Όλοι μαζεύουν τα νοίκια, κανείς δεν θέλει το τραμπολίνο

Ύστερα από σχεδόν δύο δεκα­ε­τίες που το ερώτημα «σε ποιον ανήκει ο βατήρας του Έλλη» ταξί­δευε από υπη­ρε­σία σε υπη­ρε­σία σαν χαμένη απο­σκευή, η Διεύ­θυνση Μεσαιω­νι­κής Πόλης και Μνη­μείων του Δήμου Ρόδου με προϊ­στά­μενο τον Σωτήρη Βαγιανό ανα­κά­λυψε τη λύση. Δεν είναι δικό μας, είναι του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, βρί­σκε­ται μέσα στη θάλασσα και άρα πέρα από το όριο του σχεδίου πόλεως. Το αξιο­θαύ­μα­στο είναι πως ο ίδιος Δήμος που ξαφνικά δεν ανα­γνω­ρί­ζει την εξέδρα, μισθώ­νει χαρού­μενα και τα δύο κτήρια του ίδιου μνη­μεια­κού συνόλου, το Έλλη και το Ronda στη Ροτόντα των Λουτρών και εισπράτ­τει κανο­νικά τα νοίκια. Δηλαδή το συγκρό­τημα είναι ενιαίο όταν βγάζει έσοδα και δια­σπά­ται με νομική ακρί­βεια ακριβώς στο σημείο που χρειά­ζε­ται συντή­ρηση.

Η ΕΤΑΔ λέει ρωτήστε τον Δήμο, η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία λέει ρωτήστε την ΕΤΑΔ, και η κτη­μα­το­λο­γική μερίδα που θα ξεκα­θά­ριζε το θέμα ουδέ­ποτε δημιουρ­γή­θηκε από το 1971, επειδή πάνω της κάθεται ο αιγια­λός. Στο μεταξύ η Εισαγ­γε­λία διε­νερ­γεί προ­κα­ταρ­κτική για την επι­κιν­δυ­νό­τητα, και ο δήμαρ­χος Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης ανήρ­τησε πως «το τρα­μπο­λίνο δεν είναι μπετόν, είναι μνήμη» και πως ανα­λαμ­βά­νει την απο­κα­τά­στασή του. Η μνήμη προ­φα­νώς ξύπνησε τη στιγμή που το μπετόν σφρα­γί­στηκε ως επι­κίν­δυνο.