Από την πρωτόδικη καταδίκη στην πλήρη απαλλαγή με καθαρό σκεπτικό σε υπόθεση θανατηφόρου εργατικού ατυχήματος

• 61χρονος κρίθηκε χθες αθώος με ομόφωνη απόφαση μετά την απαλ­λα­κτική εισή­γηση της Εισαγ­γε­λέως της έδρας

Χθεσινή απόφαση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου έκλεισε έναν κύκλο ποι­νι­κής διελ­κυ­στίν­δας με καθαρή κατά­ληξη. Μετά από εισή­γηση απαλ­λα­γής από την Εισαγ­γε­λέα της έδρας, το Δικα­στή­ριο κήρυξε ομο­φώ­νως αθώο 61χρονο ημεδαπό, που είχε κατα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως για ανθρω­πο­κτο­νία από αμέλεια σε εργα­τικό ατύχημα σε οικο­δομή ξενο­δο­χεια­κής μονάδας, επα­νε­κτι­μώ­ντας συνο­λικά τα απο­δει­κτικά δεδο­μένα και την αιτιώδη συνά­φεια που του απο­δι­δό­ταν.

Το κατη­γο­ρη­τή­ριο και το δυστύ­χημα που συγκλό­νισε το εργο­τά­ξιο

Στον πυρήνα της υπό­θε­σης βρι­σκό­ταν η κατη­γο­ρία της ανθρω­πο­κτο­νίας από αμέλεια δια παρα­λεί­ψεως, με αφορμή θανα­τη­φόρο εργα­τικό δυστύ­χημα σε υπό ανέ­γερση ξενο­δο­χειακή μονάδα στα Βληχά Ρόδου στις 16-11-2018.

Κατά την πρω­τό­δικη κρίση περι­γρά­φηκε ότι ο εργα­ζό­με­νος Manica Thanas, μετα­φέ­ρο­ντας χει­ρο­να­κτικά παλέτα στο δώμα της οικο­δο­μής, δεν αντι­λή­φθηκε ακά­λυ­πτο φωτα­γωγό δια­στά­σεων 1,20 x 0,45 μ., διήλθε μέσα από το άνοιγμα και κατέ­πεσε στο υπόγειο.

Ο τραυ­μα­τι­σμός ήταν βαριάς μορφής και ο θάνατος επήλθε στις 03-03-2019 λόγω σηψαι­μίας και πολυορ­γα­νι­κής ανε­πάρ­κειας, όπως κατέ­γραψε η ιατρο­δι­κα­στική τεκ­μη­ρί­ωση.

Η κατη­γο­ρία στήριξε την επί­κλησή της σε παρα­βί­αση των κανόνων ασφά­λειας και υγείας σε εργο­τά­ξιο με ανα­φο­ρές σε ΠΔ 305/1996 και 294/1988 και σε ειδικές υπο­χρε­ώ­σεις συντο­νι­σμού, ενη­μέ­ρω­σης και θωρά­κι­σης του χώρου έναντι κιν­δύ­νων πτώσης από ύψος. Η πρω­τό­δικη απόφαση περιέ­γραφε ρητά υπο­χρέ­ωση λήψης μέτρων όπως κάλυψη του φωτα­γω­γού και τοπο­θέ­τηση κιγκλι­δω­μά­των περι­με­τρικά, συν­δέ­ο­ντας την έλλειψή τους με το μοιραίο συμβάν.

Στον πρώτο βαθμό το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου κήρυξε ένοχο τον κατη­γο­ρού­μενο και τον κατα­δί­κασε σε ποινή φυλά­κι­σης 3 ετών με 3ετή ανα­στολή.

Η εφε­τειακή ετυ­μη­γο­ρία και η αιτιο­λό­γηση

Το Εφετείο, κατόπιν της απαλ­λα­κτι­κής εισή­γη­σης, αξιο­λό­γησε ότι δεν θεμε­λιώ­νε­ται ποινική ευθύνη για τον εκκα­λού­ντα, κρί­νο­ντας ανε­παρκή την από­δειξη ότι υπήρχε συγκε­κρι­μένη και προσ­διο­ρι­σμένη νομική υπο­χρέ­ωση ενέρ­γειας που παρα­βιά­στηκε και συν­δέ­θηκε αιτιω­δώς με το απο­τέ­λε­σμα. Η ομόφωνη αθώωση επα­να­προσ­διό­ρισε τη στάθ­μιση μεταξύ αντι­κει­με­νι­κού κιν­δύ­νου και υπο­κει­με­νι­κής υπαι­τιό­τη­τας σε συν­θή­κες δυνα­μι­κού εργο­τα­ξίου και κατα­με­ρι­σμού ρόλων και καθη­κό­ντων.

Ως συνή­γο­ρος του κατη­γο­ρού­με­νου παρέστη ο κ. Κώστας Χαλκιάς. Η υπε­ρα­σπι­στική γραμμή εστίασε στην από­δειξη ότι η επι­μέ­λεια κρί­νε­ται με βάση τις πραγ­μα­τι­κές συν­θή­κες και τον κατα­με­ρι­σμό αρμο­διο­τή­των και όχι με την εκ των υστέρων γνώση του απο­τε­λέ­σμα­τος. Το ζήτημα της αιτιώ­δους συνά­φειας και της ειδικής νομικής υπο­χρέ­ω­σης απο­τέ­λεσε κεντρικό άξονα της δια­δι­κα­σίας.

Η ομόφωνη αθώωση δεν μειώνει τη βαρύ­τητα των κανόνων ασφα­λείας. Αντί­θετα υπο­γραμ­μί­ζει ότι η ποινική ευθύνη δεν μπορεί να θεμε­λιω­θεί χωρίς σαφή από­δειξη συγκε­κρι­μέ­νης παρά­λει­ψης που συν­δέ­ε­ται με το απο­τέ­λε­σμα.