Ο καλύτερος δημοτικός σύμβουλος του Κολιάδη είναι ο… Ζαννετούλης

Υπάρχει κάτι βαθιά προ­βλη­μα­τικό σήμερα στο δημο­τικό συμ­βού­λιο Ρόδου. Δεν είναι μόνο η σχεδόν ολο­κλη­ρω­τική – πέραν κάποιων σπο­ρα­δι­κών, μεμο­νω­μέ­νων περι­πτώ­σεων – αφωνία και απάθεια μειο­ψη­φίας και ανε­ξάρ­τη­των δημο­τι­κών συμ­βού­λων απέ­να­ντι στη δημο­τική αρχή και στις μεθό­δους που χρη­σι­μο­ποιεί συστη­μα­τικά, μετα­τρέ­πο­ντας τις συνε­δριά­σεις – εσκεμ­μένα φυσικά – άλλοτε σε θεα­τρική παρά­σταση και άλλοτε σε αρένα.

Το βαθιά προ­βλη­μα­τικό στοι­χείο προ­σω­πο­ποιεί­ται στον δημο­τικό σύμ­βουλο της ελάσ­σο­νος μειο­ψη­φίας Δημήτρη Ζαν­νε­τούλη, τον πλέον ένθερμο υπο­στη­ρι­κτή, τον “σωμα­το­φύ­λακα”  του Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη. Είναι το χρήσιμο και πάντα πρόθυμο δεκα­νίκι του, εκείνος που πλειο­δο­τεί σε υπε­ρά­σπιση των ισχυ­ρι­σμών του, ενίοτε δε εμφα­νί­ζε­ται βασι­λι­κό­τε­ρος του βασι­λέως.

Ο Δημήρης Ζαν­νε­τού­λης δεν έχει κανέναν απο­λύ­τως ενδοια­σμό να προ­σβά­λει με τη στάση του τον επι­κε­φα­λής της παρά­τα­ξης στην οποία υπο­τί­θε­ται ανήκει, τον Νίκο Γερο­νι­κόλα, ο οποίος κατα­βάλ­λει φιλό­τι­μες προ­σπά­θειες να πάρει πάνω του το καθήκον της άσκησης ελέγχου στη δημο­τική αρχή του Α. Κολιάδη, όταν οι άλλοι σωπαί­νουν απέ­να­ντι σε ψεύδη, ανα­κρί­βειες, επι­θέ­σεις, κατη­γο­ρίες, χαρα­κτη­ρι­σμούς, προ­πη­λα­κι­σμούς αιρετών που τολμούν να ψελ­λί­σουν κάτι που δεν αρέσει και δεν βολεύει τη δημο­τική αρχή . Θα ακο­λου­θή­σει ο Ζαν­νε­τού­λης να του τρα­βή­ξει το χαλί, με έναν τρόπο πολι­τικά ανοί­κειο, πολι­τικά ανήθικο.

Δεν έχει κανέναν απο­λύ­τως ενδοια­σμό να προ­σβά­λει και να χλευά­σει με τη στάση του και τους πολίτες της Ρόδου.  Πρό­κει­ται για πρω­το­φανή πολι­τική ανε­ντι­μό­τητα να υπη­ρε­τείς στο δημο­τικό συμ­βού­λιο ως μέλος της αντι­πο­λί­τευ­σης και  να είσαι ο πιο φανα­τι­κός σωμα­το­φύ­λα­κας του Κολιάδη. Με πύρι­νους λόγους κατά καιρούς και με ύφος καρ­δι­να­λίου που απευ­θύ­νε­ται σε αδαείς.  Αν έχεις ίχνος πολι­τι­κής εντι­μό­τη­τας οφεί­λεις να το δηλώ­σεις στους πολίτες. Με ποιον θέλεις να είσαι, ποιον θέλεις να υπο­στη­ρί­ζεις και να υπε­ρα­σπί­ζε­σαι για όποιους λόγους κι αν το κάνεις.

Ο Δημή­τρης Ζαν­νε­τού­λης έχει  δικαί­ωμα να επι­λέ­ξει  πλευρά αλλά δεν έχει δικαί­ωμα να δια­σύ­ρει την ίδια την πολι­τική – που υπο­τί­θε­ται ότι υπη­ρε­τεί – με το να είναι ο καλύ­τε­ρος δημο­τι­κός σύμ­βου­λος του Κολιάδη, την ώρα που κατα­λαμ­βά­νει θέση σε παρά­ταξη της αντι­πο­λί­τευ­σης. Αν η παρά­ταξη στην οποία εξελέγη δεν τον εκφρά­ζει πολι­τικά, επίσης οφείλει να το δηλώσει καθαρά. Με μια απλή και έντιμη πράξη πολι­τι­κής συνέ­πειας, να απο­χω­ρή­σει. Όλα τα υπό­λοιπα συνι­στούν ένα ιδιό­τυπο θέατρο του παρα­λό­γου που προ­σβάλ­λει τόσο τον θεσμό του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου όσο και τη νοη­μο­σύνη των πολιτών.

Το πρό­βλημα εντο­πί­ζε­ται ακριβώς εδώ:  Στην ιδιο­τελή αντί­ληψη περί κατοχής θέσεων ευθύνης, όταν αυτές χρη­σι­μο­ποιού­νται ως εργα­λείο παρα­πλά­νη­σης των πολιτών. Διότι στην αντί­ληψη των πολιτών είναι εντελώς δια­φο­ρε­τικό να υπε­ρα­σπί­ζε­ται τη δημο­τική αρχή ένα δικό της στέ­λε­χος, ένας δημο­τι­κός σύμ­βου­λος της πλειο­ψη­φίας. Και εντελώς δια­φο­ρε­τικό να το κάνει κάποιος που εμφα­νί­ζε­ται ως σύμ­βου­λος της αντι­πο­λί­τευ­σης.

Και αυτή ακριβώς η διπλή στάση είναι που τελικά συνιστά επαί­σχυ­ντη κοροϊ­δία προς τους πολίτες που αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως θεατές περιο­ρι­σμέ­νης νοη­μο­σύ­νης σε ένα κακο­παιγ­μένο  θέατρο του παρα­λό­γου.

Ένας στοι­χειω­δώς έντιμος πολι­τικά άνθρω­πος θα λει­τουρ­γούσε με αξιο­πρέ­πεια. Απέ­να­ντι στον εαυτό του. Απέ­να­ντι στην παρά­ταξη που τον εξέλεξε. Απέ­να­ντι στον επι­κε­φα­λής της. Αλλά και απέ­να­ντι στον ίδιο τον θεσμό του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου.

Το συμπέ­ρα­σμα είναι ένα και  δύσκολα αμφι­σβη­τεί­ται. Ο καλύ­τε­ρος δημο­τι­κός σύμ­βου­λος του Κολιάδη στο δημο­τικό συμ­βού­λιο δεν ανήκει στην παρά­ταξή του. Είναι ο Δημή­τρης Ζαν­νε­τού­λης.

Άλλωστε οι δημο­τι­κοί σύμ­βου­λοι της πλειο­ψη­φίας σπανίως μιλούν – μάλλον τους έχουν απα­γο­ρεύ­σει να μιλούν. Ο μόνος που εμφα­νί­ζε­ται σταθερά βασι­λι­κό­τε­ρος του βασι­λέως είναι ο Ζαν­νε­τού­λης.

Και αυτό απο­τε­λεί τον ορισμό μιας ιδιο­τε­λούς αντί­λη­ψης περί κατοχής θέσεων ευθύνης, με στόχο την παρα­πλά­νηση των πολιτών.

Αλλά και μια κατά­φωρη – και πραγ­μα­τικά πρω­το­φανή – περί­πτωση πολι­τι­κής ανε­ντι­μό­τη­τας και απου­σίας πολι­τι­κής αξιο­πρέ­πειας.

Πηγή: realvoice995.gr