Τη θέσπιση Περιφερειακού Τέλους Ανάπτυξης και διοικητική ελευθερία των Περιφερειών, ζήτησε ο Πρόεδρος της ΕΝΠΕ Γιώργος Χατζημάρκος στη Γενική Συνέλευση

Ξεκί­νη­σαν σήμερα το πρωί οι εργα­σίες της Γενικής Συνέ­λευ­σης της Ένωσης Περι­φε­ρειών Ελλάδας, που διε­ξά­γο­νται στην  Αθήνα, στο ξενο­δο­χείο Grand Hyatt Athens, με τίτλο « Επα­νεκ­κί­νηση τώρα – Νέος Κώδικας Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης – Ιστο­ρική Ευκαι­ρία Θεσμι­κής Μετε­ξέ­λι­ξης και Περι­φε­ρεια­κής Δια­κυ­βέρ­νη­σης».

Τις εργα­σίες της Γενικής Συνέ­λευ­σης τίμησαν με την παρου­σία τους ο Αντι­πρό­ε­δρος της Κυβέρ­νη­σης Κωστής Χατζη­δά­κης, ο Υπουρ­γός Εσω­τε­ρι­κών Θεό­δω­ρος Λιβά­νιος, ο Υπουρ­γός Υπο­δο­μών και Μετα­φο­ρών Χρίστος Δήμας, ο Υπουρ­γός παρά τω Πρω­θυ­πουργώ Θανάσης Κοντο­γε­ώρ­γης, ο Ευρω­παίος Επί­τρο­πος Βιώ­σι­μων Μετα­φο­ρών & Του­ρι­σμού Από­στο­λος Τζι­τζι­κώ­στας, ο οποίος συμ­με­τείχε δια­δι­κτυακά, ο  γενικός γραμ­μα­τέας Αυτο­διοί­κη­σης και Απο­κέ­ντρω­σης Σάββας Χιο­νί­δης, ο Πρό­ε­δρος της ΚΕΔΕ Λάζαρος Κυρί­ζο­γλου, ο Δήμαρ­χος Αθη­ναίων Χάρης Δούκας, οι δια­τε­λέ­σα­ντες πρό­ε­δροι της ΕΝΠΕ Γιάννης Σγουρός (επί­τι­μος Πρό­ε­δρος ΕΝΠΕ) και Κων­στα­ντί­νος Αγο­ρα­στός, ο Πρό­ε­δρος της Κεντρι­κής Ένωσης Επι­με­λη­τη­ρίων Ελλάδος (ΚΕΕΕ) Γιάννης Βου­τσι­νάς, ο Πρό­ε­δρος της Ελλη­νι­κής Εται­ρίας Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης (ΕΕΤΑΑ) Δημή­τρης Μαρα­βέ­λιας, ο Πρό­ε­δρος του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας (ΣτΕ) Μιχάλης Πικρα­μέ­νος, ο Πρό­ε­δρος του ΔΣ της Εθνικής Αρχής Δια­φά­νειας Παρα­σκευάς Νομικός και η Πρό­ε­δρος της Ομο­σπον­δίας Συλ­λό­γων Υπαλ­λή­λων Αιρετών Περι­φε­ρειών Ελλάδας Βέτα Πανου­τσά­κου.

Εκ μέρους των κομ­μά­των παρέ­στη­σαν οι Ιωάννης Σμυρλής, Γενικός Διευ­θυ­ντής της Νέας Δημο­κρα­τίας, Πανα­γιώ­της Δου­δω­νής, βου­λευ­τής Επι­κρα­τείας του ΠΑΣΟΚ, Θεό­φι­λος Ξαν­θό­που­λος, βου­λευ­τής Δράμας και τομε­άρ­χης Εσω­τε­ρι­κών της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Αμπια­τέ­λος, βου­λευ­τής Πειραιά και μέλος Κεντρι­κής Επι­τρο­πής του ΚΚΕ, Γαβριήλ Σακ­κε­λα­ρί­δης, Γραμ­μα­τέας της Νέας Αρι­στε­ράς και Αγγε­λική Τσου­καλά, πολι­τευ­τής Α΄ Αθήνας της Ελλη­νι­κής Λύσης.

Στην ομιλία του, ο Πρό­ε­δρος της ΕΝΠΕ, Περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου Γιώργος Χατζη­μάρ­κος  ανέ­δειξε  τον καθο­ρι­στικό ρόλο των Περι­φε­ρειών στο νέο ανα­πτυ­ξιακό μοντέλο της χώρας και έθεσε με σαφή­νεια και τεκ­μη­ρί­ωση το δια­κύ­βευμα της επό­με­νης ημέρας,  τη μετά­βαση στη Σύγ­χρονη Περι­φε­ρειακή Δια­κυ­βέρ­νηση, όχι ως ένα αίτημα  συντε­χνια­κού χαρα­κτήρα, όπως τόνισε, αλλά ως ακρο­γω­νιαίο λίθο της δια­τή­ρη­σης της δυνα­μι­κής που έχει ανα­πτύ­ξει η χώρα, ένα αίτημα που αφορά τη χώρα και τους πολίτες.

«Σήμερα και αύριο, εδώ, από τη Γενική μας Συνέ­λευση  όπου συνα­ντώ­νται προ­τά­σεις, πολι­τι­κές, αγωνίες,  δράσεις, απο­φά­σεις, ιδέες, έργα και άνθρω­ποι, θα ανα­ζη­τή­σουμε την απά­ντηση σε ένα κρίσιμο ερώτημα: Τι μπορεί να συγκρα­τή­σει αυτή την χώρα,  από το θετικό σημείο στο οποίο σήμερα βρί­σκε­ται  και το οποίο κατα­κτή­θηκε με πολλή δουλειά και κόπο,  από το να κάνει το επόμενο μεταρ­ρυθ­μι­στικό άλμα;  Αυτό είναι το θέμα της συζή­τη­σης. Δεν μας αφορά ως ανα­ζή­τηση μίας συντε­χνίας  που θέλει να βελ­τιώ­σει το μικρο­πε­ρι­βάλ­λον μέσα στο οποίο η ίδια κινεί­ται.  Μας αφορά γιατί αφορά την χώρα και τους πολίτες της» ανέφερε.

Ο Πρό­ε­δρος της ΕΝΠΕ εξήρε  το έργο του Υπουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών  Θεό­δω­ρου Λιβά­νιου για τον νέο Κώδικα Αυτο­διοί­κη­σης, τονί­ζο­ντας ότι η κωδι­κο­ποί­ηση άνω των 500 νομο­θε­τη­μά­των απο­τε­λεί μια σημα­ντική τομή που παρέχει καθα­ρούς κανόνες, σαφή­νεια ρόλων και ενι­σχύει την εμπι­στο­σύνη. Ξεκα­θά­ρισε όμως ότι για την ΕΝΠΕ «αυτό είναι η αρχή. Και αφορμή επα­νεκ­κί­νη­σης» και επα­νέ­λαβε ότι η ΕΝΠΕ έχει σταθερά θέσει ως στρα­τη­γικό της στόχο τη μετά­βαση στην Περι­φε­ρειακή Δια­κυ­βέρ­νηση,  ένα μοντέλο που ισχύει σε όλη τη Δυτική Ευρώπη και απο­τε­λεί συστα­τικό στοι­χείο του δημο­κρα­τι­κού κεκτη­μέ­νου.

Εμπι­στο­σύνη και ωρί­μανση της δημο­κρα­τίας

Έθεσε το κρίσιμο ζήτημα της εμπι­στο­σύ­νης, μίλησε για το δια­χρο­νικό εμπόδιο της υπερ­συ­γκε­ντρω­μέ­νης κρα­τι­κής λει­τουρ­γίας και σημεί­ωσε ότι ο υπερ­βο­λι­κός έλεγχος από το κεντρικό κράτος, ήταν αυτός που οδήγησε τελικά στον γκρεμό.

«Τι μπορεί λοιπόν να κρα­τή­σει αυτή την χώρα, από το να απε­λευ­θε­ρώ­σει όλες τις δημιουρ­γι­κές της δυνά­μεις; Από το εμπι­στευ­θεί τους ανθρώ­πους της; Ο φόβος του κεντρι­κού κράτους για την απώλεια του ελέγχου; Μα, με σκληρό έλεγχο δεν συνα­ντή­σαμε τον γκρεμό; Με σκληρό έλεγχο δεν γίναμε «μαύρο πρόβατο» και χάσαμε ευκαι­ρίες και χρόνια; Τι κρατάει λοιπόν την Ελλάδα μακριά από το ευρω­παϊκό κεκτη­μένο στο οποίο η άσκηση εξου­σίας από τις Περι­φε­ρεια­κές Αρχές δεν εκλαμ­βά­νε­ται μόνο ως δικαί­ωμα, αλλά ως παροχή πραγ­μα­τι­κής ικα­νό­τη­τας λει­τουρ­γίας δια­κυ­βέρ­νη­σης στην πράξη, η οποία έχει χαρα­κτήρα δια­φυ­λασ­σό­με­νης θεσμι­κής εγγύ­η­σης, ως συστα­τικό στοι­χείο δημο­κρα­τι­κού κεκτη­μέ­νου;  Ανώ­ρι­μες τοπικές κοι­νω­νίες, μου απά­ντησε κάποτε κάποιος. Μα, ακόμα και αν είναι έτσι, που δεν είναι, πως θα ωρι­μά­σουν; Η πολι­τική, είναι έκφραση της ζωής. Στην οποία, η ενη­λι­κί­ωση δεν προη­γεί­ται της εφη­βείας. Μαζί θα ωρι­μά­σουμε. Όλοι. Σε τοπικό και σε κεντρικό επίπεδο. Με εμπι­στο­σύνη, με λάθη» ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά.

Ο νέος Κώδικας ιστο­ρική ευκαι­ρία

Ανα­φε­ρό­με­νος στο νέο Κώδικα Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης, για τον οποίο ο κ. Χατζη­μάρ­κος έδωσε τα εύσημά του στον Υπουργό Εσω­τε­ρι­κών, υπο­γράμ­μισε με έμφαση ότι απο­τε­λεί μόνο την αρχή, στην πορεία προς την Περι­φε­ρειακή Δια­κυ­βέρ­νηση, που είναι το κρίσιμο δια­κύ­βευμα.

«Δεν μπορεί να μη δώσει κανείς τα εύσημα στον Υπουργό Εσω­τε­ρι­κών Θεόδωρο Λιβάνιο  για το τιτάνιο έργο του Νέου Κώδικα της Αυτο­διοί­κη­σης.  Ο  νέος Κώδικας για την Αυτο­διοί­κηση είναι  απά­ντηση σε ένα επι­τα­κτικό  ζητού­μενο χρόνων  και συνιστά μια μεγάλη  μεταρ­ρυθ­μι­στική τομή,   έτσι ώστε ο καθένας,  είτε είναι αυτο­διοι­κη­τι­κός, είτε είναι πολίτης,    να γνω­ρί­ζει ποιος κάνει τι.  Κωδι­κο­ποιώ­ντας πλέον των 500 νομο­θε­τή­ματα  προσ­διο­ρί­ζε­ται  ένα καθαρό πλαίσιο κανόνων.  Κι αυτό το καθαρό πλαίσιο κανόνων είναι βάση  για την εμπι­στο­σύνη, τον αμοι­βαίο σεβασμό και τη σαφή­νεια των ρόλων. Για μας, ως ΕΝΠΕ,  αυτή η εξαι­ρε­τικά σοβαρή και ανα­γκαία κωδι­κο­ποί­ηση δεν είναι ο προ­ο­ρι­σμός. Είναι η αρχή, μιας εξίσου εξαι­ρε­τικά ενδια­φέ­ρου­σας δια­δρο­μής.  Είναι ιστο­ρική ευκαι­ρία. Γιατί, το κάθε επόμενο βήμα  προ­ϋ­πο­θέ­τει έναρξη από ένα σίγουρο σταθερό έδαφος.  Το επόμενο βήμα, από τον προσ­διο­ρι­σμό των καθαρών κανόνων του σήμερα, είναι να πάμε  σε μια τολμηρή  μεταρ­ρύθ­μιση  που θα εγκαι­νιά­σει  μια νέα εποχή στην Περι­φε­ρειακή Αυτο­διοί­κηση, την μετά­βαση στην εποχή των αρχών  της Περι­φε­ρεια­κής Δια­κυ­βέρ­νη­σης» ανέφερε και πρό­σθεσε ότι προς την κατεύ­θυνση αυτή η ΕΝΠΕ εργά­ζε­ται  πάνω σε ένα ολο­κλη­ρω­μένο σχέδιο  με δύο κεντρι­κούς άξονες.

Χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία

Κεντρικό στοι­χείο της ομιλίας απο­τέ­λεσε το οικο­νο­μικό πλαίσιο λει­τουρ­γίας των Περι­φε­ρειών, με τον Πρόεδρο της ΕΝΠΕ να επι­ση­μαί­νει ότι το υφι­στά­μενο μοντέλο χρη­μα­το­δό­τη­σης δεν επι­τρέ­πει ουσια­στικό ανα­πτυ­ξιακό ρόλο. Όπως ανέφερε, οι Κεντρι­κοί Αυτο­τε­λείς Πόροι καλύ­πτουν οριακά τις λει­τουρ­γι­κές δαπάνες, ενώ το Εθνικό Πρό­γραμμα Ανά­πτυ­ξης απαιτεί υπουρ­γι­κές εγκρί­σεις ακόμη και για στοι­χειώ­δεις παρεμ­βά­σεις όπως η συντή­ρηση του οδικού δικτύου και ο καθα­ρι­σμός ρεμάτων. Παράλ­ληλα, υπο­γράμ­μισε ότι τα Περι­φε­ρειακά Επι­χει­ρη­σιακά Προ­γράμ­ματα, παρότι απο­τε­λούν κρίσιμο χρη­μα­το­δο­τικό εργα­λείο, δεν συνι­στούν ίδιους πόρους των Περι­φε­ρειών, καθώς οι Περι­φε­ρειάρ­χες ενερ­γούν ως επι­κε­φα­λής Δια­χει­ρι­στι­κών Αρχών υπό αυστη­ρούς ευρω­παϊ­κούς κανόνες. Ο Πρό­ε­δρος ανα­φέρ­θηκε επι­πλέον στη συζή­τηση που εξε­λίσ­σε­ται σε ευρω­παϊκό επίπεδο για την Πολι­τική Συνοχής και τον κίνδυνο κεντρι­κο­ποί­η­σης των πόρων μετά το 2028, τονί­ζο­ντας ότι η αυτο­διοί­κηση σε όλη την Ευρώπη αντιδρά συντο­νι­σμένα, με την ΕΝΠΕ να ενώνει τη φωνή της στη μάχη που δίνουν οι Περι­φέ­ρειες της Ευρώπης. Ως απόρ­ροια όλων αυτών, η ΕΝΠΕ προ­τεί­νει την καθιέ­ρωση Περι­φε­ρεια­κού Τέλους Ανά­πτυ­ξης, ενός νέου χρη­μα­το­δο­τι­κού εργα­λείου που θα συνδέει την ανα­πτυ­ξιακή δρα­στη­ριό­τητα με την ενί­σχυση των Ιδίων Πόρων κάθε Περι­φέ­ρειας, επι­τρέ­πο­ντας τη χρη­μα­το­δό­τηση δράσεων βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης, υπο­δο­μών, αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας και κοι­νω­νι­κής συνοχής. «Αυτό», όπως σημεί­ωσε, «είναι το αυτο­νό­ητο επόμενο βήμα».

«Να ξεκα­θα­ρί­σουμε επι­τέ­λους και του­λά­χι­στον μεταξύ μας, η ταμπέλα με τίτλο “Τα χρήματα είναι στις Περι­φέ­ρειες”,  κατε­βαί­νει σήμερα εδώ. Δεν είμαι και δεν είναι κανένας μας δια­τε­θει­μέ­νος να συνε­χί­σει να λει­τουρ­γεί με αυτή την εσφαλ­μένη φήμη να τον ακο­λου­θεί. Είναι αδήριτη ανάγκη πλέον να εισα­χθεί στη νομο­θε­σία της χώρας  ένα χρη­μα­το­δο­τικό εργα­λείο  που να συνδέει την ανα­πτυ­ξιακή δρα­στη­ριό­τητα  κάθε Περι­φέ­ρειας  με την ενί­σχυση των Ιδίων Πόρων της. Ένα αντα­πο­δο­τικό Τέλος υπέρ των Περι­φε­ρειών. Ένα Περι­φε­ρειακό Τέλος Ανά­πτυ­ξης,  στον καθο­ρι­σμό του οποίου απο­φα­σι­στικό ρόλο  θα έχει το Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο της κάθε Περι­φέ­ρειας,  με σκοπό τη χρη­μα­το­δό­τηση δράσεων, πρω­το­βου­λιών και έργων  βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης, υπο­δο­μών  και ενί­σχυ­σης της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας  και της κοι­νω­νι­κής συνοχής. Για εμάς, αυτό είναι ένα αυτο­νό­ητο επόμενο βήμα» τόνισε.

Αρμο­διό­τη­τες – Διοι­κη­τική ελευ­θε­ρία

Σε διοι­κη­τικό επίπεδο, ο Πρό­ε­δρος της ΕΝΠΕ τόνισε ότι η μετά­βαση στη Σύγ­χρονη Περι­φε­ρειακή Δια­κυ­βέρ­νηση απαιτεί ουσια­στική διοι­κη­τική ελευ­θε­ρία, όχι ως προ­νό­μιο των αιρετών, αλλά ως εργα­λείο απο­τε­λε­σμα­τι­κής εξυ­πη­ρέ­τη­σης των πολιτών και των τοπικών οικο­νο­μιών. Υπο­γράμ­μισε ότι οι Περι­φέ­ρειες δεν φοβού­νται καμία αρμο­διό­τητα και επι­ζη­τούν την ευθύνη, αρκεί αυτή να συνο­δεύ­ε­ται από πραγ­μα­τική δυνα­τό­τητα υλο­ποί­η­σης και όχι να μετα­βι­βά­ζε­ται για να απο­κτή­σει άλλοθι όλη η υπό­λοιπη δημόσια διοί­κηση. Η ΕΝΠΕ ανοίγει δημόσιο διάλογο για μια βαθιά θεσμική ανα­θε­ώ­ρηση, ενώ το 2026 θα διορ­γα­νώ­σει μεγάλο διεθνές συνέ­δριο με στόχο την αξιο­ποί­ηση της ευρω­παϊ­κής εμπει­ρίας και την απο­μά­κρυνση από παρω­χη­μέ­νες πρα­κτι­κές. Ο θεσμός, όπως υπεν­θύ­μισε, έχει απο­δεί­ξει την ωρι­μό­τητά του, με υψηλή απορ­ρό­φηση ευρω­παϊ­κών πόρων, υπεύ­θυνη δια­χεί­ριση και ανάληψη κρί­σι­μων δράσεων στα δύσκολα χρόνια της κρίσης. Σήμερα, είναι η ώρα για το απο­φα­σι­στικό βήμα προς τα εμπρός, με απε­λευ­θέ­ρωση των δημιουρ­γι­κών δυνά­μεων των Περι­φε­ρειών και συνερ­γα­σία στο τρίγωνο κεντρικό κράτος–περι­φέ­ρειες–δήμοι, χωρίς φοβίες και αντα­γω­νι­σμούς, ώστε οι Περι­φέ­ρειες να μπορούν να πρω­τα­γω­νι­στή­σουν στη σταθερή πρόοδο της χώρας.

«Διοι­κη­τική ελευ­θε­ρία όχι για εμάς  αλλά για να μπο­ρέ­σουμε εμείς  να υπη­ρε­τή­σουμε ακόμη πιο στο­χευ­μένα  και πιο απο­τε­λε­σμα­τικά   τις κοι­νω­νίες και τις οικο­νο­μίες των Περι­φε­ρειών μας. Δεν μας φοβίζει καμία αρμο­διό­τητα, δεν κρυ­βό­μα­στε από καμία ευθύνη. Την ευθύνη την επι­ζη­τούμε  και την υπη­ρε­τούμε με αίσθημα καθή­κο­ντος.  Να ξεκα­θα­ρί­σουμε εδώ όμως το εξής: Την αρμο­διό­τητα που έχουμε την δυνα­τό­τητα να εκτε­λέ­σουμε, την αρμο­διό­τητα που είναι υλο­ποι­ή­σιμη, όχι την αρμο­διό­τητα που μας δόθηκε  για να απο­κτή­σει άλλοθι όλη η υπό­λοιπη δημόσια διοί­κηση. Ο θεσμός έχει δείξει τη σοβα­ρό­τητα και την ωρι­μό­τητά του.  Ήταν στην πρώτη γραμμή  για τη στήριξη της κοι­νω­νίας στα δύσκολα χρόνια που περά­σαμε  και έχει βάλει το δικό του απο­τύ­πωμα  στη συλ­λο­γική προ­σπά­θεια ανά­καμ­ψης που ακο­λού­θησε.  Ανα­λά­βαμε ευθύνες  και υλο­ποι­ή­σαμε δράσεις  που εκτεί­νο­νται  ακόμα και πέρα από την κατα­στα­τική μας απο­στολή. Τώρα λοιπόν είναι η ώρα να τολ­μή­σουμε τη μεγάλη φυγή προς τα εμπρός. Να αφή­σουμε πίσω μας αντι­λή­ψεις που εκφρά­ζουν άλλες εποχές  και σίγουρα όχι τον και­νούρ­γιο κόσμο  που γεν­νιέ­ται μπροστά στα μάτια μας.  Στο τρίγωνο «κεντρικό κράτος–περι­φέ­ρειες–δήμοι»  δεν χωρούν ούτε φοβίες από τη μια πλευρά,  ούτε αντα­γω­νι­σμοί από τις άλλες δύο» τόνισε.

Κλεί­νο­ντας την ομιλία του, ο Πρό­ε­δρος της ΕΝΠΕ υπο­γράμ­μισε ότι απο­τε­λεί ευτυχής συγκυ­ρία η παρου­σία του Θεό­δω­ρου Λιβά­νιου στο Υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών, ενός Υπουρ­γού που αντι­λαμ­βά­νε­ται την ανάγκη για ταχεία αλλαγή και έχει ήδη απο­δεί­ξει τη μεταρ­ρυθ­μι­στική του βούληση με τον νέο Κώδικα Αυτο­διοί­κη­σης. Τόνισε ότι η ΕΝΠΕ έχει θέσει τον πήχη ψηλά, επι­διώ­κο­ντας όχι περισ­σό­τερη δύναμη αλλά περισ­σό­τερη ευθύνη, και ότι η Περι­φε­ρειακή Δια­κυ­βέρ­νηση απο­τε­λεί το μεγάλο επόμενο βήμα που πρέπει να υλο­ποι­η­θεί με σοβα­ρό­τητα και ουσία. Σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, σημεί­ωσε, οι Περι­φέ­ρειες οφεί­λουν να κοιτούν σταθερά το μέλλον, δεσμευό­με­νες να παρα­δώ­σουν στις επό­με­νες γενιές μια καλύ­τερη Ελλάδα. Η βιώσιμη και ανθε­κτική ανά­πτυξη –με οφέλη για όλους και σε όλη τη χώρα– περνάει μέσα από ισχυρές Περι­φέ­ρειες, καθώς η Σύγ­χρονη Περι­φε­ρειακή Δια­κυ­βέρ­νηση απο­τε­λεί κορυ­φαία μεταρ­ρύθ­μιση για την Ελλάδα που μας αξίζει.

«Το “να κάθεσαι στα αυγά σου” δεν σε πάει στο μέλλον. Πρέπει να σπάσεις αυγά. Πρέπει να ξεφύ­γουμε από αγκυ­λώ­σεις  ώστε να απε­λευ­θε­ρώ­σουμε δυνά­μεις που θα επι­τρέ­ψουν στις Περι­φέ­ρειές μας  να απο­δώ­σουν ακόμη περισ­σό­τερα προς όφελος των πολιτών, πρω­τα­γω­νι­στώ­ντας στη σταθερή πρόοδο της χώρας.  Είναι ευτυχής συγκυ­ρία στη θέση του Υπουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών να βρί­σκε­ται ο Θεό­δω­ρος Λιβά­νιος,  ο οποίος αντι­λαμ­βά­νε­ται πλήρως την ανα­γκαιό­τητα  να αλλά­ξουμε τα δεδο­μένα  και να κινη­θούμε γρήγορα μπροστά,  όπως το απέ­δειξε και με το Νέο Κώδικα. Ως  Ένωση Περι­φε­ρειών Ελλάδας,  έχουμε θέσει τον πήχη ψηλά.  Δεν διεκ­δι­κούμε περισ­σό­τερη δύναμη. Δεν είναι αυτο­σκο­πός η δύναμη, αλλά η ευθύνη. Η Περι­φε­ρειακή Δια­κυ­βέρ­νηση είναι το μεγάλο βήμα μπροστά. Μπο­ρούμε να το κάνουμε με σοβαρό,  υπεύ­θυνο και ουσια­στικό τρόπο. Πρέπει να το κάνουμε γιατί οι καιροί δεν περι­μέ­νουν καθώς κόσμος αλλάζει ραγδαία.   Ο δρόμος για μια βιώσιμη και ανθε­κτική ανά­πτυξη,  με οφέλη για όλους και σε όλη την Ελλάδα, περνάει μέσα από Ισχυρές Περι­φέ­ρειες.  Επα­νεκ­κί­νηση ως μια συνει­δητή επιλογή μετά­βα­σης από τα εμπόδια του χθες στις δυνα­τό­τη­τες του αύριο. Μια Σύγ­χρονη  Περι­φε­ρειακή Δια­κυ­βέρ­νηση είναι  κορυ­φαία μεταρ­ρύθ­μιση για την Ελλάδα που μας αξίζει!» κατέ­ληξε ο Πρό­ε­δρος της ΕΝΠΕ.

Η Ομιλία του Προ­έ­δρου της ΕΝΠΕ, Περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου Γιώργου Χατζη­μάρ­κου, στη Γενική Συνέ­λευση της Ένωσης Περι­φε­ρειών Ελλάδος

Αγα­πη­τές και Αγα­πη­τοί Συνά­δελ­φοι,

Είναι μεγάλη τιμή για μένα να σας καλω­σο­ρίζω όλες και όλους στη Γενική μας Συνέ­λευση, αυτή τη ζωντανή έκφραση της συλ­λο­γι­κής φωνής των 13 Περι­φε­ρειών μας.

Στέ­κο­μαι σήμερα, ενώπιον σας, με αισθή­ματα ευθύνης, συγκί­νη­σης αλλά και βαθιάς συνα­δελ­φι­κής περη­φά­νειας, σε αυτή την κορυ­φαία δια­δι­κα­σία, όπου χτυπά η «καρδιά» όλων των εκπρο­σώ­πων των Περι­φε­ρειών της χώρας, που γνω­ρί­ζουν τι σημαί­νει να παλεύ­εις καθη­με­ρινά για τον τόπο σου και τους ανθρώ­πους του.

Κομμάτι όλοι του ίδιου χάρτη, δεσμευ­μέ­νοι στο στόχο να δυνα­μώ­σουμε το θεσμό που ενώνει την Ελλάδα από άκρη σε άκρη.

Συνα­ντιό­μα­στε σήμερα, με την πατρίδα μας να έχει κάνει σημα­ντικά βήματα μπροστά και να βρί­σκε­ται ταυ­τό­χρονα και μπροστά σε σταυ­ρο­δρόμι.

Μετά από μία πολύ σκληρή δεκα­ε­τία οικο­νο­μι­κής κρίσης και την πρω­το­φανή πρό­κληση της παν­δη­μίας, γεν­νή­θηκε η Ελλάδα που δημιουρ­γεί ελπίδες για ένα πιο αισιό­δοξο μέλλον.

Η οικο­νο­μία κατα­γρά­φει σταθερή ανά­πτυξη, οι επεν­δύ­σεις αυξά­νο­νται, με πρω­τα­γω­νι­στή τον του­ρι­σμό, οι επι­δό­σεις του οποίου ξεπερ­νούν κάθε προσ­δο­κία.

Η ανεργία μειώ­νε­ται, η ψηφιακή μετά­βαση βελ­τιώ­νει την καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών και κατα­γρά­φε­ται ήδη η επι­στροφή των ξενι­τε­μέ­νων παιδιών μας στον τόπο τους.

Η Ελλάδα ανα­βαθ­μι­σμένη από τους διε­θνείς οίκους αξιο­λό­γη­σης, ανακτά την χαμένη εμπι­στο­σύνη των αγορών.

Αυτή η Ελλάδα, που ανα­δει­κνύ­ε­ται και σε κρίσιμο ενερ­γειακό κόμβο στη Νοτιο­α­να­το­λική Ευρώπη, που ενι­σχύει με τρόπο καθο­ρι­στικό την απο­τρε­πτική της δύναμη που κερ­δί­ζει διεθνές κύρος.

Προς ποια κατεύ­θυνση θα κινηθεί, στο σταυ­ρο­δρόμι στο οποιο βρί­σκε­ται;

Αυτό ακριβώς θα συζη­τή­σουμε σήμερα και αύριο εδώ.

Εδώ που συνα­ντώ­νται προ­τά­σεις, πολι­τι­κές, αγωνίες, δράσεις, απο­φά­σεις, ιδέες, έργα και άνθρω­ποι.

Δεν θα μιλή­σουμε για τη δια­κυ­βέρ­νηση της χώρας. Για την περι­φε­ρειακή δια­κυ­βέρ­νηση θα μιλή­σουμε.

Δεν θα μιλή­σουμε για τις Περι­φέ­ρειες και την Αυτο­διοί­κηση ως κεντρικό θέμα και αντι­κεί­μενο μιας συντε­χνια­κής αντί­λη­ψης.

Για την χώρα και τους πολίτες της θα μιλή­σουμε.

Σήμερα και αύριο θα ανα­ζη­τή­σουμε την απά­ντηση σε ένα κρίσιμο ερώτημα:

Τι μπορεί να κρα­τή­σει αυτή τη χώρα, από το θετικό σημείο στο οποίο σήμερα βρί­σκε­ται και το οποίο κατα­κτή­θηκε με πολύ δουλειά και κόπο από το να κάνει το επόμενο μεταρ­ρυθ­μι­στικό άλμα;

Αυτό είναι το θέμα της συζή­τη­σης και δεν μας αφορά ως ανα­ζή­τηση μιας συντε­χνίας που θέλει να βελ­τιώ­σει το μικρο­πε­ρι­βάλ­λον μέσα στο οποίο η ίδια κινεί­ται.

Γιατί, όλα τα μέλη αυτής της Γενικής Συνέ­λευ­σης κολυ­μπούν στα ανοικτά, στα βαθιά και όχι σε προστατευμένα-ήρεμα νερά.

Τι μπορεί να κρα­τή­σει αυτή την χώρα, με την θετική δυνα­μική στην οποία βρί­σκε­ται, από το να κοι­τά­ξει δυτικά;

Από το να αντι­γρά­ψει, συχνά δεν είναι κακό, το ευρω­παϊκό κεκτη­μένο;

Από το να απε­λευ­θε­ρώ­σει δημιουρ­γι­κές δυνά­μεις;

Από το να εμπι­στευ­τεί τους ανθρώ­πους της;

Ο φόβος του κεντρι­κού κράτους για την απώλεια το ελέγχου;

Μα, με σκληρό έλεγχο δεν συνα­ντή­σαμε τον γκρεμό;

Με σκληρό δεν γίναμε «μαύρο πρόβατο»; και χάσαμε ευκαι­ρίες και χρόνια;

Αυτή είναι η ερώτηση, αυτή είναι η συζή­τηση και οι δύσκο­λες απα­ντή­σεις δεν είναι παρά το νομο­τε­λειακό περιε­χό­μενο μιας νέας εποχής που οφείλει να δια­δε­χθεί αυτή της αγωνίας, της μιζέ­ριας και των εύκολων δικαιο­λο­γιών.

Η μετά­βαση στην Περι­φε­ρειακή Δια­κυ­βέρ­νηση πάγιο-διαχρονικό διεκ­δι­κη­τικό πλαίσιο της ΕΝΠΕ αφορά αυτό ακριβώς.

Την μετά­βαση σε μία Ελλάδα πιο ώριμη, Την μετά­βαση σε μία Ελλάδα με εδραιω­μένη την αυτο­πε­ποί­θησή της.

Και τα βασα­νι­στικά ερω­τή­ματα, έχουν την τάση να επι­στρέ­φουν στις σκέψεις μας, επίμονα:

Πως εξελίσσεται-εκσυγχρονίζεται ένα πολί­τευμα;

Μόνο μέσα από τον μετα­σχη­μα­τι­σμό των κανόνων του Κοι­νο­βου­λευ­τι­σμού;

Πως ωρι­μά­ζει η Δημο­κρα­τία;

Οι απο­κε­ντρω­μέ­νες δομές μίας δημο­κρα­τίας είναι εκτε­λε­στι­κοί βρα­χί­ο­νες, μετα­φο­ρείς μηνυ­μά­των;

Η διά­κριση των επι­πέ­δων της δημό­σιας διοί­κη­σης ΔΕΝ περι­λαμ­βά­νει και:

Δυνα­τό­τητα δια­μόρ­φω­σης και υλο­ποί­η­σης πρω­το­γε­νών πολι­τι­κών επι­λο­γών;

Ρύθ­μι­σης και διεύ­θυν­σης δημό­σιων υπο­θέ­σεων;

Δια­μόρ­φω­σης στρα­τη­γι­κών, προ­σαρ­μο­σμέ­νων στην ταυ­τό­τητα και προ­σω­πι­κό­τητα κάθε περιο­χής της;

Δυνα­τό­τη­τες θέσπι­σης γενικών ρυθ­μί­σεων τοπικής ισχύος;

Στην Δύση, ΝΑΙ

Στο ευρω­παϊκό κεκτη­μένο, ΝΑΙ

 

Κυρίες και κύριοι,

Επειδή μου αρέσουν τα παρα­δείγ­ματα:

Συγκρί­νετε παρα­καλώ αυτό που μόλις σας περιέ­γραψα με την εξής δική μας πραγ­μα­τι­κό­τητα στην οποία ακόμα και ο καθο­ρι­σμός του χρόνου των φανα­ριών σε μία δια­σταύ­ρωση πρέπει να περάσει από τον έλεγχο ανώ­τε­ρης βαθ­μί­δας, διο­ρι­σμέ­νης, δημό­σιας διοί­κη­σης.

Τι κρατάει λοιπόν την Ελλάδα μακριά από το ευρω­παϊκο κεκτη­μένο στο οποίο η άσκηση εξου­σίας από τις περι­φε­ρεια­κές αρχές δεν εκλαμ­βά­νε­ται μόνο ως δικαί­ωμα, αλλά ως παροχή πραγ­μα­τι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης στην πράξη, η οποία έχε χαρα­κτήρα δια­φυ­λασ­σό­με­νης θεσμι­κής εγγύ­η­σης, ως συστα­τικό στοι­χείο δημο­κρα­τι­κού κεκτη­μέ­νου!

Ανώ­ρι­μες τοπικές κοι­νω­νίες, μου απά­ντησε κάποτε κάποιος.

Μα, ακόμα και αν είναι έτσι, που δεν είναι, πως θα ωρι­μά­σουν;

 

Κυρίες και κύριοι,

Η πολι­τική, είναι έκφραση της ζωής.

Στην οποία, η ενη­λι­κί­ωση δεν προη­γεί­ται της εφη­βείας.

Μαζί θα ωρι­μά­σουμε. Όλοι.

Σε τοπικό και σε κεντρικό επίπεδο.

Με εμπι­στο­σύνη

Με λάθη

Οι προ­κλή­σεις της εποχής, της ζωής, πολλές και γεμάτες κιν­δύ­νους. Κιν­δύ­νους και ευκαι­ρίες.

Οι απα­ντή­σεις που θα δοθούν, οι λύσεις που θα σχε­δια­στούν σήμερα, είναι αυτές που θα καθο­ρί­σουν το εάν η θετική δυνα­μική που σήμερα υπάρχει θα πετύχει να δια­μορ­φώ­σει το καλύ­τερο αύριο.

Εμπόδια γεμάτη η δια­δρομή. Δεν ήταν ποτέ δια­φο­ρε­τικά, δεν θα είναι ποτέ από εδώ και πέρα μία ξένοια­στη δια­δρομή. Άλλωστε, και τα χρόνια της ανε­με­λιάς, δεν είχαν καλό τέλος.

Σημειώνω ένα πρώτο εμπόδιο:

Τον λαϊ­κι­σμό.

Είναι στην κορυφή αυτών των προ­κλή­σεων.

Και όχι μόνο στην πατρίδα μας.

Σε περιό­δους μετα­βα­τι­κές, όπου οι κοι­νω­νίες ακόμα προ­σπα­θούν να ανα­κάμ­ψουν από πληγές του παρελ­θό­ντος, ο λαϊ­κι­σμός βρίσκει πρό­σφορο έδαφος.

Υπό­σχε­ται εύκολες και ανέ­ξο­δες λύσεις, επεν­δύει στο θυμικό, αντι­στρα­τεύ­ε­ται κάθε λογική, κατα­φεύ­γει στον εύκολο εντυ­πω­σια­σμό της διαρ­κούς αμφι­σβή­τη­σης και της μόνιμης γκρί­νιας για όλα χωρίς σοβαρή αντι­πρό­ταση.

Είναι ο μεγάλος αντί­πα­λος κάθε δημο­κρα­τίας.

Σημειώνω ένα δεύτερο εμπόδιο:

Αυτό πιο ελλη­νικό.

Δια­χρο­νι­κές παθο­γέ­νειες που κουβαλά η χώρα από το παρελ­θόν.

Νοο­τρο­πίες, συμπε­ρι­φο­ρές και πρα­κτι­κές που δεν έχουν εξα­λει­φθεί πλήρως. Ξεχνάμε εύκολα τις συνέ­πειες του χθες και επι­στρέ­φουμε συχνά σε γνώριμα μοτίβα.

Σημειώνω μία τρίτη πρό­σκληση: το παγκό­σμιο περι­βάλ­λον. Γεω­πο­λι­τι­κές εντά­σεις, αντα­γω­νι­σμοί και οικο­νο­μική αβε­βαιό­τητα συν­θέ­τουν ένα παζλ προ­κλή­σεων με άμεσες επι­πτώ­σεις ακόμα και στην καθη­με­ρι­νό­τητα όλων μας.

Δεν θα αλλάξει όμως αυτό.

Ζούμε άλλωστε στην ιστο­ρική περίοδο των αλλε­πάλ­λη­λων κρίσεων.

Ποια είναι η απά­ντηση σε αυτές τις τρεις προκλήσεις-εμπόδια;

Να μην εφη­συ­χά­ζεις ποτέ, Να μετα­τρέ­ψεις την μεταρ­ρυθ­μι­στική δυνα­μική σε μία διαρκή δια­δι­κα­σία παρα­γω­γής μετρή­σι­μων απο­τε­λε­σμά­των.

Σε αυτόν τον απαι­τη­τικό δρόμο γίνο­νται πραγ­μα­τικά σοβαρά βήματα και δεν μπορεί να μη δώσει κανείς τα εύσημα στον Υπουργό Εσω­τε­ρι­κών Θεόδωρο Λιβάνιο για το τιτάνιο έργο του Νέου Κώδικα της Αυτο­διοί­κη­σης.

Ο νέος Κώδικας για την Αυτο­διοί­κηση είναι απά­ντηση σε ένα επι­τα­κτικό ζητού­με­νων χρόνων και συνιστά μια μεγάλη μεταρ­ρυθ­μι­στική τομή, έτσι ώστε ο καθένας, είτε είναι αυτο­διοι­κη­τι­κός, είτε είναι πολίτης να γνω­ρί­ζει ποιος κάνει τι.

Κωδι­κο­ποιώ­ντας πλέον των 500 νομο­θε­τη­μά­των προσ­διο­ρί­ζε­ται ένα καθαρό πλαίσιο κανόνων. Κι αυτό το καθαρό πλαίσιο κανόνων είναι βάση για την εμπι­στο­σύνη, τον αμοι­βαίο σεβασμό και τη σαφή­νεια των ρόλων.

Για μας, ως ΕΝΠΕ, αυτή η εξαι­ρε­τικά σοβαρή και ανα­γκαία κωδι­κο­ποί­ηση, δεν είναι προ­ο­ρι­σμός. Είναι μόνο η αρχή μιας εξίσου εξαι­ρε­τικά ενδια­φέ­ρου­σας δια­δρο­μής.

Ιστο­ρική Ευκαι­ρία Επα­νεκ­κί­νη­σης.

ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ ως απο­φα­σι­στική, συνει­δητή επιλογή μετά­βα­σης από τα εμπόδια του χθες στις δυνα­τό­τη­τες του αύριο. Επιλογή να γρά­ψουμε μαζί το επόμενο κεφά­λαιο πιο δίκαιο-πιο ανθεκτικό-πιο δυνα­μικό.

Γιατί, το κάθε επόμενο βήμα προ­ϋ­πο­θέ­τει έναρξη από ένα σίγουρο σταθερό έδαφος.

Το επόμενο βήμα, από τον προσ­διο­ρι­σμό των καθαρών κανόνων του σήμερα, είναι να πάμε σε μία τολμηρή μεταρ­ρύθ­μιση που θα εγκαι­νιά­σει μια νέα εποχή στην Περι­φε­ρειακή Αυτο­διοί­κηση. Την μετά­βαση στην εποχή των αρχών της περι­φε­ρεια­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης.

Στην κατεύ­θυνση αυτή η ΕΝΠΕ εργά­ζε­ται πάνω σε ένα ολο­κλη­ρω­μένο σχέδιο με δύο κεντρι­κούς άξονες.

Ο πρώτος άξονας είναι η αλλαγή του μίγ­μα­τος της χρη­μα­το­δό­τη­σης των Περι­φε­ρειών. Κεντρι­κοί Αυτο­τε­λείς Πόροι και Εθνικό Πρό­γραμμα Ανά­πτυ­ξης. Αυτές είναι κυρίες και κύριοι οι δύο πηγές χρη­μα­το­δό­τη­σης των περι­φε­ρειών της χώρας.

Μα, κύριε Περι­φε­ρειάρχη θα πει κάποιος ξεχνάτε τα Περι­φε­ρειακά Επι­χει­ρη­σιακά Προ­γράμ­ματα;

Όχι κυρίες και κύριοι, δεν τα ξεχνώ καθόλου.

Με την απο­λύ­τως ανα­γκαία επι­σή­μανση εδώ ότι αυτοί δεν είναι πόροι των περι­φε­ρειών.

Είναι οι περι­φε­ρειάρ­χες, μόνον, επι­κε­φα­λής των δια­χει­ρι­στι­κών αρχών, υπεύ­θυ­νοι – υπό­λο­γοι για τη δια­χεί­ριση των πόρων αυτών που έχουν γεω­γρα­φική αναφορά στην περι­φέ­ρειά τους. Κάνουμε στα ΠΕΠ την δουλειά μας με αφο­σί­ωση και επιμονή, πετυ­χαί­νουμε καλά απο­τε­λέ­σματα προς όφελος των τοπικών κοι­νω­νιών. Ανάγκες των οποίων, καλύ­πτο­νται μέσα από την χρη­μα­το­δό­τηση έργων και λει­τουρ­γιών όλων των φορέων των περι­φε­ρειών μας.

Αξιο­ποιούμε λοιπόν, ασφαλώς το χρη­μα­το­δο­τικό εργα­λεία, που λέγεται ΠΕΠ, αλλά ως υπό­λο­γοι δια­χει­ρι­στές. Κάνουμε άψογα τη δουλειά μας κάτω από πολύ αυστη­ρούς κανο­νι­σμούς αλλά, να ξεκα­θα­ρί­σουμε επι­τέ­λους και του­λά­χι­στον μεταξύ μας, ότι τα χρήματα αυτά δεν προ­ο­ρί­ζο­νται για τους οργα­νι­σμούς που διοι­κούμε.

Ανοίγω εδώ μία παρέν­θεση για ένα εξαι­ρε­τικά κρίσιμο ζήτημα, αυτό της συζή­τη­σης σε ευρω­παϊκό επίπεδο, για το μέλλον της Πολι­τι­κής Συνοχής και την πρόταση της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής σχετικά με την αλλαγή του μοντέ­λου χρη­μα­το­δό­τη­σης από την περίοδο 2028-2035, που οδηγεί σε κεντρι­κο­ποί­ηση της δια­χεί­ρι­σης και κατάρ­γηση των Περι­φε­ρεια­κών Επι­χει­ρη­σια­κών Προ­γραμ­μά­των. Η Αυτο­διοί­κηση όλη της Ευρώπης, Δήμοι και Περι­φέ­ρειες, υψώνει τη φωνή της. Θα απο­τε­λέ­σει και εδώ θέμα συζή­τη­σης για το οποίο έχουμε, ως Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο, πρόταση σχεδίου από­φα­σης για να ενώ­σουμε και σαν ΕΝΠΕ τη φωνή μας με αυτή όλης της αυτο­διοι­κη­τι­κής Ευρώπης.

Για να επα­νέλ­θουμε τώρα

ΚΑΠ:

Που σήμερα καλύ­πτουν οριακά το λει­τουρ­γικό κόστος των περι­φε­ρειών.

Εθνικό Πρό­γραμμα Ανά­πτυ­ξης:

Από το οποίο αντλούμε και τους ανα­γκαί­ους πόρους για τη συντή­ρηση του οδικού δικτύου της αρμο­διό­τη­τάς μας αλλά και για τον καθα­ρι­σμό ρεμάτων και ποταμών.

Είναι ανά­πτυξη ο καθα­ρι­σμός των ρεμάτων ή η συντή­ρηση του οδικού δικτύου;

Μπορεί χωρίς απόφαση Υπουρ­γού να εντα­χθεί έργο στο ΕΠΑ;

Μα, χρειά­ζε­ται απόφαση Υπουρ­γού για τη συντή­ρηση του οδικού δικτύου και τον καθα­ρι­σμό ρεμάτων και ποταμών;

Είναι αδήριτη η ανάγκη πλέον να εισα­χθεί στη νομο­θε­σία της χώρας ένα χρη­μα­το­δο­τικό εργα­λεία που να συνδέει την ανα­πτυ­ξιακή δρα­στη­ριό­τητα κάθε περι­φέ­ρειας με την ενί­σχυση των ιδίων πόρων της.

Ένα αντα­πο­δο­τικό τέλος υπέρ των περι­φε­ρειών.

Ένα Περι­φε­ρειακό Τέλος Ανα­πτυ­ξης στον καθο­ρι­σμό του οποίου απο­φα­σι­στικό ρόλο θα έχει το Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο της κάθε περι­φέ­ρειας, με σκοπό τη χρη­μα­το­δό­τηση δράσεων, πρω­το­βου­λιών και έργων βιώ­σι­μης ανα­πτυ­ξης, υπο­δο­μών και ενί­σχυ­σης της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας και της κοι­νω­νι­κής συνοχής.

Για εμάς, αυτό είναι ένα αυτο­νό­ητο επόμενο βήμα, αλλά για όλους τους υπό­λοι­πους υπαρχει η εσφαλ­μένη εντύ­πωση που καλ­λιερ­γεί­ται, πως «οι Περι­φέ­ρειες έχουν τα χρήματα».

 

Κυρίες και κύριοι,

Δεν είμαι και δεν θα είναι κανένας δια­τε­θει­μέ­νος να συνε­χί­σει να λει­τουρ­γεί με αυτή την εσφαλ­μένη φήμη να τον ακο­λου­θεί.

Η ταμπέλα με τίτλο: «Τα χρήματα είναι στις Περι­φέ­ρειες», κατε­βαί­νει σήμερα εδώ.

Ο δεύ­τε­ρος άξονας αφορά στη μεγα­λύ­τερη διοι­κη­τική ελευ­θε­ρία που θα δώσει υπό­σταση σε μία πραγ­μα­τική Περι­φε­ρειακή Δια­κυ­βέρ­νηση.

Διοι­κη­τική ελευ­θε­ρία για να μπο­ρέ­σουμε να υπη­ρε­τή­σουμε ακόμη πιο στο­χευ­μένα και πιο απο­τε­λε­σμα­τικά τις κοι­νω­νίες και τις οικο­νο­μίες των περι­φε­ρειών μας

Διοι­κη­τική ελευ­θε­ρία για να μπο­ρέ­σουμε να στα­θούμε απέ­να­ντι στους πολίτες – ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ – για την εφαρ­μογή του σχεδίου που τους παρου­σιά­σαμε. Για να απο­κτή­σουμε αντα­να­κλα­στικά.

Μια μόνο κου­βέ­ντα για την μεγάλη ενότητα με τον τίτλο «Αρμο­διό­τη­τες».

Δεν μας φοβίζει καμία αρμο­διό­τητα, δεν κρυ­βό­μα­στε από καμία ευθύνη.

Την ευθύνη την επι­ζη­τούμε και την υπη­ρε­τούμε με αίσθημα καθή­κο­ντος.

Να ξεκα­θα­ρί­σουμε εδώ όμως το εξής:

Ανα­ζη­τούμε και ανα­λαμ­βά­νουμε την ευθύνη για την αρμο­διό­τητα που έχουμε τη δυνα­τό­τητα να εκτε­λέ­σουμε, για την αρμο­διό­τητα που είναι υλο­ποι­ή­σιμη, όχι για την αρμο­διό­τητα που μας δόθηκε για να απο­κτή­σει άλλοθι όλη η υπό­λοιπη δημόσια διοί­κηση.

Θα ανοί­ξουμε λοιπόν το δημόσιο διάλογο γι’ αυτό το σχέδιο με τους δύο κεντρι­κούς άξονες που ανέφερα.

Μάλιστα θέλω να ενη­με­ρώσω πως μέσα στο 2026 θα διορ­γα­νώ­σουμε κι ένα μεγάλο διεθνές συνέ­δριο ακριβώς για να αξιο­ποι­ή­σουμε τη διεθνή και ευρωπαΪκή εμπει­ρία που υπάρχει και η οποία θα μας  βοη­θή­σει να αφή­σουμε πίσω τις λογικές του χθες και να προ­χω­ρή­σουμε με εμπι­στο­σύνη και αυτο­πε­ποί­θηση προς το αύριο.

Ο θεσμός έχει δείξει τη σοβα­ρό­τητα και την ωρι­μό­τητά του. Ήταν στην πρώτη γραμμή για τη στήριξη της κοι­νω­νίας στα δύσκολα χρόνια που περά­σαμε και έχει βάλει το δικό του απο­τύ­πωμα στη συλ­λο­γική προ­σπά­θεια ανά­καμ­ψης που ακο­λού­θησε.

Ανα­λά­βαμε ευθύνες και υλο­ποι­ή­σαμε δράσεις που εκτεί­νο­νται ακόμα και πέρα από την κατα­στα­τική μας απο­στολή. Με ενότητα, με συνερ­γα­σία, με υπεύ­θυνη δια­χεί­ριση που απο­τυ­πώ­νε­ται στην υψηλή απορ­ρό­φηση των ευρω­παϊ­κών πόρων, με συνεχή παρα­γωγή έργου ακόμα και μέσα στις πιο δύσκο­λες συν­θή­κες.

Τώρα λοιπόν είναι η ώρα να τολ­μή­σουμε τη μεγάλη φυγή προς τα εμπρός.

Να αφή­σουμε πίσω μας αντι­λή­ψεις που εκφρά­ζουν άλλες εποχές και σίγουρα όχι τον και­νούρ­γιο κόσμο που γεν­νιέ­ται μπροστά στα μάτια μας. Στο τρίγωνο «κεντρικό κράτος-περιφέρειες-δήμοι» δεν χωρούν ούτε φοβίες από τη μία πλευρά, ούτε αντα­γω­νι­σμοί από τις άλλες δύο. Το «να κάθεσαι στα αβγά σου» δεν σε πάει στο μέλλον. Πρέπει να σπάσεις αβγά. Πρέπει να ξεφύ­γουμε από αγκυ­λώ­σεις ώστε να απε­λευ­θε­ρώ­σουμε δυνά­μεις. Δυνά­μεις που θα επι­τρέ­ψουν στις περι­φέ­ρειές μας να απο­δώ­σουν ακόμη περισ­σό­τερα προς όφελος των πολιτών, πρω­τα­γω­νι­στώ­ντας στη σταθερή πρόοδο της χώρας.

Είναι ευτυχής συγκυ­ρία στη θέση του Υπουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών να βρί­σκε­ται ο Θεό­δω­ρος Λιβά­νιος, ο οποίος αντι­λαμ­βά­νε­ται πλήρως την ανα­γκαιό­τητα να αλλά­ξουμε τα δεδο­μένα και να κινη­θούμε γρήγορα μπροστά όπως το απέ­δειξε και με το νέο κώδικα.

 

Κυρίες και κύριοι συνά­δελ­φοι,

Ως ΕΝΠΕ έχουμε θέσει τον πήχη ψηλά. Δεν διεκ­δι­κούμε περισ­σό­τερη δύναμη. Δεν είναι αυτο­σκο­πός η δύναμη, αλλά η ευθύνη.

Η Περι­φε­ρειακή Δια­κυ­βέρ­νηση είναι το μεγάλο βήμα μπροστά. Μπο­ρούμε να το κάνουμε με σοβαρό, υπεύ­θυνο και ουσια­στικό τρόπο. Πρέπει να το κάνουμε γιατί οι καιροί δεν περι­μέ­νουν καθώς ο κόσμος αλλάζει ραγδαία. Η απά­ντησή μας πρέπει να έχει το βλέμμα στραμ­μένο στο μέλλον και το χέρι στην καρδιά, με τη δέσμευση ότι θα συμ­βάλ­λουμε και εμείς με τα απο­τε­λέ­σματα της δικής μας δου­λειάς στο να παρα­δώ­σουμε στις επό­με­νες γενιές μία καλύ­τερη Ελλάδα.

Ο δρόμος για μία βιώσιμη και ανθε­κτική ανά­πτυξη, με οφέλη για όλους και σε όλη την Ελλάδα περνάει μέσα από ισχυρές περι­φέ­ρειες. Μία σύγ­χρονη περι­φε­ρειακή δια­κυ­βέρ­νηση είναι κορυ­φαία μεταρ­ρύθ­μιση για την Ελλάδα που μας αξίζει.