Το Καζούλλειο Λύκειο γράφει… ιστορία

Η αρχαία Ρόδος μέσα από τα μάτια των μαθητών: όταν η ιστορία συναντά τα σύγ­χρονα μέσα επι­κοι­νω­νίας. Ένα εκπαι­δευ­τικό πρό­γραμμα του Καζουλ­λείου – 2ου ΓΕΛ Ρόδου.

Η διδα­σκα­λία της Ιστο­ρίας αποκτά ουσια­στικό περιε­χό­μενο, όταν οι μαθητές και οι μαθή­τριες παύουν να είναι απλοί απο­δέ­κτες γνώσεων και μετα­τρέ­πο­νται σε ενερ­γούς ερευ­νη­τές, δημιουρ­γούς και αφη­γη­τές του παρελ­θό­ντος. Με αυτή τη φιλο­σο­φία σχε­διά­στηκε και υλο­ποι­ή­θηκε κατά το σχολικό έτος 2025-26 στο Καζούλ­λειο – 2ο Γενικό Λύκειο Ρόδου Πρό­γραμμα Σχο­λι­κών Δρα­στη­ριο­τή­των, με τίτλο «ΤΟΠΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ : ΑΡΧΑΙΑ ΡΟΔΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΜΕΣΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ». Κεντρικό θέμα του εκπαι­δευ­τι­κού αυτού προ­γράμ­μα­τος ήταν η μελέτη της αρχαίας Ρόδου και η δημιουρ­γική προβολή της μέσα από τα σύγ­χρονα μέσα ενη­μέ­ρω­σης. Οι μαθητές και οι μαθή­τριες, με την καθο­δή­γηση των φιλο­λό­γων του σχο­λείου, Αθα­να­σό­που­λου Πανα­γιώτη και Κου­ντούρη Ανα­στά­σιου, επέ­λε­ξαν συγκε­κρι­μένα θέματα και μοι­ρά­ζο­νται με το ευρύ κοινό τους καρπούς της μελέτης τους.

Κλε­ό­βου­λος ο Λίνδιος: ένας από τους «Επτά Σοφούς» της αρχαιό­τη­τας

Ο Κλε­ό­βου­λος ο Λίνδιος υπήρξε μία από τις σημα­ντι­κό­τε­ρες προ­σω­πι­κό­τη­τες της αρχαίας Ρόδου και συγκα­τα­λέ­γε­ται στους περί­φη­μους «Επτά Σοφούς» της ελλη­νι­κής αρχαιό­τη­τας. Έζησε περίπου τον 6ο αιώνα π.Χ. και υπήρξε ηγε­μό­νας της Λίνδου. Το όνομά του συν­δέ­θηκε με το υδρα­γω­γείο της πόλης και την ανα­στή­λωση του περί­φη­μου ναού της Αθηνάς στην ακρό­πολη. Υπό την ηγεσία του, η Λίνδος γνώρισε μεγάλη ακμή στο εμπόριο και τη ναυ­τι­λία. Θεω­ρού­ταν ότι είχε κατα­γωγή από τον θρυλικό Ηρακλή. Συν­δύ­αζε την πολι­τική δράση με τη φιλο­σο­φική σκέψη. Η φήμη του βασί­στηκε κυρίως στη σοφία, τη μετριο­πά­θεια και τη βαθιά παιδεία του. Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, είχε ταξι­δέ­ψει στην Αίγυπτο, όπου απέ­κτησε γνώσεις στα μαθη­μα­τικά και στη φιλο­σο­φία. Οι συμπο­λί­τες του τον εκτι­μού­σαν για τη δικαιο­σύνη και την ικα­νό­τητά του να δια­τη­ρεί την κοι­νω­νική συνοχή και την ευη­με­ρία της πόλης.

Στον Κλε­ό­βουλο απο­δί­δο­νται γνωμικά που προ­βάλ­λουν την αξία του μέτρου και της αυτο­συ­γκρά­τη­σης. Το πιο γνωστό είναι το «μέτρον ἄριστον», δηλαδή ότι η αποφυγή των ακρο­τή­των απο­τε­λεί τον ασφα­λέ­στερο δρόμο στη ζωή. Άλλα γνωστά του απο­φθέγ­ματα απο­τε­λούν τα ακό­λουθα: «βίᾳ μηδὲν πράτ­τειν» (να μην κάνεις τίποτα με τη βία), «ἡδονῆς κρατεῖν.» (να κυριαρ­χείς πάνω στις ηδονές/επι­θυ­μίες σου), «φιλο­μαθῆ μᾶλλον εἶναι ἢ ἀμαθῆ» (είναι καλύ­τερο να αγαπάς τη μάθηση παρά να είσαι αμαθής). Παράλ­ληλα, λέγεται ότι έγραφε ποι­ή­ματα και αινίγ­ματα. Μάλιστα, δικό του θεω­ρεί­ται επί­γραμμα που τοπο­θε­τή­θηκε στον τάφο του βασιλιά Μίδα.

Αγάλ­ματά του κοσμούν το Μαντράκι και τη Λίνδο, σε ακρω­τήρι της οποίας βρί­σκε­ται ένα μνημείο των κλα­σι­κών χρόνων που η παρά­δοση ονόμασε «τύμβο του Κλε­ό­βου­λου». Ο Κλε­ό­βου­λος απο­τε­λεί έως σήμερα σύμβολο της πνευ­μα­τι­κής ακμής της Ρόδου και υπεν­θυ­μί­ζει ότι η σοφία, η παιδεία και το μέτρο απο­τε­λούν δια­χρο­νι­κές αξίες του ελλη­νι­κού πολι­τι­σμού.

Ενδει­κτική βιβλιο­γρα­φία

Διο­γέ­νης Λαέρ­τιος, Βίοι Φιλο­σό­φων 1.22-122 (1.89-1.93)

Παπα­χρι­στο­δού­λου, Χ. 1994. Ιστορία της Ρόδου, από τους προϊ­στο­ρι­κούς χρόνους έως την ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου (1948). Αθήνα.