974, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, καλ­λιερ­γού­σε με τον άντρα της το τμήμα του αγρο­κτή­μα­τος, που ήταν κοντά στην οικία της, με κη­πευ­τι­κά, τα οποία πω­λού­σε είτε σε οπω­ρο­πώ­λες είτε στην λαϊκή αγορά της Ια­λυ­σού, ενώ τα άλλα δύο τμή­μα­τα τα καλ­λιερ­γού­σαν για ζω­ο­τρο­φές.

Μέχρι τον μήνα Νο­έμ­βριο του 2005 ποτέ και κα­νέ­νας δεν αμ­φι­σβή­τη­σε την διαρ­κή νομή και κα­το­χή της στο πα­ρα­πά­νω αγρό­κτη­μα αφού δη­μό­σια και ει­ρη­νι­κά ασκού­σε σ’ αυτό όλες τις δια­κα­το­χι­κές πρά­ξεις.

Τον μήνα Νο­έμ­βριο του 2005, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, εμ­φα­νί­σθη­κε για πρώτη φορά στο πιο πάνω αγρό­κτη­μα ο εγκα­λού­με­νος, συ­νο­δευό­με­νος από 2–3 άτομα με τα οποία συ­ζη­τού­σε έντο­να, εμ­φα­νί­ζο­ντας τον εαυτό του ως δήθεν ιδιο­κτή­τη που προ­τί­θε­ται τάχα να το αξιο­ποι­ή­σει.

Επει­δή γνώ­ρι­ζε ότι το ακί­νη­το που καλ­λιερ­γού­σε το είχε εγκα­τα­λεί­ψει ο αρ­χι­κός τι­τλού­χος και κα­νέ­να εν­δια­φέ­ρον δεν είχαν επι­δεί­ξει ούτε αυτός ούτε οι κλη­ρο­νό­μοι του, βγήκε έξω από το σπίτι της και ρώ­τη­σε τον εγκα­λού­με­νο τι συμ­βαί­νει και ποια σχέση έχει με το ακί­νη­το. Eκεί­νος, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, της είπε ότι το κτήμα ήταν δικό του.

Τον μήνα Φε­βρουά­ριο του 2006 εμ­φα­νί­σθη­κε και πάλι ο εγκα­λού­με­νος στο πα­ρα­πά­νω αγρό­κτη­μα, όπως επε­σή­μα­νε στην μή­νυ­σή της, συ­νο­δευό­με­νος αυτή τη φορά από ιδιο­κτή­τη σκα­πτι­κού μη­χα­νή­μα­τος, ο οποί­ος, με εντο­λή του, όρ­γω­σε ένα τμήμα του αγρο­κτή­μα­τος, κα­τα­στρέ­φο­ντας τα κη­πευ­τι­κά της καθώς και την πε­ρί­φρα­ξη με συρ­μα­τό­πλεγ­μα που είχε το­πο­θε­τή­σει σ’ αυτό. Αμέ­σως ει­δο­ποί­η­σε το Α.Τ. Ια­λυ­σού, πε­ρι­πο­λι­κό του οποί­ου κα­τέ­φθα­σε επί τόπου, οπότε ο εγκα­λού­με­νος ανα­γκά­σθη­κε να στα­μα­τή­σει.

Tου υπέ­βα­λε στο Α.Τ. Ια­λυ­σού έγκλη­ση για τα αδι­κή­μα­τα της αυ­το­δι­κί­ας, της φθο­ράς ξένης ιδιο­κτη­σί­ας και της απει­λής.

Aπό έλεγ­χο που διε­νήρ­γη­σε ο δι­κη­γό­ρος της κ. Μα­νώ­λης Κου­τσού­κος, στα βι­βλία του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου διε­πί­στω­σε ότι ο εγκα­λού­με­νος είχε ασκή­σει ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου αγωγή χρη­σι­κτη­σί­ας κατά των φε­ρο­μέ­νων ως κα­θο­λι­κών και ει­δι­κών δια­δό­χων του αρ­χι­κού τι­τλού­χου, ζη­τώ­ντας να ανα­γνω­ρι­σθεί κύ­ριος του ακι­νή­του με χρη­σι­κτη­σία, ανα­φέ­ρο­ντας ότι το κα­τέ­χει και το καλ­λιερ­γεί από το έτος 1971.

Οι ενα­γό­με­νοι της αγω­γής  συ­νο­μο­λό­γη­σαν την ιστο­ρι­κή βάση της αγω­γής έχο­ντας συ­νυ­πο­γρά­ψει με αυτόν πρα­κτι­κό εξώ­δι­κης επί­λυ­σης της δια­φο­ράς το οποίο αφού κα­τα­τέ­θη­κε στην Γραμ­μα­τεία του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου θε­ω­ρή­θη­κε και με­τα­γρά­φη­κε στα οι­κεία Κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία με αί­τη­σή του.

Yπο­στη­ρί­ζει ότι ο εγκα­λού­με­νος καμία απο­λύ­τως σχέση δεν είχε ποτέ με γε­ωρ­γι­κές ασχο­λί­ες ή με το ακί­νη­το, ισχυ­ρι­ζό­με­νη ότι στην Ρόδο εμ­φα­νί­σθη­κε στα τέλη της 10ετίας του 1970, το­νί­ζο­ντας ότι είναι ψευ­δής πέρα για πέρα ο ισχυ­ρι­σμός που προ­έ­βα­λε στην αγωγή που άσκη­σε στο Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ότι καλ­λιερ­γού­σε το επί­δι­κο αγρό­κτη­μα το οποίο μά­λι­στα στην αγωγή τε­μά­χι­σε σε 9 τμή­μα­τα με προ­φα­νή σκοπό να το με­τα­τρέ­ψει σε 9 άρτια και οι­κο­δο­μή­σι­μα οι­κό­πε­δα.

Η συ­νο­μο­λό­γη­ση αυτής της αγω­γής, όπως υπο­στη­ρί­ζει πε­ραι­τέ­ρω, από τους τυ­πι­κούς και άσχε­τους με το αγρό­κτη­μά ενα­γό­με­νους, υπήρ­ξε συ­μπαι­κτι­κή και σαν σκοπό είχε την τα­χύ­τε­ρη πα­ρο­χή βο­ή­θειας προς τον εγκα­λού­με­νο να σφε­τε­ρι­σθεί το ακί­νη­τό της και την Κτη­μα­το­λο­γι­κή τα­κτο­ποί­η­ση του ακι­νή­του στο όνομά του ώστε να απο­φύ­γει την δα­πα­νη­ρή και επι­κίν­δυ­νη γι’ αυτόν εκ­δί­κα­ση της αγω­γής του στο ακρο­α­τή­ριο, αφού αν ελάμ­βα­νε γνώση οπωσ­δή­πο­τε θα ασκού­σε κυρία πα­ρέμ­βα­ση γιατί ήταν η μόνη νο­μέ­ας και κά­το­χος του αγρο­κτή­μα­τος αυτού από το έτος 1974.

Η κυρία ανά­κρι­ση που ακο­λού­θη­σε πε­ραιώ­θη­κε με την έκ­δο­ση τυ­πι­κών κλή­σε­ων σε βάρος 18 κα­τη­γο­ρου­μέ­νων στην υπό­θε­ση για τα αδι­κή­μα­τα της απά­της επί δι­κα­στη­ρίω σε βαθμό κα­κουρ­γή­μα­τος κατ’ επάγ­γελ­μα και κατά συ­νή­θεια και της άμε­σης συ­νέρ­γειας στο αδί­κη­μα αυτό.

Δια­πι­στώ­θη­κε ότι πράγ­μα­τι η μη­νύ­τρια λέει την αλή­θεια σχε­τι­κά με την ιδιο­κτη­σία του ακι­νή­του πλην όμως κρί­θη­κε ότι το πρα­κτι­κό συμ­βι­βα­σμού που υπε­γρά­φη κα­τα­γρά­φει τη συμ­φω­νία με­τα­ξύ των δύο μερών που με­τεί­χαν στη δίκη της χρη­σι­κτη­σί­ας. Το πρα­κτι­κό υπο­βλή­θη­κε στον Πρό­ε­δρο Πρω­το­δι­κών ο οποί­ος και το επι­κύ­ρω­σε χωρίς να έχει την αρ­μο­διό­τη­τα να ελέγ­ξει την αλή­θεια  ή όχι του πε­ριε­χο­μέ­νου του.  Το συ­γκε­κρι­μέ­νο έγ­γρα­φο, όπως κρί­θη­κε δεν απο­τε­λεί απο­δει­κτι­κό μέσο με απο­τέ­λε­σμα να μην στοι­χειο­θε­τεί­ται η τέ­λε­ση του αδι­κή­μα­τος της απά­της επί δι­κα­στη­ρίω αφού η προ­σκό­μι­σή του ενώ­πιον δι­κα­στή για επι­κύ­ρω­ση δεν συ­νι­στά πα­ρά­στα­ση ψευ­δών γε­γο­νό­των ως αλη­θι­νών, όπως απαι­τεί ο νόμος.