Το Νιοχώρι έκλεισε τους λογαριασμούς του με το 1940

Η από­φα­ση 164/2026 του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου δεν είναι απλώς μια ακόμη δι­κα­στι­κή κρίση. Είναι η δεύ­τε­ρη και ηχηρή επι­βε­βαί­ω­ση ότι οι διεκ­δι­κή­σεις των 4.746.792,2 ευρώ για τις 2 κτη­μα­το­λο­γι­κές με­ρί­δες του Νιο­χω­ρί­ου δεν έχουν νο­μι­κό έρει­σμα 86 χρό­νια μετά την ιτα­λι­κή απαλ­λο­τρί­ω­ση. Η κ. Νιλ­γκούν Μπα­ράι και οι διά­δο­χοι του Αμπ­ντου­ραχ­μάν Νατζί Ακμάν προ­σέ­κρου­σαν στο ίδιο τεί­χος που είχε υψώ­σει το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου: η χρη­σι­κτη­σία και η αδιά­κο­πη νομή του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου από το 1947 δεν αφή­νουν πε­ρι­θώ­ρια σε αξιώ­σεις που ξύ­πνη­σαν 8 δε­κα­ε­τί­ες αρ­γό­τε­ρα.

Η ουσία όμως βρί­σκε­ται πέρα από τα ποσά. Τέ­τοιες υπο­θέ­σεις δεν κι­νού­νται μόνο στις αί­θου­σες των δι­κα­στη­ρί­ων αλλά και στο πεδίο της διε­θνούς σκο­πι­μό­τη­τας, με τουρ­κι­κά μέσα και ορ­γα­νώ­σεις να τις εμ­φα­νί­ζουν κατά και­ρούς ως ζή­τη­μα ατζέ­ντας με προ­ο­ρι­σμό το Στρα­σβούρ­γο. Γι αυτό και κάθε ελ­λη­νι­κή δι­κα­στι­κή από­φα­ση σε αυτό το πεδίο έχει βάρος διπλό: κλεί­νει έναν φά­κε­λο και ταυ­τό­χρο­να οχυ­ρώ­νει τη θέση ότι η κυ­ριαρ­χία στα Δω­δε­κά­νη­σα δεν επα­να­δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται μέσω αγω­γών.

Το 1940 άφησε πολ­λές εκ­κρε­μό­τη­τες στη Ρόδο, αλλά η δι­καιο­σύ­νη φρό­ντι­σε να μην είναι αυτή μία από αυτές.