Καταδίκη για αποπλάνηση ανηλίκου και νέα έρευνα για πιθανό βιασμό μετά από δίκη κεκλεισμένων των θυρών

• Το δικα­στή­ριο έκρινε ένοχο έναν 26χρονο ημεδαπό και παρήγ­γειλε από έδρας να δια­βι­βα­στεί εκ νέου η δικο­γρα­φία στην Εισαγ­γε­λία ώστε να εξε­τα­στεί αν στοι­χειο­θε­τεί­ται βιασμός ή από­πειρα βιασμού, με φόντο καταγ­γε­λίες για πίεση, φόβο και δια­σπορά φημών σε βάρος 14χρονης

Το Μονο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου συνε­δρί­ασε χθες κεκλει­σμέ­νων των θυρών, σε μια δια­δι­κα­σία που από τη φύση της επέβαλε αυξη­μένη προ­στα­σία της ιδιω­τι­κό­τη­τας και της αξιο­πρέ­πειας του ανή­λι­κου προ­σώ­που που βρί­σκε­ται στο επί­κε­ντρο.

Η έδρα κατέ­ληξε σε ενοχή για την πράξη της απο­πλά­νη­σης ανη­λί­κου που έχει συμπλη­ρώ­σει τα 14 έτη, επέβαλε ποινή φυλά­κι­σης 3 ετών με 3ετή ανα­στολή και ταυ­τό­χρονα έκανε ένα βήμα που προσ­δί­δει νέα βαρύ­τητα στην υπόθεση, παραγ­γέλ­λο­ντας από έδρας την εκ νέου δια­βί­βαση της δικο­γρα­φίας στην Εισαγ­γε­λία, ώστε να διε­ρευ­νη­θεί τυχόν τέλεση του αδι­κή­μα­τος του βιασμού ή της από­πει­ρας βιασμού.

Η εξέλιξη αυτή δείχνει ότι, πέρα από το σκέλος που κρίθηκε ήδη, η δικα­στική αξιο­λό­γηση αφήνει ανοικτό ένα ακόμη, πιο βαρύ ενδε­χό­μενο, που θα κριθεί σε επίπεδο εισαγ­γε­λι­κής διε­ρεύ­νη­σης με βάση το υλικό της δικο­γρα­φίας, τις κατα­θέ­σεις και τη συνο­λική απο­τί­μηση των περι­στα­τι­κών.

Ως συνή­γο­ρος για την υπο­στή­ριξη της κατη­γο­ρίας παρέστη ο κ. Αλκης Πέππας.

Το κατη­γο­ρη­τή­ριο και το χρονικό των ημε­ρο­μη­νιών

Τα γεγο­νότα τοπο­θε­τού­νται χρονικά στις 3/1/2020 και 5/1/2020 στη Ρόδο, με περισ­σό­τε­ρες πράξεις που απο­δί­δο­νται ως εξα­κο­λού­θηση του ίδιου εγκλή­μα­τος. Το ανήλικο πρόσωπο, 14χρονη ημεδαπή, φέρεται να είχε προη­γού­μενη γνω­ρι­μία με τον τότε 20χρονο κατη­γο­ρού­μενο, στοι­χείο που ανα­δει­κνύ­ε­ται ως κρίσιμο στο ερώτημα του τι γνώριζε, πότε το γνώριζε και πώς δια­μορ­φώ­θηκε η δυνα­μική μεταξύ τους.

Η υπόθεση δεν αφορά μόνο στον στενό πυρήνα της γενε­τή­σιας πράξης, αλλά και τα συμ­φρα­ζό­μενα, τη συμπε­ρι­φορά πριν και μετά, καθώς και τις κοι­νω­νι­κές συνέ­πειες που καταγ­γέλ­λε­ται ότι προ­κλή­θη­καν σε σχολικό και τοπικό περι­βάλ­λον.

Η 14χρονη ζούσε στη Ρόδο από τον Δεκέμ­βριο 2019, μετά από περίοδο παρα­μο­νής στη Δανία μαζί με τη μητέρα της. Η ανήλικη, μαθή­τρια γυμνα­σίου, φέρεται να μίλησε για σχέση ή φλερτ με μεγα­λύ­τερο σε ηλικία άτομο και για φόβο κοι­νω­νι­κής έκθεσης, αν επι­χει­ρούσε να δια­κό­ψει επαφή.

Στην ίδια κατά­θεση κατα­γρά­φο­νται ανα­φο­ρές ότι στο σχολικό και τοπικό περι­βάλ­λον δια­κι­νή­θη­καν φήμες με σεξουα­λικό περιε­χό­μενο σε βάρος της 14χρονης, με απο­τέ­λε­σμα να βιώνει ντροπή και έντονη ψυχο­λο­γική πίεση. Το κεντρικό στοι­χείο εδώ δεν είναι μόνο η φημο­λο­γία ως κοι­νω­νικό γεγονός, αλλά η πιθανή λει­τουρ­γία της ως μηχα­νι­σμός ελέγχου, εκφο­βι­σμού ή εξα­να­γκα­σμού.

Παράλ­ληλα, μέσα από τα καταγ­γελ­λό­μενα, ανα­δει­κνύ­ε­ται μια διά­σταση που συνα­ντά­ται συχνά σε τέτοιες υπο­θέ­σεις, η μετα­τό­πιση της πίεσης από την πράξη στην κοι­νω­νική δια­χεί­ρισή της. Όταν μια ανήλικη περι­γρά­φει φόβο δια­συρ­μού, ο κίν­δυ­νος δεν είναι μόνο η πράξη που προη­γή­θηκε, αλλά και η επόμενη μέρα που μπορεί να λει­τουρ­γή­σει ως μοχλός σιωπής.

Η απο­λο­γία του τότε 20χρονου Έλληνα και η γραμμή υπε­ρά­σπι­σης

Ο τότε 20χρονος Έλληνας φέρεται να αρνή­θηκε ότι υπήρξε εξα­να­γκα­σμός και να παρου­σί­ασε το πλαίσιο ως σύντομο φλερτ, με επαφές που υπο­στή­ριξε ότι έγιναν με τη θέληση της 14χρονης. Επι­πλέον, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται, ανέφερε ότι γνώριζε ότι ήταν μικρό­τερη, αλλά ισχυ­ρί­στηκε πως δεν αντι­λή­φθηκε ότι ήταν ανήλικη, θέση που στις δικα­στι­κές αξιο­λο­γή­σεις συνήθως δοκι­μά­ζε­ται αυστηρά σε σχέση με τα πραγ­μα­τικά δεδο­μένα, την προη­γού­μενη γνω­ρι­μία, το περι­βάλ­λον και τις συν­θή­κες.

Στην ίδια εκδοχή, γίνεται αναφορά και σε πρόσωπο που φέρεται να ήταν παρών σε συνά­ντηση σε αυτο­κί­νητο, στοι­χείο που, σε επίπεδο ποι­νι­κής διε­ρεύ­νη­σης, μπορεί να απο­κτή­σει σημασία όχι μόνο ως προς την αξιο­πι­στία των περι­γρα­φών, αλλά και ως προς το αν υπήρξαν περι­στα­τικά που αγγί­ζουν άλλες πράξεις, όπως προ­σβο­λές γενε­τή­σιας αξιο­πρέ­πειας, απειλές ή δυσφη­μι­στι­κοί ισχυ­ρι­σμοί.

Γιατί η Εισαγ­γε­λία καλεί­ται να ξαναδεί την υπόθεση ως πιθανό βιασμό ή από­πειρα βιασμού

Η παραγ­γε­λία από έδρας για εκ νέου δια­βί­βαση της δικο­γρα­φίας στην Εισαγ­γε­λία δεν είναι συνη­θι­σμένο επι­κοι­νω­νιακό κλεί­σιμο μιας δίκης, αλλά θεσμική πράξη που δείχνει ότι, κατά την εκτί­μηση του δικα­στη­ρίου, υπάρ­χουν στοι­χεία ή ενδεί­ξεις που επι­βάλ­λουν να εξε­τα­στεί αν τα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά θα μπο­ρού­σαν να υπα­χθούν σε βαρύ­τερη ποινική διάταξη, όπως βιασμός ή από­πειρα βιασμού.