- Η πλοίαρχος Λ.Σ. κ. Μαρία Κηποσόγλου απαγόρευσε τη χρήση του βατήρα κολύμβησης στην παραλία Ρόδου λόγω επικινδυνότητας, κλείνοντας μια εκκρεμότητα ασφάλειας που διαρκούσε σχεδόν 20 χρόνια.
- Η σφράγιση του τραμπολίνου του Έλλη, εμβληματικής κατασκευής για τους Ροδίτες, προήλθε από επανειλημμένες προειδοποιήσεις για την επικινδυνότητά του και την ανάγκη άμεσης αποκατάστασης.
- Η Εισαγγελία Πρωτοδικών Ρόδου εμπλέκεται εκ νέου στο θέμα, καθώς η τελευταία στατική έγκριση του βατήρα είχε γίνει το 2007 και δεν είχαν γίνει οι απαιτούμενοι έλεγχοι.
- Η Διεύθυνση Τεχνικών Έργων Δωδεκανήσου ξεκαθάρισε ότι δεν έχει ευθύνη για τη συντήρηση και τη λειτουργία του βατήρα, δημιουργώντας ερωτήματα σχετικά με την αρμοδιότητα των φορέων.
• Η πλοίαρχος Λ.Σ. κ. Μαρία Κηποσόγλου προχώρησε στην απαγόρευση χρήσης του γνωστού βατήρα κολύμβησης, βάζοντας τέλος σε μια εκκρεμότητα ασφάλειας που παρέμενε ανοιχτή για σχεδόν δύο δεκαετίες, αφότου είχε εκπνεύσει η προθεσμία συμμόρφωσης των αρμόδιων φορέων
Το τραμπολίνο του Έλλη, μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες κατασκευές της ροδιακής παραλίας και σημείο αναφοράς για γενιές Ροδίων, σφραγίστηκε και έπαψε πλέον να είναι προσβάσιμο στους λουόμενους.
Στην ενέργεια αυτήν προχώρησε η κεντρική λιμενάρχης Ρόδου, πλοίαρχος Λ.Σ. κ. Μαρία Κηποσόγλου, θέτοντας εκτός χρήσης τον ιστορικό βατήρα κολύμβησης λόγω της επικινδυνότητας που παρουσιάζει η κατασκευή. Η εξέλιξη αποτελεί την κατάληξη μιας υπόθεσης που παρέμενε μετέωρη για περισσότερο από μία δεκαετία και αφορούσε ευθέως στη στατική επάρκεια και στην ασφαλή λειτουργία της εξέδρας, ένα ζήτημα που είχε φτάσει επανειλημμένα στο τραπέζι των υπηρεσιών χωρίς να επιλυθεί.
Από την έγγραφη προειδοποίηση στην επιβολή του μέτρου
Η σφράγιση δεν ήρθε αιφνιδιαστικά. Είχε ουσιαστικά προαναγγελθεί μέσα από μια αλληλουχία εγγράφων του Κεντρικού Λιμεναρχείου Ρόδου, με τα οποία η Υπηρεσία είχε επανειλημμένα επιστήσει την προσοχή στην κατάσταση του μνημείου. Σε έγγραφο που εκδόθηκε σε εκτέλεση εισαγγελικής παραγγελίας, η κ. Κηποσόγλου είχε επισημάνει με σαφήνεια ότι ο βατήρας, λόγω της υφιστάμενης κατάστασής του, ενδέχεται να εγκυμονεί κινδύνους για την ασφάλεια των λουομένων και γενικότερα για την ανθρώπινη ζωή στη θάλασσα, ζητώντας από τους αρμόδιους να μεριμνήσουν άμεσα για την αποκατάσταση των κινδύνων και τη λήψη κάθε πρόσφορου μέτρου.
Στο ίδιο κείμενο η προειδοποίηση ήταν ρητή. Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, η Υπηρεσία θα αναγκαζόταν να επιβάλει τα προβλεπόμενα μέτρα ώστε να αποτραπεί η χρήση της εξέδρας από τους λουόμενους. Καθώς οι εργασίες αποκατάστασης δεν δρομολογήθηκαν και ο εκκρεμής στατικός έλεγχος δεν διενεργήθηκε, η κεντρική λιμενάρχης προχώρησε τελικά στην υλοποίηση όσων είχε εξαγγείλει, σφραγίζοντας την κατασκευή και απαγορεύοντας πλέον στην πράξη την πρόσβαση σε αυτήν.

Η εμπλοκή της Εισαγγελίας και το ζήτημα της ευθύνης
Οπως απεκάλυψε η «δημοκρατική», το ζήτημα είχε αναζωπυρωθεί τον Μάιο του 2025, όταν το Κεντρικό Λιμεναρχείο Ρόδου επανέφερε εγγράφως το θέμα της στατικής επάρκειας του βατήρα, σημειώνοντας ότι η εξέδρα δεν είχε ελεγχθεί από κανέναν φορέα από το 2007. Το θέμα δεν έκλεισε, με αποτέλεσμα η Εισαγγελία Πρωτοδικών Ρόδου να εμπλακεί εκ νέου και να ανοίξει νέος κύκλος ερευνών για την επικινδυνότητα της κατασκευής.
Παράλληλα με την εκκρεμότητα της ασφάλειας, οι υπηρεσίες κλήθηκαν να ξεκαθαρίσουν το ερώτημα που έμενε αναπάντητο επί χρόνια, δηλαδή ποιος φορέας φέρει την ευθύνη για τη διατήρηση, τη συντήρηση και την ασφαλή λειτουργία του βατήρα. Η Διεύθυνση Τεχνικών Έργων Δωδεκανήσου ξεκαθάρισε ότι η κυριότητα, η επικαρπία ή η νομή του τραμπολίνου δεν ανήκουν στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, η οποία δεν έχει την αρμοδιότητα ούτε για τη σύνταξη μελέτης ούτε για την εκτέλεση εργασιών συντήρησης, ενώ ουδέποτε προέβη σε τέτοιες εργασίες από τα τέλη του 2007 και εντεύθεν.
Όπως προέκυψε από τη διαδρομή της ιδιοκτησίας, η οποία περιελάμβανε χαρακτηρισμό του λουτρικού συγκροτήματος ως ιστορικού διατηρητέου μνημείου και έργου τέχνης, καθώς και διαδοχικές μεταβιβάσεις, ο φορέας που φέρει πλέον την ευθύνη για τον βατήρα είναι η ΕΤΑΔ Α.Ε., στην οποία περιήλθε η πλήρης κυριότητα της κατασκευής βάσει του νόμου για τη διαχείριση της ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου.
Δύο δεκαετίες χωρίς στατικό έλεγχο
Το τεχνικό υπόβαθρο του προβλήματος παραμένει το ίδιο που είχε εντοπιστεί ήδη πριν από χρόνια. Το 2020, στο πλαίσιο προκαταρκτικής εξέτασης, διορισθείς πραγματογνώμονας επιθεώρησε την εξέδρα και δεν χορήγησε βεβαίωση στατικής επάρκειας, καθώς η κατασκευή προστασίας του θεμελίου από τις διαβρώσεις είχε αστοχήσει. Στην έκθεσή του ανέφερε ότι, υπό τις συνήθεις καιρικές συνθήκες, ο βατήρας στο σύνολό του κρίνεται ασφαλής, ωστόσο, για να είναι απολύτως ασφαλής υπό οποιεσδήποτε δυσμενείς συνθήκες, απαιτείται η κατασκευή ζώνης οπλισμένου σκυροδέματος κατά την περίμετρο του θεμελίου, ενώ συνιστούσε και ετήσιο έλεγχο.
Έκτοτε, όπως προκύπτει από τα έγγραφα, ουδείς στατικός έλεγχος διενεργήθηκε και καμία εργασία δεν εκτελέστηκε στην περίμετρο του θεμελίου. Η εξέδρα περικλείεται από θάλασσα, γεγονός που την καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτη σε φθορές από δυσμενείς καιρικές συνθήκες, ενώ κατά τους θερινούς μήνες χρησιμοποιείται από μεγάλο αριθμό λουομένων. Ο συνδυασμός της εντατικής χρήσης, της έκθεσης στο θαλάσσιο περιβάλλον και της απουσίας ελέγχου επί σχεδόν δύο δεκαετίες ήταν ακριβώς το στοιχείο που οδήγησε το Λιμεναρχείο να επιμείνει στην προτεραιότητα του θέματος και, τελικά, στη λήψη του δραστικού μέτρου.
Το ιστορικό βάρος μιας κατασκευής της Ιταλοκρατίας
Πέρα από τη διάσταση της ασφάλειας, η υπόθεση φέρει και ένα ιδιαίτερο ιστορικό βάρος. Πρόκειται για κατασκευή που ανάγεται στην περίοδο της Ιταλοκρατίας και παραμένει συνδεδεμένη με τη φυσιογνωμία της παραλίας. Η εξέδρα είχε ανεγερθεί από την ιταλική κυβέρνηση για την εξυπηρέτηση των λουτρικών αναγκών της εποχής, ως τμήμα ενός ευρύτερου λουτρικού συγκροτήματος που περιελάμβανε τόσο τις χερσαίες εγκαταστάσεις όσο και την εξέδρα καταδύσεων.
Το σύνολο των εγκαταστάσεων, μαζί με την εξέδρα, έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο και έργο τέχνης, στοιχείο που προσθέτει στην υπόθεση μια δεύτερη διάσταση πέρα από την ασφάλεια, αυτή της διαφύλαξης ενός χαρακτηρισμένου ως διατηρητέου έργου. Με τη σφράγιση της κατασκευής, το ζητούμενο μετατίθεται πλέον στον χρόνο και στον τρόπο με τον οποίο θα δρομολογηθούν οι εργασίες αποκατάστασης και ο στατικός έλεγχος που εκκρεμούν, ώστε να αρθεί ο κίνδυνος και να επιτραπεί εκ νέου η ασφαλής χρήση του εμβληματικού τραμπολίνο, χωρίς να τεθεί σε κίνδυνο η ιστορική του υπόσταση.
Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add Dimokratiki.gr on Google ↗ Ακολουθήστε μας στο Google News ★ ↗Στο Google News πατήστε ★ Ακολουθήστε


.gif)













