Το Εφετείο Δωδεκανήσου απέρριψε την έφεση του Δήμου Καρπάθου για ακίνητο που κατέλαβε παράνομα για αποκατάσταση χωματερής

Το Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου εξέδωσε στις 21 Απρι­λίου 2026 απόφαση που απορ­ρί­πτει στο σύνολό της την έφεση του Δήμου Καρ­πά­θου, επι­κυ­ρώ­νο­ντας πρω­τό­δικη κρίση που τον υπο­χρε­ώ­νει να απο­δώ­σει σε ιδιώτη τμήμα ακι­νή­του, εμβαδού 6.716,67 τ.μ., το οποίο φέρεται να κατα­λή­φθηκε παρά­νομα κατά το έτος 2012 στο πλαίσιο εργα­σιών απο­κα­τά­στα­σης Χώρου Ανε­ξέ­λεγ­κτης Διά­θε­σης Απορ­ριμ­μά­των. Ο Δήμος Καρ­πά­θου κατα­δι­κά­στηκε και στα δικα­στικά έξοδα του εφε­σί­βλη­του, ύψους 700 ευρώ.

Ακίνητο με μακρά ιστορία ιδιο­κτη­σίας

Το επίδικο ακίνητο, συνο­λι­κής έκτασης 9.436 τ.μ., βρί­σκε­ται στη θέση «Σάντα­λος» Πηγα­διών Καρ­πά­θου και απο­τέ­λεσε αντι­κεί­μενο νομικής δια­μά­χης που εκκινεί από το 2015, όταν ο ενάγων ημε­δα­πός κατέ­θεσε διεκ­δι­κη­τική αγωγή ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου. Κατά τα ανα­φε­ρό­μενα στην απόφαση, ο εφε­σί­βλη­τος απέ­κτησε την κυριό­τητα του ακι­νή­του δυνάμει συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κής πράξης γονικής παροχής του 2013, ενώ η δικαιο­πά­ρο­χός του, μητέρα του, είχε κατα­στεί κυρία τμή­μα­τος 4.000 τ.μ. κατόπιν αμε­τά­κλη­της δικα­στι­κής από­φα­σης του 1989 και του υπό­λοι­που τμή­μα­τος δι’ έκτα­κτης χρη­σι­κτη­σίας, ασκώ­ντας αδιά­λει­πτα πράξεις νομής από το 1979 του­λά­χι­στον.

Οι μάρ­τυ­ρες που κατέ­θε­σαν ενόρκως ενώπιον συμ­βο­λαιο­γρά­φου Καρ­πά­θου επι­βε­βαί­ω­σαν τη χρήση του ακι­νή­του από τη δικαιο­πά­ροχο, περι­γρά­φο­ντας καλ­λιέρ­γεια ζωο­τρο­φών κατά τη δεκα­ε­τία του 1980, τοπο­θέ­τηση σημείων οριο­θέ­τη­σης με τα αρχικά του ονό­μα­τός της, ακόμη και την κλήση πολι­τι­κού μηχα­νι­κού για απο­τύ­πωση του ακι­νή­του από τα μέσα της ίδιας δεκα­ε­τίας.

Πότε άρχισε η εμπλοκή του Δήμου

Σύμφωνα με την απόφαση, η περιοχή «Σάντα­λος» φιλο­ξε­νεί ενεργό ΧΑΔΑ που δέχεται απορ­ρίμ­ματα του συνόλου του Δήμου Καρ­πά­θου, με περιο­δική επι­κά­λυψη από γαιώδες υλικό, ενώ τα απορ­ρίμ­ματα εντός του ρέματος παρα­μέ­νουν συχνά ακά­λυ­πτα, ανα­φλέ­γο­νται και δια­σκορ­πί­ζο­νται στην ευρύ­τερη περιοχή.

Κρίσιμο σημείο της υπό­θε­σης απο­τε­λεί το χρονικό πλαίσιο λει­τουρ­γίας της χωμα­τε­ρής. Ο Δήμος Καρ­πά­θου ισχυ­ρι­ζό­ταν ότι ο χώρος χρη­σι­μο­ποιού­νταν ως χωμα­τερή από το 1985, επι­κα­λού­με­νος εικο­σα­ετή χρη­σι­κτη­σία. Όμως το δικα­στή­ριο απέρ­ριψε τον ισχυ­ρι­σμό αυτόν ως ανα­πό­δει­κτο, στη­ρι­ζό­μενο σε συν­δυα­σμό αερο­φω­το­γρα­φιών, τοπο­γρα­φι­κών δια­γραμ­μά­των και κατα­θέ­σεων μαρ­τύ­ρων. Ο κ. Γεώρ­γιος Μακρής, πρώην δήμαρ­χος Καρ­πά­θου με θητεία 1983-1986, κατέ­θεσε ότι κατά τη διάρ­κεια της θητείας του δεν ελήφθη ποτέ απόφαση δημο­τι­κού συμ­βου­λίου για λει­τουρ­γία χωμα­τε­ρής στη θέση εκείνη, ενώ τοπο­γρα­φικό διά­γραμμα του 2008 δεν εμφά­νιζε καμία παρέμ­βαση στο επίδικο τμήμα. Η παρά­νομη κατά­ληψη τοπο­θε­τεί­ται, βάσει των στοι­χείων, στον Ιούνιο του 2012.

Εξώδικα, αδια­φο­ρία και δικα­στι­κές πόρτες

Το ιστο­ρικό των οχλή­σεων προς τον Δήμο Καρ­πά­θου είναι εκτε­τα­μένο. Η δικαιο­πά­ρο­χος του εφε­σί­βλη­του είχε επι­δώ­σει εξώδικη δια­μαρ­τυ­ρία ήδη από το 2001, ζητώ­ντας διακοπή της παρά­νο­μης χρήσης του ακι­νή­του της ως χωμα­τε­ρής. Κατά δια­στή­ματα λαμ­βά­νο­νταν μέτρα, όπως καύσεις και καθα­ρι­σμοί απορ­ριμ­μά­των, χωρίς ωστόσο ουσια­στική απο­κα­τά­σταση. Τον Ιούνιο του 2012, με νέα γραπτή δια­μαρ­τυ­ρία, κατήγ­γειλε απο­ξή­λωση των σημείων οριο­θέ­τη­σης του ακι­νή­του και κατά­ληψη τμή­μα­τός του. Ο Δήμος Καρ­πά­θου δεν απά­ντησε. Και ο ίδιος ο εφε­σί­βλη­τος, αμέσως μετά την από­κτηση του ακι­νή­του στα τέλη του 2013, απέ­στειλε εξώδικη δήλωση-διαμαρτυρία, τάσ­σο­ντας προ­θε­σμία 20 ημερών και προ­α­ναγ­γέλ­λο­ντας νομικές ενέρ­γειες. Η αγωγή κατα­τέ­θηκε ενάμισυ χρόνο αργό­τερα.

Όλοι οι λόγοι έφεσης απορ­ρί­φθη­καν

Ο Δήμος Καρ­πά­θου προ­έ­βαλε τέσ­σε­ρις λόγους έφεσης, κανένας από τους οποίους δεν έγινε δεκτός. Ο πρώτος αφο­ρούσε κακή εκτί­μηση απο­δεί­ξεων ως προς την κυριό­τητα, ο δεύ­τε­ρος ιδία κυριό­τητα δι’ έκτα­κτης χρη­σι­κτη­σίας από το 1985, ο τρίτος παρα­γραφή της αξίωσης λόγω εικο­σα­ε­τούς αδρά­νειας και ο τέταρ­τος κατα­χρη­στική άσκηση δικαιώ­μα­τος. Το εφετείο έκρινε όλους ουσια­στι­κώς αβά­σι­μους. Ειδικά ως προς την παρα­γραφή, το δικα­στή­ριο υπεν­θύ­μισε ότι η 20ετής προ­θε­σμία αρχίζει από τον χρόνο κατά­λη­ψης, ήτοι τον Ιούνιο του 2012, ενώ η αγωγή ασκή­θηκε το 2015, με απο­τέ­λε­σμα η ένσταση να απορ­ρι­φθεί ως μη νόμιμη.

Η απόφαση με αριθμό 72/2026 εκδό­θηκε από το Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου. Ο εφε­σί­βλη­τος εκπρο­σω­πή­θηκε από τους κ.κ. Γιώργο Μαυ­ρομ­μάτη και Τζένη Πάπα.