Γιάννης Χατζής στην γενική συνέλευση της ΕΞΡ για το ειδικό χωροταξικό: Χωρίς διοικητική αξιοπιστία, θεσμική συνέπεια και σοβαρό διάλογο, δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη

Σε όλα τα σημα­ντικά ζητή­ματα που καίνε τον του­ρι­σμό ανα­φέρ­θηκε στην ομιλία του στη Γενική Συνέ­λευση της Ένωσης Ξενο­δό­χων Ρόδου ο πρό­ε­δρος της ΠΟΞ κ. Γιάννης Χατζής.

«Βρι­σκό­μα­στε ήδη σχεδόν στα μέσα Μαΐου, με τη σεζόν σε πλήρη εξέλιξη, με χιλιά­δες επι­σκέ­πτες στους προ­ο­ρι­σμούς μας. Παρ’ όλα αυτά, κρί­σι­μες δια­δι­κα­σίες, όπως αυτή της παρα­χώ­ρη­σης της απλής χρήσης του αιγια­λού, παρα­μέ­νουν ανο­λο­κλή­ρω­τες. Το απο­τέ­λε­σμα είναι ότι οι επι­χει­ρή­σεις καλού­νται είτε να υπο­βαθ­μί­σουν το προϊόν τους, είτε να λει­τουρ­γή­σουν, με απο­κλει­στική υπαι­τιό­τητα της Πολι­τείας, υπό τον κίνδυνο σοβαρών και παρά­λο­γων διοι­κη­τι­κών κυρώ­σεων, εξαι­τίας καθυ­στε­ρή­σεων του ίδιου του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού» υπο­γράμ­μισε ο κ. Γιάννης Χατζής.

Ιδιαί­τερη αναφορά έκανε στο Ειδικό Χωρο­τα­ξικό Σχέδιο για τον του­ρι­σμό. Στην ομιλία του ανέφερε τα εξής:

Κυρίες και Κύριοι καλη­σπέρα

Ο Του­ρι­σμός απο­τε­λεί έναν κρίσιμο πυλώνα της εθνικής οικο­νο­μίας και γι’ αυτό οι συζη­τή­σεις που ανοί­γουν σήμερα για το θεσμικό και χωρο­τα­ξικό του μέλ­λο­ντος απαι­τούν

σοβα­ρό­τητα, τεκ­μη­ρί­ωση και πλήρη κατα­νό­ηση της πραγ­μα­τι­κής λει­τουρ­γίας του κλάδου.

Τις τελευ­ταίες ημέρες, μέσα από δημο­σιεύ­ματα ανα­φο­ρικά με το περιε­χό­μενο του νέου Ειδικού Χωρο­τα­ξι­κού για τον Του­ρι­σμό, έχει ανοίξει μια πολύ σοβαρή συζή­τηση για την κατεύ­θυνση που σχε­διά­ζε­ται να πάρει η του­ρι­στική ανά­πτυξη της χώρας τα επόμενα χρόνια.

Συνά­δελ­φοι,

Βρι­σκό­μα­στε ήδη σχεδόν στα μέσα Μαΐου, με τη σεζόν σε πλήρη εξέλιξη, με χιλιά­δες επι­σκέ­πτες στους προ­ο­ρι­σμούς μας. Παρ’ όλα αυτά, κρί­σι­μες δια­δι­κα­σίες, όπως αυτή της παρα­χώ­ρη­σης της απλής χρήσης του αιγια­λού, παρα­μέ­νουν ανο­λο­κλή­ρω­τες. Το απο­τέ­λε­σμα είναι ότι οι επι­χει­ρή­σεις καλού­νται είτε να υπο­βαθ­μί­σουν το προϊόν τους, είτε να λει­τουρ­γή­σουν, με απο­κλει­στική υπαι­τιό­τητα της Πολι­τείας, υπό τον κίνδυνο σοβαρών και παρά­λο­γων διοι­κη­τι­κών κυρώ­σεων, εξαι­τίας καθυ­στε­ρή­σεων του ίδιου του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού. Και εδώ ανα­κύ­πτει το βασικό ερώτημα: αν το κράτος δεν κατα­νοεί τη σημασία μιας προ­βλέ­ψι­μης επο­χι­κής δια­δι­κα­σίας για τα νησιά, με ποια εργα­λεία και με ποια διοι­κη­τική επάρ­κεια μπορεί να σχε­διά­σει έναν μακρο­πρό­θε­σμο χωρο­τα­ξικό μετα­σχη­μα­τι­σμό του του­ρι­σμού;

Η χώρα προ­φα­νώς χρειά­ζε­ται κανόνες, περι­βαλ­λο­ντική ισορ­ρο­πία και ορθο­λο­γικό σχε­δια­σμό. Τόσο η ΠΟΞ, όσο και ο ΣΕΤΕ έχουν επα­νει­λημ­μέ­νως τονίσει τη σημασία του μακρο­πρό­θε­σμου σχε­δια­σμού, της χωρο­τα­ξίας και της ασφά­λειας δικαίου. Η έκδοση του Ειδικού Χωρο­τα­ξι­κού για τον Του­ρι­σμό απο­τε­λεί βασικό πυλώνα ανά­πτυ­ξης και θα έπρεπε να έχει ολο­κλη­ρω­θεί εδώ και πολλά χρόνια. Όμως ο στρα­τη­γι­κός σχε­δια­σμός δεν μπορεί να απο­συν­δέ­ε­ται από την ιστο­ρική εξέλιξη και τη δομή του κάθε προ­ο­ρι­σμού.

Για παρά­δειγμα, ο ροδια­κός του­ρι­σμός ανα­πτύ­χθηκε ως ένα απο­κε­ντρω­μένο παρα­γω­γικό μοντέλο μεγα­λύ­τε­ρων εκμε­ταλ­λεύ­σεων, το οποίο επέ­τρεψε τη δημιουρ­γία εκα­το­ντά­δων βιώ­σι­μων επι­χει­ρή­σεων με μακρο­χρό­νια παρου­σία. Το γεγονός ότι πολλές ξενο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις παρα­μέ­νουν ενεργές και αντα­γω­νι­στι­κές επί 60 χρόνια δεν είναι στρέ­βλωση. Είναι ένδειξη ανθε­κτι­κό­τη­τας του ίδιου του του­ρι­στι­κού μοντέ­λου. Ενός μοντέ­λου που παράγει πλούτο, παρέχει τις υψη­λό­τε­ρες κλα­δι­κές αμοιβές στην Ελλάδα και απο­τε­λεί πυρήνα ευη­με­ρίας της οικο­νο­μίας εδώ και πέντε γενιές.

Και πέρα από τα στενά όρια του νησιού μας, είναι εύλογος ο προ­βλη­μα­τι­σμός του ξενο­δο­χεια­κού κόσμου για το πώς μια μελέτη κόστους μερικών δεκάδων χιλιά­δων ευρώ επι­χει­ρεί να ανα­δια­μορ­φώ­σει ένα παρα­γω­γικό οικο­σύ­στημα που συνει­σφέ­ρει εθνικά άνω των 12 δισ. ευρώ σε καθαρά ξενο­δο­χειακά έσοδα και στη­ρί­ζει μια αλυσίδα αξίας ύψους 23 δισ. ευρώ εδώ και δεκα­ε­τίες, χωρίς ουσια­στική και οργα­νω­μένη δια­βού­λευση με τους ανθρώ­πους που το συντη­ρούν και το λει­τουρ­γούν καθη­με­ρινά.

Κυρίες και κύριοι,

Τα νησιά δεν απο­τε­λούν ομοιο­γε­νείς γεω­γρα­φι­κές ενό­τη­τες. Η Ρόδος, η Κέρκυρα και η Κως δεν είναι Σίφνος, Κύθνος και Σέριφος. Έχουν δια­φο­ρε­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά, δια­φο­ρε­τι­κές υπο­δο­μές και δια­φο­ρε­τική φέρουσα ικα­νό­τητα. Συνεπώς, η εφαρ­μογή ορι­ζό­ντιων περιο­ρι­σμών, εγκυ­μο­νεί σοβα­ρό­τα­τους κιν­δύ­νους λαν­θα­σμέ­νης κατα­νο­μής επεν­δύ­σεων και απο­δυ­νά­μω­σης ώριμων του­ρι­στι­κών οικο­συ­στη­μά­των.

Και εδώ τίθεται ένα ουσια­στικό ερώτημα πολι­τι­κής και περι­βαλ­λο­ντι­κής λογικής.

Η φερό­μενη πρόθεση επι­βο­λής ορι­ζό­ντιων περιο­ρι­σμών δυνα­μι­κό­τη­τας σε επίπεδο μεμο­νω­μέ­νης ξενο­δο­χεια­κής μονάδας συμ­βάλ­λει πράγ­ματι στην προ­στα­σία της βιω­σι­μό­τη­τας ή  τελικά οδηγεί στα ακριβώς αντί­θετα απο­τε­λέ­σματα; Σε έναν ώριμο και διεθνώς αντα­γω­νι­στικό προ­ο­ρι­σμό, δεν προ­κύ­πτει ότι ο κατα­κερ­μα­τι­σμός της ανά­πτυ­ξης σε μικρό­τε­ρες μονάδες (των 100 κλινών, σύμφωνα με σχετικά δημο­σιεύ­ματα) είναι περι­βαλ­λο­ντικά ή λει­τουρ­γικά προ­τι­μό­τε­ρος από την ανά­πτυξη λιγό­τε­ρων, οργα­νω­μέ­νων μονάδων μεγα­λύ­τε­ρης δυνα­μι­κό­τη­τας.

Αντι­θέ­τως, ένα τέτοιο μοντέλο συνε­πά­γε­ται πολ­λα­πλα­σια­σμό υπο­δο­μών και επα­νά­ληψη λει­τουρ­γιών, αυξη­μέ­νες ανάγκες ύδρευ­σης, απο­χέ­τευ­σης, ενέρ­γειας και δια­χεί­ρι­σης απο­βλή­των, καθώς και συνο­λικά μεγα­λύ­τερο περι­βαλ­λο­ντικό και κυκλο­φο­ριακό απο­τύ­πωμα. Αντί να ενι­σχύ­ο­νται οι οικο­νο­μίες κλί­μα­κας και η οργα­νω­μένη δια­χεί­ριση των υπο­δο­μών, δημιουρ­γεί­ται ένα περισ­σό­τερο κατα­κερ­μα­τι­σμένο και λιγό­τερο βιώσιμο μοντέλο ανά­πτυ­ξης.

Το ζήτημα, επο­μέ­νως, δεν αφορά μόνο την επιβολή περιο­ρι­σμών, αλλά κυρίως το παρα­γω­γικό πρότυπο προς το οποίο κιν­δυ­νεύει να διο­λι­σθή­σει ο ελλη­νι­κός του­ρι­σμός.

Επι­πλέον, οι προ­βλέ­ψεις αυτές προ­κα­λούν έντονο προ­βλη­μα­τι­σμό και ως προς την ασφά­λεια δικαίου και τη στα­θε­ρό­τητα του επεν­δυ­τι­κού περι­βάλ­λο­ντος, καθώς ενδέ­χε­ται να ανα­τρέ­ψουν υφι­στά­με­νους επι­χει­ρη­μα­τι­κούς σχε­δια­σμούς και να επη­ρε­ά­σουν ουσιω­δώς την αξία γης σε περιο­χές όπου η του­ρι­στική δρα­στη­ριό­τητα έχει ανα­πτυ­χθεί οργα­νω­μένα και με συνέ­πεια επί δεκα­ε­τίες.

Συνά­δελ­φοι, σε πρό­σφατη έρευνα της Deloitte σε συνερ­γα­σία με την ΠΟΞ όπου έλαβαν μέρος 250 ξενο­δό­χοι, το 92% αυτών δήλωσε μέτρια ή καθόλου ικα­νο­ποι­η­μένο από τη συνερ­γα­σία του κλάδου με την Πολι­τεία. Και αυτό, πριν πλη­ρο­φο­ρη­θούμε ότι την Δευτέρα θα παρου­σια­στεί σε δημο­σιο­γρά­φους το νέο χωρο­τα­ξικό πλαίσιο για τον του­ρι­σμό, η ενη­μέ­ρωση που έχουμε για  το οποίο προ­έρ­χε­ται μόνο από δημο­σιεύ­ματα.

Υπάρχει χρόνος μέχρι την Δευτέρα και ανα­μέ­νουμε, έστω και καθυ­στε­ρη­μένα, να μας σταλεί το σχέδιο του χωρο­τα­ξι­κού, όπως έχει δια­μορ­φω­θεί μέχρι σήμερα, για να μπο­ρέ­σουμε να προ­ε­τοι­μά­σουμε της παρα­τη­ρή­σεις μας, που στόχο θα έχουν να ληφθούν υπόψη τα πραγ­μα­τικά δεδο­μένα του κλάδου, η ιστο­ρι­κό­τητα του κάθε του­ρι­στι­κού μοντέ­λου και οι ανάγκες των νησιω­τι­κών προ­ο­ρι­σμών.

Γιατί χωρίς διοι­κη­τική αξιο­πι­στία, θεσμική συνέ­πεια και σοβαρό διάλογο, δεν μπορεί να υπάρξει ανά­πτυξη. Και χωρίς ανά­πτυξη, ο μόνος τρόπος για να δημιουρ­γούμε πλε­ο­νά­σματα στο μέλλον θα είναι να συνε­χί­σουμε να επι­βάλ­λουμε φόρους.