Η εισαγγελική έφεση που ξαναφέρνει στο ακροατήριο τη βαριά υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκου

• Ο 52χρονος που αθω­ώ­θηκε στο Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο Ρόδου οδη­γεί­ται σε επα­νεκ­δί­καση στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου στις 2-2-2026, καθώς η Εισαγ­γε­λία αμφι­σβη­τεί ευθέως τον τρόπο αξιο­λό­γη­σης κατα­θέ­σεων, πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης και ιατρο­δι­κα­στι­κών δεδο­μέ­νων

Η υπόθεση επι­στρέ­φει, όχι ως τυπική συνέ­χεια, αλλά ως ουσια­στική επα­νεκ­κί­νηση. Παρά την αθω­ω­τική κρίση του πρώτου βαθμού, η εισαγ­γε­λική έφεση ανοίγει ξανά έναν φάκελο που αγγίζει τον σκληρό πυρήνα των εγκλη­μά­των κατά της γενε­τή­σιας ελευ­θε­ρίας και της προ­στα­σίας των ανη­λί­κων, ανα­γκά­ζο­ντας το δικα­στικό σύστημα να ξανα­με­τρή­σει την αντοχή της απο­δει­κτι­κής εικόνας. Η νέα δίκη, όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», έχει προσ­διο­ρι­στεί για τις 2-2-2026 στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, με τον 52χρονο να οδη­γεί­ται σε επα­νεκ­δί­καση μετά από έφεση του Εισαγ­γε­λέα κατά της από­φα­σης που τον απάλ­λαξε.

Το δια­κύ­βευμα δεν είναι απλώς αν θα επι­βε­βαιω­θεί ή θα ανα­τρα­πεί η πρώτη κρίση. Είναι αν το δικα­στή­ριο του πρώτου βαθμού αξιο­λό­γησε το υλικό με τρόπο που άφησε κρίσιμα στοι­χεία στο περι­θώ­ριο, αν “διάβασε” σωστά τις κατα­θέ­σεις, αν απέδωσε ακα­τάλ­ληλο βάρος σε ιατρο­δι­κα­στικά ευρή­ματα και αν τελικά κατέ­ληξε σε αθώωση που, κατά την εισαγ­γε­λική θέση, δεν συμ­βα­δί­ζει με όσα προ­έ­κυ­ψαν στη δια­δι­κα­σία. Στην πρώτη δίκη συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης του 52χρονου ήταν ο Μανώλης Χατζηά­μα­λος, ενώ για την υπο­στή­ριξη της κατη­γο­ρίας παρέστη ο Δημή­τρης Δρόσος.

Η απόφαση που αμφι­σβη­τή­θηκε και το πολι­τικό βάρος της έφεσης

Η έφεση ασκή­θηκε στις 14-11-2023 κατά της υπ’ αριθμ. 29/6-11-2023 από­φα­σης του Μικτού Ορκωτού Δικα­στη­ρίου Ρόδου. Το κρίσιμο σημείο δεν είναι μόνο ότι υπήρξε αθώωση, αλλά ότι, όπως κατα­γρά­φε­ται, αυτή ήταν κατά πλειο­ψη­φία, με 2 μέλη να έχουν κρίνει ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος έπρεπε να κηρυ­χθεί ένοχος. Αυτή η λεπτο­μέ­ρεια λει­τουρ­γεί σαν “υπόγεια” ένδειξη ότι το απο­δει­κτικό υλικό δεν δια­βά­στηκε μονο­σή­μα­ντα ούτε μέσα στο ίδιο το δικα­στή­ριο.

Σε μια τέτοια υπόθεση, η εισαγ­γε­λική έφεση δεν απο­τε­λεί τυπική δια­φω­νία. Είναι ευθεία αμφι­σβή­τηση της αξιο­λό­γη­σης του πρώτου δικα­στη­ρίου και αίτημα να επα­να­κρι­θεί από την αρχή η αξιο­πι­στία, η συνοχή και η βαρύ­τητα των στοι­χείων. Η έφεση ζητά την εξα­φά­νιση της αθω­ω­τι­κής από­φα­σης και την κήρυξη ενοχής για όλες τις απο­δι­δό­με­νες πράξεις, περι­λαμ­βα­νο­μέ­νης και κατη­γο­ρίας ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής απειλής.

Οι κατη­γο­ρίες που παρα­μέ­νουν στο κέντρο της επα­νεκ­δί­κα­σης

Στο επί­κε­ντρο παρα­μέ­νουν οι ίδιες βαριές κατη­γο­ρίες που είχαν τεθεί εξαρχής, δηλαδή καταγ­γε­λίες για γενε­τή­σιες πράξεις και κατά­χρηση σε βάρος ανή­λι­κης, με επι­μέ­ρους ανα­φο­ρές σε ηλι­κιακά όρια κάτω των 12 ετών και από 12 έως 14 ετών, καθώς και κατη­γο­ρία ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής απειλής, που χρονικά τοπο­θε­τεί­ται στις 5-11-2019.

Η εισαγ­γε­λική πλευρά δεν περιο­ρί­ζε­ται σε μια γενική επί­κληση “εσφαλ­μέ­νης κρίσης”. Αντί­θετα, περι­γρά­φει συγκε­κρι­μέ­νες παρα­λεί­ψεις και στρε­βλώ­σεις στην εκτί­μηση του υλικού, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι, αν όλα σταθ­μί­ζο­νταν ορθά, η κατά­ληξη θα έπρεπε να είναι ενοχή και όχι αθώωση.

Το κρίσιμο σημείο της έφεσης είναι η αξιο­λό­γηση των κατα­θέ­σεων

Στον πυρήνα των λόγων έφεσης βρί­σκε­ται η θέση ότι το δικα­στή­ριο της πλειο­ψη­φίας “δεν εκτί­μησε καθόλου” ή δεν αξιο­λό­γησε με επάρ­κεια τις 2 ανωμοτί κατα­θέ­σεις της ανή­λι­κης, με ημε­ρο­μη­νίες 7-11-2019 και 23-1-2020. Η εισαγ­γε­λική προ­σέγ­γιση δίνει ιδιαί­τερη βαρύ­τητα στο ότι οι περι­γρα­φές χαρα­κτη­ρί­ζο­νται χωρίς αντι­φά­σεις και με σαφή­νεια, με λεπτο­μέ­ρειες για πράξεις και αντι­δρά­σεις, καθώς και για το πώς η ανήλικη φέρεται να προ­σπά­θησε να προ­στα­τευ­τεί χωρίς να προ­κα­λέ­σει οικο­γε­νειακή κατάρ­ρευση.

Σε υπο­θέ­σεις τέτοιας φύσης, το “βάρος” της κατά­θε­σης ενός ανη­λί­κου δεν μετριέ­ται μόνο από την ένταση της περι­γρα­φής, αλλά από τη δια­δρομή της αφή­γη­σης στον χρόνο, από τη συνοχή της, από τη στα­θε­ρό­τητα των βασικών σημείων και από το κατά πόσο η περι­γραφή “κου­μπώ­νει” με το υπό­λοιπο υλικό. Η έφεση ουσια­στικά υπο­στη­ρί­ζει ότι ο πρώτος βαθμός δεν έκανε αυτόν τον σύνθετο έλεγχο, ή τον έκανε με τρόπο που υπο­βάθ­μισε την ουσία.

Η πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη που, κατά την έφεση, αγνο­ή­θηκε

Κομ­βι­κός λόγος έφεσης είναι και η μη αξιο­λό­γηση της από 30-1-2020 έκθεσης πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης ψυχο­λό­γου. Η εισαγ­γε­λική θέση, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται, είναι ότι η πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη περι­γρά­φει ένα παιδί με καλή αντί­ληψη της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, ώριμη σκέψη για την ηλικία του, επαρκή λόγο και χωρίς ενδεί­ξεις ενεργού ψυχο­πα­θο­λο­γίας ή τάσεις κατα­σκευής ιστο­ριών, στοι­χείο που, κατά την έφεση, μειώνει τις αμφι­βο­λίες για την αξιο­πι­στία των καταγ­γε­λιών.

Η έφεση επι­ση­μαί­νει ακόμη ότι δεν εκτι­μή­θηκε ορθά ιατρο­δι­κα­στική έκθεση κλι­νι­κής εξέ­τα­σης της 8-11-2019. Το σημείο τριβής, όπως περι­γρά­φε­ται, είναι πως το πρώτο δικα­στή­ριο φέρεται να θεώρησε ότι η ύπαρξη άθικτου παρ­θε­νι­κού υμένα απο­κλείει ακόμη και την παρα­μι­κρή διείσ­δυση δακτύ­λων, άρα οδηγεί σε αμφι­σβή­τηση της σχε­τι­κής καταγ­γε­λίας. Η εισαγ­γε­λική έφεση εμφα­νί­ζε­ται να απορ­ρί­πτει αυτή τη συλ­λο­γι­στική ως μη ορθή απο­δει­κτική ανά­γνωση, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι το δικα­στή­ριο οδη­γή­θηκε σε συμπέ­ρα­σμα που δεν αντα­να­κλά κατ’ ανάγκη το σύνολο της εικόνας.

Η κατη­γο­ρία της απειλής και η κατά­θεση που, κατά την έφεση, παρα­με­ρί­στηκε

Στους λόγους έφεσης περι­λαμ­βά­νε­ται και η θέση ότι δεν εκτι­μή­θηκε καθόλου η κατά­θεση της μητέρας ως παθού­σας στην πράξη της ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής απειλής, με την αναφορά ότι στις 5-11-2019 δέχθηκε απειλή που την τρο­μο­κρά­τησε. Η εισαγ­γε­λική πλευρά το αντι­με­τω­πί­ζει ως στοι­χείο που έπρεπε να σταθεί αυτο­τε­λώς, ανε­ξάρ­τητα από την κύρια δέσμη των καταγ­γε­λιών, και να κριθεί με βάση τα δεδο­μένα της δίκης.

Γιατί, κατά την έφεση, η υπε­ρα­σπι­στική γραμμή δεν αρκούσε για αθώωση

Η υπε­ρα­σπι­στική θέση, όπως παρου­σιά­στηκε, στη­ρί­χθηκε σε πλήρη άρνηση και σε ισχυ­ρι­σμό ότι η καταγ­γε­λία ήταν κατα­σκευα­σμένη, με κίνητρο την απο­χώ­ρηση της μητέρας στο εξω­τε­ρικό μαζί με το ανήλικο παιδί που είχε απο­κτή­σει με τον 52χρονο. Η έφεση, όμως, δεν μένει στην παρά­θεση. Επι­χει­ρεί να “ξηλώσει” την εσω­τε­ρική λογική του ισχυ­ρι­σμού, παρα­θέ­το­ντας σημεία που, κατά την εισαγ­γε­λική εκτί­μηση, τον απο­δυ­να­μώ­νουν, όπως αντι­φά­σεις σε κρί­σι­μες λεπτο­μέ­ρειες της αφή­γη­σης του 52χρονου και πραγ­μα­τικά γεγο­νότα που δεν ται­ριά­ζουν με το υπο­τι­θέ­μενο σχέδιο.

Η επα­νεκ­δί­καση στις 2-2-2026 θα κριθεί σε ένα πεδίο που είναι πάντα δύσκολο: την απο­δει­κτική σύνθεση. Το εφετείο καλεί­ται να ακούσει, να δια­βά­σει και να σταθ­μί­σει ξανά το υλικό, όχι ως αντί­γραφο του πρώτου βαθμού, αλλά ως ανε­ξάρ­τητη κρίση. Αυτό σημαί­νει ότι η αξιο­πι­στία, οι χρο­νι­κές ακο­λου­θίες, η συνοχή των περι­γρα­φών και η σχέση των ιατρο­δι­κα­στι­κών και ψυχο­λο­γι­κών δεδο­μέ­νων με τις καταγ­γε­λίες θα μπουν ξανά στο μικρο­σκό­πιο.