Εντολή Κολιάδη για εργολαβία στατικής ενίσχυσης του τραμπολίνου του Έλλη

• Με εντολή του δημάρ­χου Ρόδου κινεί­ται η δια­δι­κα­σία για την ολο­κλή­ρωση, εφαρ­μογή και εκτέ­λεση εργο­λα­βίας για τη στατική ενί­σχυση και απο­κα­τά­σταση της εξέδρας κατα­δύ­σεων, με φορέα υλο­ποί­η­σης τη Διεύ­θυνση Μεσαιω­νι­κής Πόλης και Μνη­μείων και κόστος που αγγίζει τις 350.000 ευρώ

Το τρα­μπο­λίνο του Έλλη, σφρα­γι­σμένο από τον περα­σμένο Αύγου­στο και χαρα­κτη­ρι­σμένο στατικά ανε­παρ­κές από την πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη που παραγ­γέλ­θηκε στο πλαίσιο της προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης, αποκτά για πρώτη φορά έπειτα από σχεδόν 2 δεκα­ε­τίες έναν φορέα δια­τε­θει­μένο να το αγγίξει. Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, με εντολή του δημάρ­χου Ρόδου κ. Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη έχει ήδη κινηθεί η δια­δι­κα­σία που θα οδη­γή­σει στην ανάθεση και εκτέ­λεση εργο­λα­βίας για τη στατική ενί­σχυση και την απο­κα­τά­σταση της ιστο­ρι­κής εξέδρας. Το έργο, εκτός απρο­ό­πτου, πρό­κει­ται να εκτε­λε­στεί από τη Διεύ­θυνση Μεσαιω­νι­κής Πόλης και Μνη­μείων του Δήμου Ρόδου, ενώ ο πολι­τι­κός προϊ­στά­με­νος της υπη­ρε­σίας, εντε­ταλ­μέ­νος σύμ­βου­λος κ. Σωτήρης Βαγια­νός, φέρεται να είχε εξε­τά­σει ήδη την υλο­ποί­ησή του με προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό που αγγίζει τις 350.000 ευρώ.

Η εξέλιξη έχει ιδιαί­τερη βαρύ­τητα, επειδή έρχεται χωρίς να έχει απο­σα­φη­νι­στεί ούτε το ιδιο­κτη­σιακό καθε­στώς της κατα­σκευής ούτε το ποιος φέρει τη νομική ευθύνη για τη συντή­ρησή της. Ο Δήμος επι­λέ­γει να προ­χω­ρή­σει σε έργο σημα­ντι­κού κόστους πάνω σε ακίνητο για το οποίο η ίδια η αρμόδια υπη­ρε­σία του είχε υπο­στη­ρί­ξει πριν από 3 μήνες ότι δεν του ανήκει.

Η απόφαση που ξεκλει­δώ­νει μια υπόθεση  2 δεκα­ε­τιών

Η δημο­τική πρω­το­βου­λία αφορά την ολο­κλή­ρωση της μελέτης, την εφαρ­μογή της και την εκτέ­λεση της σχε­τι­κής εργο­λα­βίας, με αντι­κεί­μενο τη στατική ενί­σχυση της εξέδρας και την πλήρη απο­κα­τά­στασή της. Το αντι­κεί­μενο αυτό ταυ­τί­ζε­ται με όσα είχε προ­α­ναγ­γεί­λει ο δήμαρ­χος στη δημόσια τοπο­θέ­τησή του τον περα­σμένο Ιούνιο, όταν είχε δεσμευ­θεί για την άμεση ανάληψη της εκπό­νη­σης μελέτης και της πλήρους απο­κα­τά­στα­σης του τρα­μπο­λί­νου, σημειώ­νο­ντας ότι η δια­κυ­βέρ­νηση δεν σημαί­νει να κρύ­βε­ται κανείς πίσω από το επι­χεί­ρημα της αναρ­μο­διό­τη­τας.

Το ποσό των 350.000 ευρώ δίνει και ένα μέτρο της έκτασης της παρέμ­βα­σης. Δεν πρό­κει­ται για επι­φα­νειακή συντή­ρηση αλλά για ριζική επέμ­βαση στο θεμέλιο μιας κατα­σκευής η οποία, κατά την πρό­σφατη πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη, παρου­σιά­ζει πολύ μεγάλου βάθους δια­βρώ­σεις στο σκυ­ρό­δεμα, υπο­σκα­φές της βάσης σε ολό­κληρη την περί­με­τρό της και παρά­συρση του μεγα­λύ­τε­ρου μέρους των σακ­κο­λί­θων που είχαν τοπο­θε­τη­θεί για την απο­τροπή ακριβώς αυτού του φαι­νο­μέ­νου. Η τεχνική λύση που έχει προ­τα­θεί προ­βλέ­πει περι­με­τρικό μανδύα οπλι­σμέ­νου σκυ­ρο­δέ­μα­τος πλάτους 50 εκα­το­στών και ύψους 1,50 μέτρου από τον πυθμένα, με του­λά­χι­στον 2 σειρές σακ­κο­λί­θων, ύστερα από στατική μελέτη με έλεγχο σε ανα­τροπή και ολί­σθηση. Παρα­μέ­νει άγνωστο αν η δημο­τική μελέτη θα υιο­θε­τή­σει αυτού­σια τη λύση αυτή ούτε ποιο θα είναι το χρο­νο­διά­γραμμα των εργα­σιών.

Η υπη­ρε­σία που είπε «δεν μας ανήκει» καλεί­ται να το επι­σκευά­σει

Το πλέον ενδια­φέ­ρον στοι­χείο βρί­σκε­ται στην επιλογή του φορέα υλο­ποί­η­σης. Η Διεύ­θυνση Μεσαιω­νι­κής Πόλης και Μνη­μείων είναι η ίδια υπη­ρε­σία που, με έγγραφό της τον Ιούνιο του 2026, είχε τοπο­θε­τή­σει την εξέδρα εντός της θαλάσ­σιας ζώνης, σε μεγάλη από­σταση από την ακτο­γραμμή, και είχε κατα­λή­ξει ότι δεν προ­κύ­πτει ότι το ιδιο­κτη­σιακό καθε­στώς της ανήκει στον Δήμο Ρόδου. Επι­κα­λού­μενη το Νομο­θε­τικό Διά­ταγμα 920 του 1971, την υπ’ αριθμόν 2613 απόφαση του 2016 του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, τον νόμο 2971 του 2001 και την οριο­θέ­τηση αιγια­λού και παρα­λίας στον Έλλη με την απόφαση της 6ης Νοεμ­βρίου 2018, είχε υπο­στη­ρί­ξει ότι η αρμο­διό­τητά της περιο­ρί­ζε­ται έως το όριο του σχεδίου πόλεως και ότι ο βατήρας απο­τε­λεί ιδιο­κτη­σία του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου.

Η ίδια, λοιπόν, υπη­ρε­σία καλεί­ται τώρα να ανα­λά­βει την εργο­λα­βία απο­κα­τά­στα­σης. Η φαι­νο­με­νική αντί­φαση εξη­γεί­ται από την πολι­τική επιλογή της δημο­τι­κής αρχής να απο­συν­δέ­σει το ζήτημα της ασφά­λειας και της διά­σω­σης του μνη­μείου από το ζήτημα της τυπικής κυριό­τη­τας. Ο Δήμος δεν απο­σύ­ρει τη νομική του θέση, αλλά επι­λέ­γει να μην την προ­τά­ξει ως λόγο αδρά­νειας.

Το εισαγ­γε­λικό τελε­σί­γραφο και το κενό που έμεινε ανα­πά­ντητο

Η δημο­τική κίνηση δεν μπορεί να απο­τι­μη­θεί ανε­ξάρ­τητα από την πίεση της δικα­στι­κής αρχής. Με έγγραφη παραγ­γε­λία της 17ης Αυγού­στου 2026 προς τον Δήμο Ρόδου, την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, την Υπη­ρε­σία Νεω­τέ­ρων Μνη­μείων, την ΕΤΑΔ Α.Ε. και την Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία Δωδε­κα­νή­σων, η διευ­θύ­νουσα την Εισαγ­γε­λία Πρω­το­δι­κών Ρόδου είχε κατα­στή­σει τους 5 φορείς συλ­λο­γικά υπό­χρε­ους για την τάχιστη απο­κα­τά­σταση των φθορών και τον ορι­στικό απο­κλει­σμό των λουο­μέ­νων, προει­δο­ποιώ­ντας για πολύ σοβαρό κίνδυνο ατυ­χή­μα­τος από ενδε­χό­μενη κατάρ­ρευση μέρους ή και ολό­κλη­ρης της εξέδρας. Το έγγραφο δια­πί­στωνε ότι ουδείς εκ των φορέων είχε λάβει οποιο­δή­ποτε μέτρο, ενώ το Κεντρικό Λιμε­ναρ­χείο είχε προ­χω­ρή­σει σε προ­σω­ρινά μέτρα, με αφαί­ρεση της σκάλας ανόδου και οριο­θέ­τηση της θαλάσ­σιας ζώνης με σημα­δού­ρες.

Οι απα­ντή­σεις που ακο­λού­θη­σαν επα­νέ­λα­βαν το γνώριμο μοτίβο. Η Υπη­ρε­σία Νεω­τέ­ρων Μνη­μείων απέ­στειλε εκ νέου παλαιό­τερο έγγραφό της του Μαΐου 2022, με το οποίο δήλωνε αναρ­μό­δια για μελέτες και έργα συντή­ρη­σης, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας όμως ότι κάθε επι­σκευή στο χαρα­κτη­ρι­σμένο από το 1988 μνημείο απαιτεί τη δική της έγκριση. Η Περι­φέ­ρεια παρέ­πεμψε στην ΕΤΑΔ, η ΕΤΑΔ αρνή­θηκε κάθε αρμο­διό­τητα με το επι­χεί­ρημα ότι η εξέδρα συν­δέ­ε­ται λει­τουρ­γικά με ακίνητο του Δήμου, και η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία τοπο­θέ­τησε την κατα­σκευή στην ιδιω­τική περιου­σία του Δημο­σίου, με δια­χει­ρι­στή είτε τον Δήμο είτε την ΕΤΑΔ.

Ένα έργο πάνω σε νομικά κινού­μενο έδαφος

Η μελέτη που θα ολο­κλη­ρώ­σει ο Δήμος θα πρέπει να περάσει από τον έλεγχο της Υπη­ρε­σίας Νεω­τέ­ρων Μνη­μείων πριν από οποια­δή­ποτε επέμ­βαση στο θεμέλιο, ενώ, δεδο­μέ­νου ότι η κατα­σκευή βρί­σκε­ται μέσα στη θάλασσα, ανοιχτό παρα­μέ­νει και το ζήτημα της παρα­χώ­ρη­σης θαλάσ­σιου χώρου για την εκτέ­λεση του έργου.

Το ζήτημα αυτό αποκτά πρό­σθετη πολυ­πλο­κό­τητα, καθώς, όπως είχε απο­τυ­πώ­σει η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία σε πρό­σφατη τοπο­θέ­τησή της, με τα άρθρα 23 και 24 του νόμου 5092/2024 καταρ­γή­θηκε ο κοι­νό­χρη­στος χαρα­κτή­ρας της ιστο­ρι­κής ζώνης αιγια­λού και παρα­λίας του ιτα­λι­κού κτη­μα­το­λο­γίου, η οποία περι­ήλθε στην ιδιω­τική περιου­σία του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, ενώ κάθε προ­γε­νέ­στε­ρος καθο­ρι­σμός ορίων αιγια­λού φέρεται να χρήζει επα­νε­ξέ­τα­σης. Η μετα­βολή αυτή αγγίζει τα επι­χει­ρή­ματα όλων των φορέων, όπως και την παγω­μένη από τον Δεκέμ­βριο του 2023 προ­σπά­θεια του Δήμου να απο­κτή­σει κτη­μα­το­λο­γική μερίδα στο συγκρό­τημα, η οποία είχε προ­σκρού­σει στο γεγονός ότι ο προσ­διο­ρι­σμός των ορίων περιε­λάμ­βανε τμήμα αιγια­λού.

Το παρα­σκή­νιο μιας εγκα­τά­λει­ψης 55 ετών

Η υπόθεση ξεκινά το 1971, όταν το Νομο­θε­τικό Διά­ταγμα 920 προ­έ­βλεψε τη μετα­βί­βαση του λου­τρι­κού συγκρο­τή­μα­τος του Έλλη στον Δήμο Ρόδου, χωρίς ρητή μνεία στην εξέδρα και χωρίς η μετα­βί­βαση να ολο­κλη­ρω­θεί ποτέ στο Κτη­μα­το­λό­γιο, με την κυριό­τητα να εμφα­νί­ζε­ται μέχρι σήμερα στο όνομα του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου ως κοι­νό­χρη­στος χώρος.

Ο Δήμος, εντού­τοις, μισθώ­νει και εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται τα 2 κτήρια του συγκρο­τή­μα­τος, ενώ η ΕΤΑΔ δια­χει­ρί­ζε­ται τα έσοδα από τις ομπρέ­λες της παρα­λίας. Ακο­λού­θη­σαν ο χαρα­κτη­ρι­σμός του συνόλου ως μνη­μείου το 1988, οι εργα­σίες απο­κα­τά­στα­σης του 2007 από την τότε Νομαρ­χιακή Αυτο­διοί­κηση, που παρα­μέ­νουν οι τελευ­ταίες ουσια­στι­κές, οι επι­σκευές του 2012 από την Περι­φέ­ρεια και η επι­θε­ώ­ρηση του 2020, κατά την οποία δεν χορη­γή­θηκε βεβαί­ωση στα­τι­κής επάρ­κειας λόγω αστο­χίας της προ­στα­σίας του θεμε­λίου.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η εντολή του δημάρ­χου απο­τε­λεί την πρώτη συγκε­κρι­μένη κίνηση προς την πράξη έπειτα από 19 χρόνια παντε­λούς απου­σίας συντή­ρη­σης.

Το αν θα ολο­κλη­ρω­θεί χωρίς προ­σκόμ­ματα από το ιδιο­κτη­σιακό αδιέ­ξοδο, τις απαι­τού­με­νες εγκρί­σεις και το μετα­βα­τικό πλαίσιο του αιγια­λού μένει να φανεί. Προς το παρόν, το τρα­μπο­λίνο του Έλλη παρα­μέ­νει σφρα­γι­σμένο και στατικά ανε­παρ­κές, με τη διαφορά ότι για πρώτη φορά υπάρχει φορέας που δηλώνει έτοιμος να πλη­ρώ­σει για την απο­κα­τά­στασή του, ακόμη και χωρίς να δέχεται ότι του ανήκει.