Παρέμβαση του Συλλόγου Περιβάλλοντος Ρόδου για την προσβασιμότητα στους δημόσιους χώρους

Ο Σύλ­λο­γος Προ­στα­σίας Περι­βάλ­λο­ντος Ρόδου, με αφορμή παρεμ­βά­σεις και προ­σω­ρι­νούς απο­κλει­σμούς σε χώρους κίνησης πεζών, θέτει ένα απλό αλλά ουσια­στικό ερώτημα:

Όταν ο Δήμος ή οι αρμό­διες Τεχνι­κές Υπη­ρε­σίες απο­κλεί­ουν ένα πεζο­δρό­μιο, μία διάβαση ή μία όδευση πεζών, αυτό γίνεται βάσει συγκε­κρι­μέ­νης μελέτης και προ­δια­γρα­φών ή απο­τε­λεί μία άμεση κίνηση ανάγκης που στη συνέ­χεια ξεχνιέ­ται στον χρόνο;

Το ερώτημα δεν είναι θεω­ρη­τικό.

Στο παρα­λιακό μέτωπο, στο ύψος του Ευαγ­γε­λι­σμού, έχει απο­κλει­στεί η πορεία πεζών για λόγους που πιθανώς σχε­τί­ζο­νται με την ασφά­λεια. Αν πράγ­ματι υπάρχει κίν­δυ­νος, η προ­στα­σία των διερ­χο­μέ­νων είναι αυτο­νό­ητη και επι­βε­βλη­μένη. Όμως η προ­στα­σία δεν ολο­κλη­ρώ­νε­ται με την τοπο­θέ­τηση μιας περί­φρα­ξης. Ολο­κλη­ρώ­νε­ται όταν προ­βλέ­πε­ται ασφαλής, προ­σβά­σιμη και σαφώς σημα­σμένη εναλ­λα­κτική δια­δρομή.

Το ίδιο ζήτημα παρα­τη­ρεί­ται και στην οδό Αγίου Ιωάννου, δίπλα στη Διεύ­θυνση Πολε­ο­δο­μι­κών Εφαρ­μο­γών του Δήμου Ρόδου. Τοπο­θε­τή­θηκε περί­φραξη για την προ­στα­σία των διερ­χο­μέ­νων από πιθανή πτώση δομικών στοι­χείων εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νης οικο­δο­μής. Όμως, ταυ­τό­χρονα, η κίνηση του πεζού φαί­νε­ται να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως δευ­τε­ρεύον ζήτημα.

Και εδώ τίθεται το βασικό ερώτημα:

Υπάρχει εγκε­κρι­μένη μελέτη προ­σω­ρι­νής όδευσης πεζών;

Υπάρ­χουν προ­δια­γρα­φές ελά­χι­στου πλάτους, προ­σβα­σι­μό­τη­τας, ραμπών, σήμαν­σης και προ­στα­σίας από την κυκλο­φο­ρία;

Υπάρχει χρονικό όριο για την παρα­μονή τέτοιων πρό­χει­ρων κατα­σκευών;

Υπάρχει περιο­δι­κός επα­νέ­λεγ­χος ή οι προ­σω­ρι­νές λύσεις μετα­τρέ­πο­νται σιωπηρά σε μόνιμες;

Μια πόλη που σέβεται τον δημόσιο χώρο δεν μπορεί να αντι­με­τω­πί­ζει τον πεζό ως εμπόδιο. Ιδίως όταν μιλάμε για άτομα με ανα­πη­ρία, ηλι­κιω­μέ­νους, γονείς με παιδικά καρό­τσια και ανθρώ­πους με μειω­μένη κινη­τι­κό­τητα.

Η προ­σω­ρινή περί­φραξη μπορεί να είναι ανα­γκαία. Η κατάρ­γηση όμως της ασφα­λούς πορείας του πεζού δεν μπορεί να είναι απο­δε­κτή.

Ο Σύλ­λο­γος Προ­στα­σίας Περι­βάλ­λο­ντος Ρόδου ζητά:

1.     Να γνω­στο­ποι­η­θεί αν οι συγκε­κρι­μέ­νες παρεμ­βά­σεις έγιναν βάσει εγκε­κρι­μέ­νων μελετών ή ως έκτα­κτες προ­σω­ρι­νές λύσεις.

2.     Να εφαρ­μο­στούν σαφείς προ­δια­γρα­φές για κάθε περί­πτωση απο­κλει­σμού πεζο­δρο­μίου, διά­βα­σης ή κοι­νό­χρη­στης όδευσης πεζών.

3.     Να προ­βλέ­πε­ται υπο­χρε­ω­τικά ασφαλής παρα­καμ­πτή­ρια δια­δρομή, με επαρκές πλάτος, ράμπες, σήμανση και φυσική προ­στα­σία από την κυκλο­φο­ρία.

4.     Να υπάρχει συγκε­κρι­μέ­νος χρόνος ισχύος κάθε προ­σω­ρι­νής περί­φρα­ξης και υπο­χρε­ω­τι­κός επα­νέ­λεγ­χος από τις αρμό­διες υπη­ρε­σίες.

5.     Να υπάρξει θεσμική παρέμ­βαση του ΤΕΕ Δωδε­κα­νή­σου, ώστε η προ­σβα­σι­μό­τητα και η ασφά­λεια των πεζών να μην αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως λεπτο­μέ­ρεια, αλλά ως βασικό στοι­χείο κάθε τεχνι­κής παρέμ­βα­σης στον δημόσιο χώρο.

Η Ρόδος δεν μπορεί να μιλά για βιώσιμη κινη­τι­κό­τητα, του­ρι­στική ποιό­τητα και ανα­βάθ­μιση του δημό­σιου χώρου, όταν σε βασικά σημεία της πόλης ο πεζός ανα­γκά­ζε­ται να αυτο­σχε­διά­ζει.

Ο πολι­τι­σμός μιας πόλης φαί­νε­ται πρώτα στο πεζο­δρό­μιο.

Και το πεζο­δρό­μιο πρέπει να είναι ασφαλές, προ­σβά­σιμο και ανθρώ­πινο.

Σύλ­λο­γος Προ­στα­σίας Περι­βάλ­λο­ντος Ρόδου