Στη μνήμη του αξέχαστου Κώστα Παπαστεργίου…

Τη μνήμη του αδι­κο­χα­μέ­νου Κώστα Πα­πα­στερ­γί­ου θα τι­μή­σουν αύριο Σάβ­βα­το τα μέλη της οι­κο­γέ­νειάς του και οι ανα­ρίθ­μη­τοι φίλοι του.

Το 40ήμερο μνη­μό­συ­νο υπέρ ανα­παύ­σε­ως της ψυχής του αγα­πη­μέ­νου σε όλους βε­τε­ρά­νου πο­δο­σφαι­ρι­στή, προ­πο­νη­τή και διοι­κη­τι­κού πα­ρά­γο­ντα του Απόλ­λω­να Κα­λυ­θιών και της Ρόδου θα τε­λε­στεί στις 8 το πρωί στον Ιερό Ναό Αγίου Νε­κτα­ρί­ου στο Φα­λη­ρά­κι κι ενώ η ανα­πά­ντε­χη απώ­λειά του συ­νε­χί­ζει να μοιά­ζει πραγ­μα­τι­κά απί­στευ­τη.

Ακο­λου­θώ­ντας το πα­ρά­δειγ­μά του, η οι­κο­γέ­νεια του Κώστα Πα­πα­στερ­γί­ου μοί­ρα­σε την Πέμ­πτη αθλη­τι­κό υλικό στα δύο Δη­μο­τι­κά Σχο­λεία των Κα­λυ­θιών, όπως και στην Ακα­δη­μία του Απόλ­λω­να, ενώ εντός των επό­με­νων ημε­ρών θα ακο­λου­θή­σει το Γυ­μνά­σιο της κοι­νό­τη­τας.

Ο σύλ­λο­γος ανα­κοί­νω­σε τα ακό­λου­θα:

“Η οι­κο­γέ­νεια του αξέ­χα­στου Κώστα Πα­πα­στερ­γί­ου συ­νο­δευό­με­νη από τον Μι­χά­λη Κυ­ρια­ζή μοί­ρα­σε σή­με­ρα στα δύο δη­μο­τι­κά σχο­λεία Κα­λυ­θιών και στην Ακα­δη­μία του Απόλ­λω­να αθλη­τι­κό υλικό από τα χρή­μα­τα που είχαν συ­γκε­ντρω­θεί αντί στε­φά­νων.

Ο Κώ­στας Πα­πα­στερ­γί­ου έβρι­σκε πάντα τρό­πους να ενι­σχύ­ει τα σχο­λεία και τους συλ­λό­γους των Κα­λυ­θιών και αυτή η αγα­πη­μέ­νη του συ­νή­θεια βρί­σκει άξιους συ­νε­χι­στές.

Εχει προ­γραμ­μα­τι­στεί πα­ρά­δο­ση αθλη­τι­κού υλι­κού και στο Γυ­μνά­σιο Κα­λυ­θιών.

Κώστα λεί­πεις σε όλους μας πολύ!”.

Ο πατήρ Ευά­ρε­στος και οι πα­λαί­μα­χοι

Εν τω με­τα­ξύ, με μία συ­γκι­νη­τι­κή επι­στο­λή θέ­λη­σε να απο­χαι­ρε­τή­σουν τον αγα­πη­μέ­νο τους Κώστα Πα­πα­στερ­γί­ου ο πατήρ Ευά­ρε­στος, κατά κό­σμον Πα­να­γιώ­της Ηλίας, σή­με­ρα ιε­ρω­μέ­νος και στο πα­ρελ­θόν πο­δο­σφαι­ρι­στής και αρ­χη­γός του Ερμή Κα­λυ­θιών, όπως και οι πα­λαί­μα­χοι των Κα­λυ­θιών:

“Στο άκου­σμα του θα­νά­του σου, σαν κε­ραυ­νός χτύ­πη­σε τις Κα­λυ­θιές, τη Ρόδο ολό­κλη­ρη, αλλά και την ιδιαί­τε­ρη πα­τρί­δα σου, τη Νι­γρί­τα Σερ­ρών.

Μας άφη­σες ένα τε­ρά­στιο κενό και όλους πα­γω­μέ­νους από τη θλίψη.

Όπως λέμε και στο πο­δό­σφαι­ρο, μας «έστει­λες».

Πέ­ρα­σαν αρ­κε­τές μέρες από τον χαμό σου, Κό­ουτς, συ­μπαί­κτη και φίλε, Κώστα Πα­πα­στερ­γί­ου, για να βρω το κου­ρά­γιο και τη δύ­να­μη να εκ­φρά­σω λίγα λόγια που δεν μπό­ρε­σα να σου πω στο ύστα­το χαίρε.

Ήσουν ένας άν­θρω­πος που, όταν ήρθες στο νησί μας και στο χωριό μας, υπη­ρέ­τη­σες με ζήλο και αφο­σί­ω­ση το κα­θή­κον σου ως αστυ­νο­μι­κός.

Πα­ράλ­λη­λα, ως πο­δο­σφαι­ρι­στής, εί­χα­με τη χαρά και την τιμή να σε έχου­με κοντά μας.

Γνω­ρί­σα­με έναν άν­θρω­πο με Α κε­φα­λαίο, ένα πραγ­μα­τι­κό δια­μά­ντι.

Αγά­πη­σες τον τόπο μας, το νησί μας, το χωριό μας και την ομάδα μας, τον Απόλ­λω­να Κα­λυ­θιών, την οποία υπη­ρέ­τη­σες και τί­μη­σες αγω­νι­ζό­με­νος πάντα με ήθος και αξιο­πρέ­πεια.

Με το ήθος, την αξιο­πρέ­πειά σου και την αστεί­ρευ­τη ενερ­γη­τι­κό­τη­τά σου, κα­τά­φε­ρες μέσα σε σύ­ντο­μο χρο­νι­κό διά­στη­μα να αγα­πή­σεις και να αγα­πη­θείς από όλους.

Χάρη σε σένα με­γά­λω­σαν πολ­λές γε­νιές παι­διών μέσα στα γή­πε­δά μας και εμείς, ως παί­κτες και συ­μπαί­κτες σου, κα­μα­ρώ­να­με το «Όρ­γα­νο», όπως συ­νη­θί­ζα­με να σε φω­νά­ζου­με.

Ναι, Κώστα, ήσουν το «Όρ­γα­νο», γιατί ήξε­ρες να ορ­γα­νώ­νεις, να συ­γκε­ντρώ­νεις τους πι­τσι­ρι­κά­δες στο γή­πε­δο και να τους δί­νεις αξίες μέσα από τον αθλη­τι­σμό.

Υπη­ρέ­τη­σες με αγάπη την ομάδα του Απόλ­λω­να, που τόσο πολύ αγά­πη­σες, αλλά και τους πα­λαί­μα­χους και τους φί­λους σου.

Σε πολ­λές εκ­δη­λώ­σεις και ιδιαί­τε­ρα τις ημέ­ρες των γιορ­τών, πάντα έπαιρ­νες τη­λέ­φω­νο και μου έλε­γες: «Πα­τέ­ρα», έτσι με απο­κα­λού­σες, «να φρο­ντί­σου­με τους συ­ναν­θρώ­πους μας και ιδιαί­τε­ρα τους αν­θρώ­πους του χω­ριού μας που έχουν ανά­γκη». Αυτή ήταν η ψυχή σου.

Ήσουν πρό­τυ­πο για όλους μας. Δεν ξέ­χα­σες ποτέ τις ρίζες σου, τον τόπο σου και τους αν­θρώ­πους σου.

Μέχρι και την τε­λευ­ταία σου στιγ­μή νοια­ζό­σουν για συ­ναν­θρώ­πους μας που βρί­σκο­νταν στο νο­σο­κο­μείο, δεί­χνο­ντας έμπρα­κτα την αγάπη και το εν­δια­φέ­ρον σου για τον άν­θρω­πο.

Έφυ­γες νωρίς για εμάς τους αν­θρώ­πους, όχι όμως για τον Θεό, γιατί προ­φα­νώς είχε άλλα σχέ­δια για σένα, Κώστα.

Έφυ­γες αφή­νο­ντας πίσω σου μια με­γά­λη πα­ρα­κα­τα­θή­κη μέσα από το έργο που πρό­σφε­ρες στο πο­δό­σφαι­ρο, αλλά και ένα τε­ρά­στιο κενό στην οι­κο­γέ­νειά σου, στους φί­λους σου και σε όλους όσοι εί­χα­με την τύχη να σε γνω­ρί­σου­με και να πο­ρευ­τού­με δίπλα σου.

Πολ­λές ήταν οι φι­λαν­θρω­πί­ες σου και αμέ­τρη­τες οι βο­ή­θειες που πρό­σφε­ρες σε αν­θρώ­πους που είχαν ανά­γκη.

Πάντα όμως πί­στευ­ες πως «ό,τι κάνει η δεξιά, να μην το γνω­ρί­ζει η αρι­στε­ρά». Δεν επι­ζη­τού­σες ποτέ προ­βο­λή ή ανα­γνώ­ρι­ση. Ήθε­λες να προ­σφέ­ρεις αθό­ρυ­βα, με σε­μνό­τη­τα και αγάπη.

Ήσουν πραγ­μα­τι­κά άν­θρω­πος με Α κε­φα­λαίο.

Θα μεί­νεις για πάντα στη μνήμη και στις καρ­διές μας, Κώστα Πα­πα­στερ­γί­ου, το δικό μας «Όρ­γα­νο».

Η πα­ρου­σία σου, το χα­μό­γε­λό σου, η προ­σφο­ρά σου και η αγάπη σου για τον συ­νάν­θρω­πο δεν θα ξε­χα­στούν ποτέ.

Με σε­βα­σμό,

Πα­τέ­ρας Ευά­ρε­στος

και οι Πα­λαί­μα­χοι του Απόλ­λω­να Κα­λυ­θιών

Καλή αντά­μω­ση, φίλε μας.

Αιω­νία σου η μνήμη”.