Όλοι μιλούν για Οκτώβριο εκτός από αυτόν που θα το αποφασίσει

Το Μέγαρο Μαξίμου επι­μέ­νει στωικά ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετρα­ε­τίας, την ίδια στιγμή που τα πάντα γύρω του κινού­νται με ρυθμό προ­ε­κλο­γι­κής εκστρα­τείας. Οι υπουρ­γοί παίρ­νουν εντολή να κλεί­σουν τα έργα του Ταμείου Ανά­καμ­ψης έως το τέλος Αυγού­στου ώστε να φωτο­γρα­φη­θούν στη ΔΕΘ, δρο­μο­λο­γού­νται περιο­δείες σε Βόρεια Ελλάδα και Αττική, ο Κυρα­νά­κης εγκα­τα­λεί­πει τις Μετα­φο­ρές για να στρώσει τον κομ­μα­τικό μηχα­νι­σμό και ο μικρός σε εύρος ανα­σχη­μα­τι­σμός δια­βά­ζε­ται από όλους ως το πιο εύγλωττο μήνυμα. Όταν μάλιστα ο πρω­θυ­πουρ­γός αλλάζει την τελευ­ταία στιγμή γνώμη και κρατά τον Παύλο Μαρι­νάκη στον ρόλο του εκπρο­σώ­που μέχρι τις κάλπες, κατα­λα­βαί­νεις ότι η λέξη κάλπες έχει πάψει να είναι απα­γο­ρευ­μένη στους δια­δρό­μους.

Πίσω από τη χορο­γρα­φία υπάρχει όμως ψυχρός υπο­λο­γι­σμός που αξίζει να ειπωθεί καθαρά. Το σχέδιο για την Ελλάδα του 2030 σερ­βί­ρε­ται ως μακρό­πνοο όραμα με συνταγ­μα­τική ανα­θε­ώ­ρηση και επε­τεια­κές ανα­φο­ρές στα 200 χρόνια, στην πράξη όμως λει­τουρ­γεί ως αφήγημα που πρέπει να είναι έτοιμο ακριβώς για τη Θεσ­σα­λο­νίκη. Η κυβέρ­νηση βιά­ζε­ται γιατί μετράει τον χρόνο ως αντί­παλο, τον χρόνο που θα χρεια­στεί ο Αλέξης Τσίπρας για να εδραιω­θεί, που θα δώσει στον Αντώνη Σαμαρά να στήσει κόμμα και που θα φέρει έναν βαρύ χειμώνα ακρί­βειας λόγω του πολέμου στο Ιράν. Με τη Νέα Δημο­κρα­τία στο 26,7% και χωρίς ορατή αυτο­δυ­να­μία, και με τη Μαρία Καρυ­στια­νού να κινεί­ται έως και στο 11,4% ως απρό­βλε­πτος παίκτης, η επί­σπευση μοιάζει λιγό­τερο με θριαμ­βευ­τική επιλογή και περισ­σό­τερο με βιασύνη να κλείσει η κάλπη πριν αλλάξει η εικόνα.

Το παρά­δοξο είναι ότι όσο πιο έντονα όλα δεί­χνουν Οκτώ­βριο, τόσο πιο ακριβό γίνεται για τον Μητσο­τάκη να φανεί πως έτρεξε στις κάλπες από φόβο και όχι από δύναμη.