Γνωστή εταιρεία της Ρόδου διεκδικεί αποζημίωση από αδικοπραξία κατά αθηναϊκής εταιρείας

Ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου προ­σέ­φυ­γε με αγωγή απο­ζη­μί­ω­σης από αδι­κο­πρα­ξία γνω­στή εται­ρεία της Ρόδου, που έχει υπα­χθεί στις ευ­ερ­γε­τι­κές δια­τά­ξεις του  άρ­θρου 99 του πτω­χευ­τι­κού κώ­δι­κα, κατά εται­ρεί­ας των Αθη­νών, που είχε επι­διώ­ξει, με πα­ρέμ­βα­σή της στο δι­κα­στή­ριο, με τη δια­δι­κα­σία της εκού­σιας δι­καιο­δο­σί­ας, να ανα­κό­ψει τον δρόμο για την πλήρη εξυ­γί­αν­σή της.

Η εται­ρεία της Ρόδου διεκ­δι­κεί απο­ζη­μί­ω­ση ύψους 500.000 ευρώ από αδι­κο­πρα­ξία, αφού παρά την ως άνω  από­φα­ση του δι­κα­στη­ρί­ου προ­χώ­ρη­σε με­τα­ξύ άλλων και σε κα­τά­σχε­ση λο­γα­ρια­σμών της!!

Mε την υπ΄α­ρίθμ. 27/2013 από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου (δια­δι­κα­σία εκού­σιας δι­καιο­δο­σί­ας) είχε γίνει συ­γκε­κρι­μέ­να δεκτή η αί­τη­ση επι­κύ­ρω­σης της συμ­φω­νί­ας συν­διαλ­λα­γής της ρο­δί­τι­κης εται­ρεί­ας με τους πι­στω­τές της.

Όπως έγρα­ψε η “δη­μο­κρα­τι­κή”, η εται­ρεία ιδρύ­θη­κε τον Μάρ­τιο του 2000 και ως έδρα της ορί­στη­κε ο Δήμος Πε­τα­λού­δων. Από ιδρύ­σε­ως της έγι­ναν αυ­ξή­σεις στο αρ­χι­κό με­το­χι­κό της κε­φά­λαιο που σή­με­ρα αριθ­μεί 75.300 ονο­μα­στι­κές με­το­χές αξίας 2.210.055 ευρώ.

Δρα­στη­ριο­ποι­ή­θη­κε κυ­ρί­ως στον τομέα της ζυ­θο­ποι­ί­ας, δη­μιουρ­γώ­ντας αρ­χι­κώς μία μικρή μο­νά­δα πα­ρα­γω­γής και το έτος 2003 ένα νέο υπερ­σύγ­χρο­νο ζυ­θο­ποιείο σε ιδιό­κτη­το ακί­νη­το. Βα­σι­κή δρα­στη­ριό­τη­τά της είναι η πα­ρα­σκευή και διά­θε­ση ανα­ψυ­κτι­κών, ενερ­γεια­κών ποτών, χυμών φρού­των, κρα­σιού, καφέ και κυ­ρί­ως μπί­ρας.

Άπα­ντα τα προ­ϊ­ό­ντα δια­τί­θε­νται χον­δρι­κώς σε ξε­νο­δο­χεία, εστια­τό­ρια, κα­φε­τέ­ριες, μπαρ, κλαμπ και εν γένει σε χώ­ρους μα­ζι­κής σί­τι­σης και εστί­α­σης, σε του­ρι­στι­κές πε­ριο­χές σε ολό­κλη­ρη την Ελ­λά­δα μέσω ενός δι­κτύ­ου συ­νερ­γα­τών με συ­νε­χή ανά­πτυ­ξη. Η εται­ρεία δια­θέ­τει τα προ­ϊ­ό­ντα της σε ξε­νο­δο­χεία όλων των κα­τη­γο­ριών με προ­τί­μη­ση στα all inclusive σε Ρόδο, Κρήτη, Κω, Κέρ­κυ­ρα, Μύ­κο­νο, Αθήνα, Κύπρο και αλλού.

Όπως είχε εκ­θέ­σει η πρό­σκαι­ρη τα­μεια­κή της δυ­σκο­λία οφεί­λε­ται απο­κλει­στι­κά και μόνον στην έλ­λει­ψη ρευ­στό­τη­τας και όχι στην κί­νη­ση των πω­λή­σε­ων.

Ο δα­νει­σμός της εξυ­πη­ρε­τεί­ται κα­νο­νι­κά από όλες τις τρά­πε­ζες, αφού οι οφει­λό­με­νες δό­σεις εξο­φλού­νται εμπρό­θε­σμα και δεν υφί­στα­ται η πα­ρα­μι­κρή κα­θυ­στέ­ρη­ση.

Το δι­κα­στή­ριο με την από­φα­σή του επε­σή­μα­νε ότι οι συμ­φω­νί­ες της εται­ρεί­ας με τους πι­στω­τές της εξα­σφα­λί­ζουν τη διάρ­κεια της επι­χει­ρη­μα­τι­κής της δρα­στη­ριό­τη­τας, δε­δο­μέ­νου άλ­λω­στε ότι η αι­τού­σα δια­θέ­τει πάγιο ενερ­γη­τι­κό, ήτοι εν­σώ­μα­τες ακι­νη­το­ποι­ή­σεις (αξία ακι­νή­των, μη­χα­νη­μά­των κ.λ.π.) ύψους 19.853.485,20 ευρώ και απαι­τή­σεις ένα­ντι τρί­των οφει­λε­τών ύψους 4.505.060,78 ευρώ.

Το­νί­ζε­ται επι­πλέ­ον ότι δεν θί­γο­νται τα συμ­φέ­ρο­ντα των πι­στω­τών που δεν υπέ­γρα­ψαν τη συμ­φω­νία, πέραν βέ­βαια του ό,τι ανα­στέλ­λο­νται οι ατο­μι­κές διώ­ξεις τους, γε­γο­νός όμως που είναι βα­σι­κή συ­νέ­πεια της επι­κύ­ρω­σης της συμ­φω­νί­ας συν­διαλ­λα­γής και η διάρ­κεια ισχύ­ος των συμ­φω­νιών, καί­τοι συ­νο­μο­λο­γή­θη­κε για διά­στη­μα πέραν των τεσ­σά­ρων ετών από την επι­κύ­ρω­ση τους με την πα­ρού­σα από­φα­ση, δεν επη­ρε­ά­ζει, τη νο­μι­μό­τη­τα της συμ­φω­νί­ας συν­διαλ­λα­γής, ενώ υπε­γρά­φη από την πλειο­ψη­φία των πι­στω­τών, ήτοι κατά πο­σο­στό 75,01%.

Η αντί­δι­κος ανώ­νυ­μη, η οποία έχει απαί­τη­ση κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της ποσού 600.000 ευρώ, κατά την συ­ζή­τη­ση της αι­τή­σε­ως της ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου για την επι­κύ­ρω­ση της συμ­φω­νί­ας  με την πλειο­ψη­φία (του 80%) των πι­στω­τών της, άσκη­σε κύρια πα­ρέμ­βα­ση η οποία απορ­ρί­φθη­κε.  Σύμ­φω­να με την εν λόγω με αριθ­μό 27/2013 τεκ­μη­ριω­μέ­νη από­φα­ση του Δι­κα­στη­ρί­ου, οι λόγοι δε στους οποί­ους βα­σί­σθη­κε για την απόρ­ρι­ψη της πα­ρέμ­βα­σης αυτής ήταν με­τα­ξύ άλλων ότι:

-η ενα­γό­με­νη ως άνω, ως πι­στώ­τρια της εται­ρεί­ας, απέρ­ρι­ψε τους προ­τει­νό­με­νους όρους συν­διαλ­λα­γής, χωρίς να προ­βεί σε συμ­φέ­ρου­σα γι’ αυτήν αντι­πρό­τα­ση.

-δεν συ­νέ­τρε­χε πε­ρί­πτω­ση προ­σβο­λής των συμ­φε­ρό­ντων της εφό­σον η δεν με­ρί­μνη­σε για τη σύ­να­ψη συμ­φω­νί­ας που θα την εξα­σφά­λι­ζε ένα­ντι της εται­ρεί­ας, κατά το στά­διο των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων από τον με­σο­λα­βη­τή, καθώς επί­σης δεν δια­πι­στώ­θη­κε ζημία αυτής, βάσει των ισο­λο­γι­σμών ώστε η ανα­στο­λή των ατο­μι­κών διώ­ξε­ων να επι­φέ­ρει αφε­αυα­τή αι­τιω­δώς επι­δεί­νω­ση της οι­κο­νο­μι­κής θέσης της.

Η ενά­γου­σα εται­ρεία το­νί­ζει ότι από τότε που απο­φά­σι­σε να ακο­λου­θή­σει την δια­δι­κα­σία του άρ­θρου 99 του Ν.3588/2007, η ενα­γό­με­νη επι­δό­θη­κε σε μία «βιο­μη­χα­νία» πα­ρα­γω­γής δι­κο­γρά­φων, ήτοι αγω­γών, πα­ρεμ­βά­σε­ων  και αι­τή­σε­ων ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων ενα­ντί­ον της, που όλες μέχρι σή­με­ρα έχουν απορ­ρι­φθεί με αντί­στοι­χες  δι­κα­στι­κές απο­φά­σεις των Δι­κα­στη­ρί­ων.

Με­τα­ξύ αυτών η ενα­γό­με­νη κα­τέ­θε­σε και αί­τη­ση για κα­τά­σχε­ση εις χεί­ρας τρί­των η οποία απορ­ρί­φθη­κε με την έκ­δο­ση της από­φα­σης του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου.

Υπο­στη­ρί­ζει πα­ρα­πέ­ρα ότι η ενα­γό­με­νη αφού δια­πί­στω­σε ότι έχασε πλέον όλες τις δι­κα­στι­κές της δια­μά­χες, ακο­λου­θεί πα­ρά­νο­μη οδό.

Ισχυ­ρί­ζε­ται συ­γκε­κρι­μέ­να ότι την συ­κο­φα­ντεί με επι­στο­λές σε ελ­λη­νι­κές Τρά­πε­ζες, όπως στην ΕΘΝΙ­ΚΗ, την EUROBANK,  την ΤΡΑ­ΠΕ­ΖΑ ΠΕΙ­ΡΑΙΩΣ, την ATTICA BANK, που συ­γκα­τα­λέ­γο­νται με­τα­ξύ του 80% των πι­στω­τών που υπέ­γρα­ψαν την συμ­φω­νία συν­διαλ­λα­γής, με απο­τέ­λε­σμα να της προ­κα­λέ­σει δυ­σά­ρε­στες οι­κο­νο­μι­κές συ­νέ­πειες για την εται­ρεία μας.

Τον  Αύ­γου­στο του 2014 η ενα­γό­με­νη πα­ράγ­γει­λε στις τρά­πε­ζες με εξώ­δι­κο και επί­τασ­σε να «πα­ρα­κρα­τή­σουν» υπέρ της τις δήθεν κα­τα­σχό­με­νες απαι­τή­σεις της ένα­ντι της ενά­γου­σας «και να τις κρα­τή­σουν εις χεί­ρας τους και να απο­δώ­σουν αυτές» στην ενα­γό­με­νη, «άλλως σε πε­ρί­πτω­ση μη υπάρ­ξε­ως λη­ξι­πρό­θε­σμων απαι­τή­σε­ών τους» ένα­ντι της εται­ρεί­ας, «να πα­ρα­κρα­τούν» και να  της απο­δί­δουν (οι εν λόγω τρά­πε­ζες) αμέ­σως το σύ­νο­λο των χρη­μα­τι­κών απαι­τή­σε­ων που θα κα­θί­στα­νται λη­ξι­πρό­θε­σμες.

Και όλα αυτά, παρά το γε­γο­νός ότι γνώ­ρι­ζε ως διά­δι­κος στην προη­γη­θεί­σα συ­ζή­τη­ση της κύ­ριας πα­ρέμ­βα­σης της, την ορι­στι­κή πλέον υπα­γω­γή της εται­ρεί­ας στην δια­δι­κα­σία της συν­διαλ­λα­γής, εν τού­τοις  ζή­τη­σε την δέ­σμευ­ση των λο­γα­ρια­σμών της.

Επα­κό­λου­θο ήταν οι Τρά­πε­ζες να δε­σμεύ­σουν τους λο­γα­ρια­σμούς της εται­ρεί­ας για μία εβδο­μά­δα πε­ρί­που, με δυ­σμε­νείς οι­κο­νο­μι­κές συ­νέ­πειες. Αφού απα­ριθ­μού­νται μια σειρά από δυ­σμε­νείς συ­νέ­πειες της ως άνω ενέρ­γειας της ενα­γό­με­νης η ενά­γου­σα το­νί­ζει ότι συ­νέ­πεια ήταν η δυ­σφή­μη­ση του ονό­μα­τός της τόσον στον επι­χει­ρη­μα­τι­κό κύκλο (ξε­νο­δό­χοι, επι­χει­ρη­μα­τί­ες κυ­ρί­ως της νήσου Ρόδου, αλλά και άλλων νη­σιών της Δω­δε­κα­νή­σου, όπως Κως, Λέρος, Κάρ­πα­θος), όσο και στους ερ­γα­ζό­με­νους της εται­ρεί­ας, που φο­βού­με­νοι κλεί­σι­μό της άρ­χι­σαν να ανα­ζη­τούν ερ­γα­σία σε άλλες επι­χει­ρή­σεις.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Μι­χά­λης Τε­χνί­της.