Πολιτιστικός Σύλλογος Απολακκιάς: Μνημόσυνο για τον Σάββα Θεοδωρίδη

Την Κυριακή 14 Φεβρουα­ρίου με πρω­το­βου­λία του Πολι­τι­στι­κού Συλ­λό­γου Απο­λακ­κιάς, τελέ­στηκε 6μηνο μνη­μό­συνο στον Ι. Ναό Αγίας Μαρίνας στην Απο­λακ­κιά προς τιμήν του αεί­μνη­στου Σάββα Θεο­δω­ρίδη(18/2/35 – 17/8/20) παλαί­μα­χου διεθνή ποδο­σφαι­ρι­στή και αθλη­τι­κού παρά­γο­ντα, στον τόπο κατα­γω­γής της οικο­γέ­νειάς του.

Μετά την τελετή του μνη­μό­συ­νου από τον πατέρα Αγα­θάγ­γελο, τον λόγο πήρε ο πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου και Ιερο­ψάλ­της κ. Βασί­λειος Πέρος και ο πρό­ε­δρος της Δημο­τι­κής Κοι­νό­τη­τας Απο­λακ­κιάς κ. Τσα­μπί­κος Καρα­γιάν­νης.

Ο κ. Πέρος ανα­φέρ­θηκε στην οικο­γέ­νεια, στην πορεία, στις δια­κρί­σεις, στο ήθος και την πολυ­σχιδή προ­σφορά του εκλι­πό­ντος Σάββα Θεο­δω­ρίδη, στο Αθλη­τικό Σύλλογο «Ασπίδα», στην απο­πε­ρά­τωση της ανέ­γερ­σης του Ναού Αγίων Θεο­δώ­ρων και στην βοήθεια που παρείχε σε κάθε συγ­χω­ριανό που είχε ανάγκη.

Μεταξύ άλλων είπε ότι ο πατέρας του, ο Θεό­δω­ρος Θεο­δω­ρί­δης φαρ­μα­κο­ποιός, κατα­γό­ταν από την Απο­λακ­κιά και επι­σκε­πτό­ταν το χωριό μαζί με την οικο­γέ­νειά του τους θερι­νούς μήνες. Ο αεί­μνη­στος Σάββας στα­μά­τησε να παίζει τερ­μα­το­φύ­λα­κας στον Ολυ­μπιακό και στην Εθνική σε ηλικία 27 ετών, προ­κει­μέ­νου να σπου­δά­σει φαρ­μα­κο­ποιός στο Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών και στην Ολλαν­δία. Μιλούσε τρεις γλώσσες Αγγλικά, Γαλλικά και Ιταλικά.

Απέ­κτησε δύο γιούς τον Θεόδωρο γενικό γραμ­μα­τέα της UEFA και τον Δημήτρη, στέ­λε­χος της ΙΝΤΡΑΚΑΤ και πρώην αθλη­τικό παρά­γο­ντα.

Στην συνέ­χεια ο πρό­ε­δρος κ. Τσμπί­κος Καρα­γιάν­νης ανα­φέρ­θηκε στην σχέση του Σάββα Θεο­δω­ρίδη με τους κατοί­κους της Απο­λακ­κιάς και τόνισε ότι τον θεω­ρού­σαν δικό τους άνθρωπο. Επίσης επι­σή­μανε την συνά­ντηση που είχαν μαζί με τον κ. Σαββή και την πρό­σκληση προς τον εκλι­πό­ντα να μεταβεί στην Απο­λακ­κιά προ­κει­μέ­νου να δοθεί το όνομα «Σάββας Θεο­δω­ρί­δης» στο γήπεδο 5 Χ 5 του χωριού, αλλά αυτό δεν κατέστη δυνατόν.

Ήταν μια λιτή, απέ­ριττη, σεμνή τελετή, φορ­τι­σμένη με συγκί­νηση και βέβαια φανε­ρώ­νει αφενός την ανι­διο­τέ­λεια και αφε­τέ­ρου την αψε­γά­δια­στη αγάπη και τα αγνά συναι­σθή­ματα των κατοί­κων και ιδιαί­τερα των νέων μελών του Συλ­λό­γου προς το πρόσωπο του αεί­μνη­στου Σάββα Θεο­δω­ρίδη και της οικο­γέ­νειάς του.