Αθώα κρίθηκε Ροδίτισσα κατηγορούμενη για απάτη, κατάρτιση και χρήση πλαστού εγγράφου

Υπόθεση που απα­σχό­λησε τα δικα­στή­ρια της Ρόδου, με αιχμή ένα έγγραφο το οποίο προ­σκο­μί­στηκε σε αστική δια­δι­κα­σία και στη συνέ­χεια απο­τέ­λεσε αντι­κεί­μενο ποι­νι­κής αξιο­λό­γη­σης, έκλεισε με αθω­ω­τική κρίση.

Το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου έκρινε μια ημεδαπή, κάτοικο της Ρόδου, η οποία είχε παρα­πεμ­φθεί να δικα­στεί για πράξεις που συν­δέ­θη­καν με από­πειρα απάτης στο δικα­στή­ριο ιδιαί­τερα μεγάλης αξίας, κατάρ­τιση πλαστού εγγρά­φου με σκο­πού­μενο όφελος ιδιαί­τερα μεγάλης αξίας και χρήση πλαστού εγγρά­φου με αντί­στοιχο σκο­πού­μενο όφελος.

Στο επί­κε­ντρο βρέθηκε η αξιο­ποί­ηση μιας επι­στο­λής, η οποία εμφα­νι­ζό­ταν να προ­έρ­χε­ται από συλ­λο­γικό όργανο σχο­λι­κής κοι­νό­τη­τας και να φέρει υπο­γραφή προ­σώ­που που παρου­σια­ζό­ταν ως πρό­ε­δρος. Το περιε­χό­μενο της επι­στο­λής περιέ­γραφε ευνοϊ­κούς χαρα­κτη­ρι­σμούς για την κατη­γο­ρού­μενη και παράλ­ληλα αρνη­τική αναφορά σε ημεδαπό, στο πλαίσιο αντι­δι­κίας που είχε πάρει τον δρόμο της Δικαιο­σύ­νης.

Σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, η ποινική διε­ρεύ­νηση συν­δέ­θηκε άμεσα με ενέρ­γειες που απο­δί­δο­νταν στην κατη­γο­ρού­μενη στο πλαίσιο αστικής διεκ­δί­κη­σης. Είχε προη­γη­θεί αγωγή που κατα­τέ­θηκε στις 11 Οκτω­βρίου 2022 ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, με αίτημα χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση λόγω ηθικής βλάβης ύψους 100.000,00€. Στην πορεία της αστικής δια­δι­κα­σίας, κατά την υποβολή προ­τά­σεων στις 8 Φεβρουα­ρίου 2023, προ­σκο­μί­στηκε αντί­γραφο πρα­κτι­κού Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου συλ­λό­γου γονέων και κηδε­μό­νων, με συνημ­μένη επι­στολή που ανα­φε­ρό­ταν ρητά στην κατη­γο­ρού­μενη και στην εικόνα της εντός της σχο­λι­κής κοι­νό­τη­τας.

Κατά τα ίδια στοι­χεία, η αστική υπόθεση κατέ­ληξε, σε εκείνο το στάδιο, σε απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με αριθμό 221/2023, με την οποία κρίθηκε απα­ρά­δε­κτη η συζή­τηση της αγωγής.

Η ουσία της ποι­νι­κής κατη­γο­ρίας, όπως είχε απο­τυ­πω­θεί, στη­ρί­χθηκε στην εκδοχή ότι η επι­στολή δεν ήταν γνήσια και ότι είχε καταρ­τι­στεί εξ υπαρχής από την κατη­γο­ρού­μενη. Η επι­στολή εμφα­νι­ζό­ταν να έχει συντα­χθεί από τον σύλλογο γονέων και κηδε­μό­νων και να περι­λαμ­βά­νει ανα­φο­ρές για την προ­σω­πι­κό­τητα, τη δράση και τη συμ­με­τοχή της κατη­γο­ρού­με­νης στη σχολική ζωή, καθώς και αιχμές για τον ημεδαπό που αντι­δι­κούσε μαζί της.

Στο πλαίσιο της ίδιας κατη­γο­ρίας είχαν περι­γρα­φεί συγκε­κρι­μένα σημεία που, κατά την απο­δι­δό­μενη εκδοχή, υπο­στή­ρι­ζαν τον ισχυ­ρι­σμό της πλα­στό­τη­τας. Έγινε λόγος για γρα­φο­λο­γική ταυ­το­ποί­ηση της γραφής της επι­στο­λής με τη γραφή της κατη­γο­ρού­με­νης και όχι του προ­σώ­που που παρου­σια­ζό­ταν ως εκδότης. Παράλ­ληλα, απο­δό­θηκε σημασία στη διάταξη του χει­ρό­γρα­φου κει­μέ­νου, με αναφορά ότι ο τρόπος συμπύ­κνω­σης του κει­μέ­νου σε συγκε­κρι­μένο χώρο υπο­δή­λωνε σύνταξη σε χρόνο μετα­γε­νέ­στερο από τη θέση σφρα­γί­δας στο χαρτί. Επι­πλέον, υπήρξε αναφορά σε σφρα­γίδα που δεν εμφα­νι­ζό­ταν απο­λύ­τως στρογ­γυλή, με την αιτίαση ότι είχε μετα­φερ­θεί από άλλο έγγραφο.

Η δικο­γρα­φία, όπως είχε παρου­σια­στεί, αντι­με­τώ­πιζε την προ­σκό­μιση της επι­στο­λής στο πολι­τικό δικα­στή­ριο ως κρίσιμο κρίκο της υπό­θε­σης, επειδή συν­δέ­θηκε με το επι­διω­κό­μενο απο­τέ­λε­σμα να γίνει δεκτή η αγωγή και να επι­δι­κα­στεί το ποσό των 100.000,00€.