Ροδίτικη Φορεσιά: Ζωντανός κοινωνικός κώδικας που γίνεται πυλώνας τουρισμού

Μια ξε­χω­ρι­στή πο­λι­τι­στι­κή και εκ­παι­δευ­τι­κή πρω­το­βου­λία ανέ­λα­βαν οι πρω­το­ε­τείς φοι­τη­τές της Σχο­λής Του­ρι­σμού του Μη­τρο­πο­λι­τι­κού Κολ­λε­γί­ου στη Ρόδο. Στο πλαί­σιο του μα­θή­μα­τος Events Management, διορ­γά­νω­σαν με από­λυ­τη επι­τυ­χία στο ξε­νο­δο­χείο Rodos Palladium μια μο­να­δι­κή εσπε­ρί­δα αφιε­ρω­μέ­νη στις πα­ρα­δο­σια­κές φο­ρε­σιές και τα έθιμα της Ρόδο.

Γρά­φει ο Χρή­στος Μυ­στι­λιά­δης – enlefkoblog

Όπως το­νί­στη­κε κατά τη διάρ­κεια της εσπε­ρί­δας, η πα­ρα­δο­σια­κή φο­ρε­σιά της Ρόδου λει­τουρ­γού­σε στο πα­ρελ­θόν σαν ένας άτυ­πος αλλά από­λυ­τα σαφής κοι­νω­νι­κός κώ­δι­κας.

Η Δρ. Κυ­ρί­κου Ευ­δο­κία, Program Leader της Σχο­λής Του­ρι­σμού του Μη­τρο­πο­λι­τι­κού Κολ­λε­γί­ου Ρόδου και υπεύ­θυ­νη του προ­γράμ­μα­τος, απηύ­θυ­νε σύ­ντο­μο χαι­ρε­τι­σμό, επι­ση­μαί­νο­ντας: «Η Ρόδος είναι ένας τόπος με βαθιά ιστο­ρία και πλού­σια πο­λι­τι­στι­κή πα­ρά­δο­ση. Οι το­πι­κές φο­ρε­σιές, τα έθιμα και οι πα­ρα­δό­σεις του νη­σιού μας δεν απο­τε­λούν μόνο κομ­μά­τι του πα­ρελ­θό­ντος, αλλά ζω­ντα­νό στοι­χείο της ταυ­τό­τη­τάς μας και ση­μα­ντι­κό μέρος της αυ­θε­ντι­κής εμπει­ρί­ας που προ­σφέ­ρει ο τόπος μας στους επι­σκέ­πτες του».

«Κα­νό­νας ζωής και όχι επι­λο­γή μόδας»

Ιδιαί­τε­ρη αί­σθη­ση προ­κά­λε­σε η ομι­λία του προ­έ­δρου της Ομο­σπον­δί­ας Πο­λι­τι­στι­κών Συλ­λό­γων Ρόδου, Πα­να­γιώ­τη Εγ­γλέ­ζου, ο οποί­ος υπο­γράμ­μι­σε ότι η φο­ρε­σιά δεν απο­τε­λού­σε επι­λο­γή μόδας, αλλά κα­νό­να ζωής. «Μια γυ­ναί­κα δεν ντυ­νό­ταν τυ­χαία. Ο τρό­πος που έδενε τη μα­ντί­λα της, το είδος της πο­διάς, τα κο­σμή­μα­τα που φο­ρού­σε, όλα είχαν νόημα», ση­μεί­ω­σε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.Πα­ράλ­λη­λα, ο κ. Εγ­γλέ­ζος εξή­γη­σε ότι η Ρόδος δεν είχε ποτέ μια ενιαία φο­ρε­σιά, ανα­δει­κνύ­ο­ντας τις γε­ω­γρα­φι­κές αντι­θέ­σεις: στα ορει­νά χωριά (Απόλ­λω­να, Έμπω­νας, Κρη­τη­νία) οι εν­δυ­μα­σί­ες ήταν πιο βα­ριές, κλει­στές και με σκού­ρα χρώ­μα­τα, ενώ σε πα­ρα­θα­λάσ­σιες ή εμπο­ρι­κές πε­ριο­χές όπως η Λίν­δος και ο Αρ­χάγ­γε­λος, τα υφά­σμα­τα ήταν πιο ελα­φριά, τα χρώ­μα­τα φω­τει­νά και η δια­κό­σμη­ση εντο­νό­τε­ρη.

Κλεί­νο­ντας, έκρου­σε τον κώ­δω­να του κιν­δύ­νου για την απώ­λεια της αυ­θε­ντι­κής πο­λυ­μορ­φί­ας, το­νί­ζο­ντας πως υπάρ­χει ρίσκο η πα­ρά­δο­ση να με­τα­τρα­πεί σε ένα απλό «σκη­νι­κό». Για τον λόγο αυτό, πρό­τει­νε τη συ­στη­μα­τι­κή κα­τα­γρα­φή των φο­ρε­σιών ανά χωριό, τη δη­μιουρ­γία ερ­γα­στη­ρί­ων πα­ρα­δο­σια­κής τέ­χνης, την ενί­σχυ­ση των συλ­λό­γων και τη σύν­δε­ση της πα­ρά­δο­σης με την εκ­παί­δευ­ση.

Η “πα­ρέ­λα­ση” των Πο­λι­τι­στι­κών Συλ­λό­γων

Το κυ­ρί­ως πρό­γραμ­μα της εκ­δή­λω­σης εξε­λί­χθη­κε σε μια παν­δαι­σία χρω­μά­των και ιστο­ρί­ας, με τη συμ­με­το­χή το­πι­κών συλ­λό­γων:Ο Πο­λι­τι­στι­κός Σύλ­λο­γος Αρ­χαγ­γέ­λου «ο Αί­θω­νας» πα­ρου­σί­α­σε τη νυ­φι­κή φο­ρε­σιά του Αρ­χαγ­γέ­λου των δε­κα­ε­τιών 1850-1890, γνω­στή ως «Μηλιά», την οποία έχει ανα­πα­ρά­γει επι­τυ­χώς. Στο πλαί­σιο αυτό, ο θε­μα­το­φύ­λα­κας της δω­δε­κα­νη­σια­κής πα­ρά­δο­σης, Βα­σί­λης Ανα­στό­που­λος, ανα­φέρ­θη­κε στην «Κου­λου­ρία», το απα­ραί­τη­το πρώτο πιάτο του γα­μή­λιου τρα­πε­ζιού, σχο­λιά­ζο­ντας πως «χωρίς αυτήν γάμος δεν γί­νε­ται».

Ο Πο­λι­τι­στι­κός Σύλ­λο­γος Αφά­ντου «Πα­να­γία Κα­θο­λι­κή» πα­ρου­σί­α­σε τη δική του ξε­χω­ρι­στή εν­δυ­μα­σία. Τη σκυ­τά­λη πήραν δια­δο­χι­κά ο Πο­λι­τι­στι­κός Σύλ­λο­γος Έμπω­να «ο Ατ­τά­βυ­ρος», ο Πο­λι­τι­στι­κός Σύλ­λο­γος Γυ­ναι­κών Ια­λυ­σού, ο Πο­λι­τι­στι­κός Σύλ­λο­γος Μα­λώ­νας «ο Φε­ρα­κλός» και, τέλος, «το Κα­μά­ρι», ο Πο­λι­τι­στι­κός Σύλ­λο­γος της Πα­στί­δας.

Γέ­φυ­ρα επι­κοι­νω­νί­ας και του­ρι­σμού

Εκ­προ­σω­πώ­ντας τους φοι­τη­τές, ο Ανέ­στης Πά­σπα­λης ση­μεί­ω­σε τον μο­να­δι­κό πλού­το του νη­σιού να δια­θέ­τει δια­φο­ρε­τι­κή φο­ρε­σιά σχε­δόν σε κάθε χωριό. «Η ζω­ντα­νή σχέση των κα­τοί­κων με την πα­ρά­δο­ση απο­τε­λεί ση­μα­ντι­κό πόλο έλξης για τους επι­σκέ­πτες, οι οποί­οι ανα­ζη­τούν αυ­θε­ντι­κές εμπει­ρί­ες και ιστο­ρί­ες που ανα­δει­κνύ­ουν τον χα­ρα­κτή­ρα του τόπου μας», ανέ­φε­ρε.

Η αυ­λαία της εκ­δή­λω­σης έπεσε με την το­πο­θέ­τη­ση της κ. Ιω­άν­νας Πα­ντε­λί­δη. «Κάθε κέ­ντη­μα, κάθε χρώμα και κάθε σχέ­διο αφη­γεί­ται μια ιστο­ρία», υπο­γράμ­μι­σε, συ­μπλη­ρώ­νο­ντας ότι ο του­ρι­σμός και η πα­ρά­δο­ση μπο­ρούν να απο­τε­λέ­σουν γέ­φυ­ρα επι­κοι­νω­νί­ας ανά­με­σα στους λαούς, προ­βάλ­λο­ντας τις αξίες, την αυ­θε­ντι­κό­τη­τα και τη ρο­δί­τι­κη φι­λο­ξε­νία. «Ας συ­νε­χί­σου­με λοι­πόν να στη­ρί­ζου­με και να δια­φυ­λάσ­σου­με τις πα­ρα­δό­σεις μας, ώστε να πα­ρα­μεί­νουν ζω­ντα­νές», ήταν το τε­λι­κό της μή­νυ­μα.