Μιχάλης Παπαγεωργίου: «Eνας σύγχρονος και συνδυαστικός συστηματικά και πολυεπίπεδα Χωροταξικός Σχεδιασμός θα δώσει νέα ώθηση στα νησιά μας»

Κύριε Παπα­γε­ωρ­γίου να ξεκι­νή­σουμε με το μείζον ζήτημα του Κτη­μα­το­λο­γίου και να σας ρωτήσω, πώς προ­χω­ράει η λει­τουρ­γία του Εθνικού Κτη­μα­το­λο­γίου στα Δωδε­κά­νησα.

Αγαπητή μου κα Ντόκου, σας ευχα­ρι­στώ καταρ­χάς για την πρό­σκληση και το ενδια­φέ­ρον σας να συζη­τή­σουμε τα καίρια θέματα που αντι­με­τω­πί­ζουμε και θα αντι­με­τω­πί­σουμε νομικά και θεσμικά και το αμέσως επόμενο διά­στημα της φετινής νέας περιό­δου 2025-2026.

Δυστυ­χώς για το Κτη­μα­το­λό­γιο βιώ­νουμε έναν κυκεώνα οργα­νω­τι­κών αστο­χιών και λει­τουρ­γι­κής ανε­πάρ­κειας ακόμα και ως προς τη σύννομη και εύρυθμη συγκρό­τησή του.

Το βάρος της απο­κα­τά­στα­σης αυτών των νομικών και πρα­κτι­κών σφαλ­μά­των μετα­κυ­λί­ε­ται και το επι­φορ­τί­ζο­νται οι πολίτες για να δια­σφα­λί­σουν τα ιδιο­κτη­σιακά τους δικαιώ­ματα. Μάλιστα, η δια­κριτή και κρίσιμη διοι­κη­τική δια­δι­κα­σία της κτη­μα­το­γρά­φη­σης ενός συνόλου περιο­χών της ελλη­νι­κής επι­κρά­τειας και των νησιών μας, μέσω της υπο­βο­λής δηλώ­σεων και ενστά­σεων από πλευράς κάθε ενδια­φε­ρό­με­νου απορ­ρο­φή­θηκε …άρον – άρον βεβια­σμένα από τα ήδη ατάκτως λει­τουρ­γού­ντα Κτη­μα­το­λο­γικά Γραφεία. Τα δε Κτη­μα­το­λο­γικά Γραφεία υπο­λει­τουρ­γούν ακόμα και ως προς το ψηφιακό τους σύστημα και την ικανή πρό­σβαση δικη­γό­ρων και μηχα­νι­κών σε αυτό. Δεν μπορεί να γίνει σε αυτά ακόμα και ένας επαρκής κτη­μα­το­λο­γι­κός έλεγχος τίτλων και γενι­κό­τερα του φακέλου του κάθε ακι­νή­του…

Σε μεγάλο βαθμό στα νησιά μας οι ιδιο­κτή­τες θα ανα­γκα­στούν να προ­σφύ­γουν στα Δικα­στή­ρια για τη διόρ­θωση των Κτη­μα­το­λο­γι­κών Εγγρα­φών, όπως γίνεται ήδη σε νησιά όπως η Σύμη και η Πάτμος εδώ και 15 και πλέον χρόνια, εξαι­τίας της προ­χει­ρό­τη­τας και της αταξίας που κινεί­ται το όλο σύστημα. Ενώ δε ειδικά ο Νόμος της Μετά­πτω­σης (Ν. 4934/2022) του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου (για το Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου, Κω-Λέρου) στο Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο, που είχα την τιμή να είμαι στη Νομο­πα­ρα­σκευα­στική Επι­τροπή που επι­με­λή­θηκε κατάρ­τισή του, έχει αδιαμ­φι­σβή­τητα κατα­κρε­ουρ­γη­θεί με σειρά τρο­πο­ποι­ή­σεων, εγκυ­κλίων και υπουρ­γι­κών απο­φά­σεων με απο­τέ­λε­σμα να μην έχει εφαρ­μο­στεί ΠΟΤΕ, ενώ επι­δει­νώ­νε­ται μέρα με τη μέρα η αυτή καθαυτή λει­τουρ­γία των οικείων Κτη­μα­το­λο­γίων Ρόδου και Κω με σωρεία εκκρε­μών Κτη­μα­το­λο­γι­κών Πράξεων. Πλέον μπο­ρούμε να μιλάμε ευθέως για μία «Λερναία Ύδρα», με το ένα πρό­βλημα να αναπηδά μέσα από το άλλο…

Μέχρι και σήμερα δεν έχουμε «Κ.Α.Ε.Κ.» δηλαδή Κωδικό Αριθμό Εθνικού Κτη­μα­το­λο­γίου με αντί­στοι­χες συντε­ταγ­μέ­νες για κάθε κτη­μα­το­λο­γική μερίδα – γεω­τε­μά­χιο στα Κτη­μα­το­λό­για Ρόδου και Κω-Λέρου, αν και έχουν εντα­χθεί στο Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο… Ενώ πάρα πολλές εκτά­σεις, ειδικά παρα­λια­κές και παρά­κτιες, και ως επί το πλεί­στον ιδιο­κτη­σιακά δημό­σιες – κοι­νό­χρη­στες ή με δυνα­τό­τητα διεκ­δί­κη­σής τους από ιδιώτες που τις κατέ­χουν εδώ και δεκα­ε­τίες, δεν έχουν καν κτη­μα­το­γρα­φη­θεί!

Δυστυ­χώς, μάλιστα, για όλα τα παρα­πάνω, οι όποιες θεσμι­κές αντι­δρά­σεις και δια­βή­ματα του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου και του Τ.Ε.Ε. Δωδε­κα­νή­σου δεν λαμ­βά­νο­νται υπη­ρε­σιακά σοβαρά υπόψη από την άκρως απο­στα­σιο­ποι­η­μένη (και αδιά­φορη) λει­τουρ­γία των κεντρι­κών υπη­ρε­σιών του Εθνικού Κτη­μα­το­λο­γίου στην Αθήνα, που μάλλον θεωρούν έναν παρα­πάνω πονο­κέ­φαλο τα νησιά μας. Την ώρα που η γείτονα χώρα Τουρκία έχει ένα υπερ­σύγ­χρονο Κτη­μα­το­λό­γιο για τα απέ­να­ντι παράλια. Να σας πω επίσης ότι από την εμπει­ρία μου τα άμισθα και έμμισθα υπο­θη­κο­φυ­λα­κεία και τα Κτη­μα­το­λο­γικά Γραφεία των νησιών, όπως της Πάτμου, της Καρ­πά­θου και της Σύμης αντί­στοιχα, λει­τουρ­γού­σαν πολύ πιο απο­τε­λε­σμα­τικά και με συνέ­πεια, με 1 ή 2 υπαλ­λή­λους ή τον κατά τόπο συμ­βο­λαιο­γράφο, σε σχέση με αυτή την απα­ξί­ωση που βιώ­νουμε σήμερα.

Συνεπώς, δεν είμαι αισιό­δο­ξος και θεωρώ ότι την επερ­χό­μενη χρονιά θα μεγε­θυν­θεί έτι περαι­τέρω το πρό­βλημα πρω­τί­στως γιατί κανένας «υπεύ­θυ­νος» δεν το αντι­λαμ­βά­νε­ται στη βάση του…

Στο Εθνικό Δασο­λό­γιο είναι ίδια η κατά­σταση;

Με αφορμή την κατάρ­τιση των Δασικών Χαρτών και τις ρυθ­μί­σεις που έγιναν στα προη­γού­μενα χρόνια τα πράγ­ματα φαί­νο­νται πιο ελπι­δο­φόρα, απαι­τώ­ντας και πάλι βέβαια την κινη­το­ποί­ηση και την επα­γρύ­πνηση των διοικούμενων-πολιτών. Εδώ παρα­τη­ρούμε τη στα­σι­μό­τητα των οικείων επι­μέ­ρους ελεγ­κτι­κών Επι­τρο­πών της Διεύ­θυν­σης Δασών ως προς τον ειδι­κό­τερο χαρα­κτη­ρι­σμό και την ιδιο­συ­στα­σία επι­μέ­ρους γεω­τε­μα­χίων, αλλά και την ανα­γνώ­ριση των ιδιο­κτη­σιών σε κάθε είδους δασικές και αγροτικές-χορτολιβαδικές-βραχώδεις εκτά­σεις, που αλλοιώ­νουν όσο και αν δια­κη­ρύσ­σε­ται το αντί­θετο, την ακίνητη περιου­σία των νησιω­τών, αλλά και στο σύνολο της Ελλη­νι­κής Επι­κρά­τειας εν μέσω αντι­φα­τι­κών και συγκε­χυ­μέ­νων διοι­κη­τι­κών δια­δι­κα­σιών και εκτι­μή­σεων…

Άρα, ναι μεν έχουμε «χτίσει» πλέον μία ισχυρή και συν­δυα­στική νομική βάση προς τη σωστή κατεύ­θυνση, δεν έχουμε όμως τα απα­ραί­τητα διοι­κη­τικά αντα­να­κλα­στικά για την επίλυση των ζητη­μά­των με βάση την κοινή λογική…

Θυμίζω ότι ο χαρα­κτη­ρι­σμός ενός ακι­νή­του ως «δασική» έκταση (άνω του 20%) επη­ρε­ά­ζει ακόμα και τη δυνα­τό­τητα εξα­γο­ράς του έναντι του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, ενώ σε ένα σύνολο κτη­μα­το­λο­γι­κών εγγρα­φών έχει εγγρα­φεί ως ιδιοκτήτης-κύριος το Ελλη­νικό Δημόσιο, χωρίς να ληφθούν υπόψη οι τίτλοι αυτών που νέμο­νται και κατέ­χουν τη γη τους πατρο­γο­νικά ήδη από τον… προη­γού­μενο αιώνα με βάση ακόμα και το Οθω­μα­νικό Δίκαιο…

Σε σχέση με τα ακίνητα που χαρα­κτη­ρί­ζο­νται μερικώς – κατά τμήμα ως δασικά ή ολικώς, παρά την ως άνω σχετική νομο­θε­τική μεταρ­ρύθ­μιση με τους Νόμους υπ’ αριθμόν 4819 και 4821 του 2021 θα επε­σή­μαινα βέβαια και την αδυ­να­μία και της Δικαιο­σύ­νης και δη του πρω­το­δίκη Δικαστή να εμπε­δώ­σει και να υιο­θε­τή­σει ευθέως την εφαρ­μογή τους. Καθώς εμμένει, κακώς, σε μεγάλο βαθμό, σε ανα­χρο­νι­στι­κές παλαιό­τε­ρες νομο­λο­για­κές ανα­φο­ρές περί δικαιω­μά­των «τεσ­σα­ρούφ» επί δημο­σίων γαιών «αρζί-μιρί» κατά τα Οθω­μα­νικά πρότυπα, όπως αντί­στοιχα κάνει με την αντί­στοιχη δυστο­κία και το ίδιο το Νομικό Συμ­βού­λιο του Κράτους, δίχως να προ­σαρ­μό­ζε­ται σχε­τι­κώς στις πολυά­ριθ­μες αντι­δι­κίες μεταξύ ιδιωτών και ελλη­νι­κού Δημο­σίου στα νέα νομο­θε­τικά δεδο­μένα ακόμα και για την καλύ­τερη προ­ά­σπιση των συμ­φε­ρό­ντων του ίδιου του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου.

Μετά από όλα αυτά ο Χωρο­τα­ξι­κός Σχε­δια­σμός μπορεί να προ­χω­ρή­σει τοπικά ή περι­φε­ρειακά επαρκώς;

Λαμ­βά­νο­ντας το όλο χάος που προ­κα­λούν τα παρα­πάνω σε σχέση με την κτη­μα­το­λο­γική και δασική απο­τύ­πωση των ακι­νή­των, τον ιδιο­κτη­σιακό και τον δασικό τους χαρα­κτήρα, αλλά και με αφορμή την ίδια την επι­και­ρό­τητα, όπως οι δρα­στι­κοί περιο­ρι­σμοί στην εκτός σχεδίου δόμηση από το ΣτΕ, οι ανε­παρ­κείς και πλημ­με­λείς πράξεις των νομαρ­χών για την επέ­κταση των οικι­σμών προ του 1923 και 2.000 κατοί­κων, καθώς και οι συν­θή­κες που δια­μόρ­φωσε η εν γένει νομο­λο­γία του ΣτΕ σχετικά με τον Νέο Οικο­δο­μικό Κανο­νι­σμό, ακόμα – ακόμα και με βάση τις συν­θή­κες που αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε τα έργα και τις επεν­δύ­σεις στον τόπο μας, είτε μιλάμε για την τρο­πο­ποί­ηση της χωρο­θέ­τη­σης και της ανά­πτυ­ξης της νέας μαρίνας Ρόδου, είτε αντί­θετα για την εγκα­τά­σταση μονάδας απο­θή­κευ­σης και δια­κί­νη­σης υγρα­ε­ρίου 10 περίπου μέτρα από δασικές και ανα­δα­σω­τέες εκτά­σεις στο Βάτι, κατα­λα­βαί­νετε ότι καθί­στα­ται μονό­δρο­μος η σοβαρή και επι­με­λής κατάρ­τιση Τοπικών Πολε­ο­δο­μι­κών Σχεδίων και του ευρύ­τε­ρου Περι­φε­ρεια­κού Χωρο­τα­ξι­κού Σχε­δια­σμού,

λαμ­βά­νο­ντας υπόψη όλα τα παρα­πάνω όχι μόνο ως άξονες και χρήσεις γης, αλλά και στο­χευ­μέ­νες κανο­νι­στι­κές δεσμεύ­σεις, εγγυ­ή­σεις και επι­τα­γές για τη δια­σφά­λιση των βασικών αναγκών και επι­διώ­ξεων κάθε τόπου. Όχι μόνο με την τυπική και διεκ­πε­ραιω­τική μονο­μέ­ρεια των Τεχνι­κών Γρα­φείων του κέντρου που επι­με­λού­νται πολε­ο­δο­μικά επί Χάρτου τα αντί­στοιχα σχέδια για λογα­ρια­σμό του ΥΠΕΝ, αλλά και υπό το βάρος μίας ουσια­στι­κής, ζωντα­νής και συνε­κτι­κής συμ­με­το­χής και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης γνώμης των Δήμων και των Περι­φε­ρειών στην όλη δια­δι­κα­σία προς ανά­δειξη της πραγ­μα­τι­κής βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης των νησιών μας και όλης της Ελλη­νι­κής Επι­κρά­τειας.

Χωρίς να βρε­θούμε ως πολίτες, ως κοι­νω­νία και ως οικο­νο­μία προ τετε­λε­σμέ­νων… σκό­πι­μων και μη… και χωρίς να γεμίσει το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας με αιτή­σεις για την ακύρωση των Προ­ε­δρι­κών Δια­ταγ­μά­των που θα εκδο­θούν…

Ακόμα και η έννοια της Φέρου­σας Ικα­νό­τη­τας ενός Τόπου δεν είναι ευχο­λό­γιο ή μία αφη­ρη­μένη επιταγή. Είναι ένας βαθιά τεχνο­κρα­τι­κός όρος, αλλά και συνάμα δημο­κρα­τική δια­γε­νε­ακή αξία που επι­βάλ­λε­ται να στοι­χειο­θε­τη­θεί με σαφή­νεια και ευκρί­νεια για το πού θέλουμε να πάμε, αλλά και πού βρι­σκό­μα­στε σε σχέση με τις ανα­πτυ­ξια­κές προ­ο­πτι­κές και την ποιότητα-προσδοκία της δια­βί­ω­σής μας σε έναν τόπο…Ένας σύγ­χρο­νος και συν­δυα­στι­κός συστη­μα­τικά και πολυ­ε­πί­πεδα Χωρο­τα­ξι­κός Σχε­δια­σμός θα δώσει νέα ώθηση στα νησιά μας. Αρκεί να γίνει σωστά με τομές και με υπευ­θυ­νό­τητα έναντι όλων, και όχι διεκ­πε­ραιω­τικά και πρό­χειρα υπέρ των λίγων.

Άλλωστε, ο Χωρο­τα­ξι­κός Σχε­δια­σμός, το Κτη­μα­το­λό­γιο, ο καθο­ρι­σμός ζωνών Αιγια­λού και Παρα­λίας και το Δασο­λό­γιο της Χώρας είναι συνταγ­μα­τι­κές δεσμεύ­σεις – εγγυ­ή­σεις της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας, που παρα­μέ­νουν ως παρά­λειψη σε εκκρε­μό­τητα και σε απο­σπα­σμα­τι­κό­τητα ήδη από το 1975 που έχουμε το Σύνταγμα της Μετα­πο­λί­τευ­σης. Μισός αιώνας νομίζω είναι… αρκετός ώστε να προ­χω­ρή­σουμε ως σύγ­χρονο Κράτος Δικαίου στο αυτο­νό­ητο για έναν συνε­κτικό και βιώσιμο Χωρο­τα­ξικό Σχε­δια­σμό σε κάθε κλίμακα και προ­ο­πτική για τα επόμενα 20-30 χρόνια…

Πρό­σφατα ανα­λά­βατε και καθή­κο­ντα νομικού συμ­βού­λου στην Π.Ε.Δ. Ν.Α., ποιες πιστεύ­ετε ότι θα είναι οι νομικές επι­διώ­ξεις του συγκε­κρι­μέ­νου θεσμού της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης που έχει στους κόλπους του τους 34 νησιω­τι­κούς Δήμους των Δωδε­κα­νή­σων και των Κυκλά­δων;

Όσο ωρι­μά­ζει ο ρόλος και η θέση των Ο.Τ.Α. σε ευρω­παϊκή κλίμακα, τόσο πιο κομ­βι­κός και ενι­σχυ­μέ­νος θα είναι ο ρόλος και η θέση των Περι­φε­ρεια­κών Ενώσεων των Δήμων και στην εθνική μας έννομη τάξη, ως ο συν­δε­τι­κός κρίκος μεταξύ των οργα­νι­σμών της πρώτης βαθ­μί­δας της αυτο­διοί­κη­σης με το Κεντρικό Κράτος σε ευθεία και δυνα­μική συνέρ­γεια με τις Περι­φέ­ρειες. Δηλαδή τον δεύτερο βαθμό τοπικής αυτο­διοί­κη­σης με γνώμονα το κοινό καλό και την ουσια­στική πολυ­ε­πί­πεδη δια­κυ­βερ­νη­τική απο­κέ­ντρωση.

Οφεί­λουμε να ανα­δεί­ξουμε στην καρδιά της δημό­σιας δια­κυ­βέρ­νη­σης το κανο­νι­στικό πλαίσιο της Αρχής της Επι­κου­ρι­κό­τη­τας με πρα­κτικά απτά απο­τε­λέ­σματα τόσο στη δημο­κρα­τική νομι­μο­ποί­ηση των επι­μέ­ρους δημό­σιων παρεμ­βά­σεων της Ελλη­νι­κής Πολι­τείας που έχουν άμεσο αντί­κτυπο στις τοπικές κοι­νω­νίες και αγορές, όσο και ως προς αυτή καθαυτή τη ρυθ­μι­στική και σύννομη απόδοση των αντί­στοι­χων μέτρων και επι­λο­γών. Εξάλλου, οι Π.Ε.Δ. ως θεσμοί-φορείς της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης οφεί­λουν να κατα­δει­κνύ­ουν τις «κοινές αλλά και δια­φο­ρο­ποι­η­μέ­νες» ανάγκες και επι­διώ­ξεις των Δήμων – μελών τους, παρά­με­τρος με ειδικό βάρος για την Π.Ε.Δ. Ν.Α. ως η νησιω­τική Π.Ε.Δ. με ένα σύμπλεγμα 34 Δήμων παρα­με­θό­ριων και εθνικά κρί­σι­μων σε ανα­πτυ­ξιακή κλίμακα. Τα τελευ­ταία χρόνια έχουν γίνει σημα­ντι­κές παρεμ­βά­σεις από την πλευρά της Π.Ε.Δ. Ν.Α. προς την κεντρική Πολι­τεία για τη μεταρ­ρύθ­μιση χρόνιων νομο­θε­τι­κών στρε­βλώ­σεων με θετική αντα­πό­κριση σε μεγάλο (έστω) βαθμό από την τελευ­ταία.

Ως νομικός σύμ­βου­λος της Π.Ε.Δ. Ν.Α. πάνω σε αυτούς τους άξονες προ­τί­θε­μαι να κινηθώ υπη­ρε­τώ­ντας τις πρω­το­βου­λίες, τους στόχους και τις ανάγκες των αιρετών μελών της, που ηγού­νται αυτής της προ­σπά­θειας σε πολι­τικό επίπεδο, αντι­προ­σω­πεύ­ο­ντας τα αντί­στοιχα συμ­φέ­ρο­ντα και τις αξιώ­σεις των οικείων Δήμων δια­δη­μο­τικά. Είμαστε δε εν αναμονή του νέου Νομο­θε­τι­κού Κώδικα για τους Ο.Τ.Α., ο οποίος ευελ­πι­στούμε να εξορ­θο­λο­γί­σει το νομο­θε­τικό χάος που έχει δια­μορ­φω­θεί ειδικά σε σχέση με τις αρμο­διό­τη­τες, τις λει­τουρ­γίες και τις οργα­νω­τι­κές δομές των Ο.Τ.Α. Γι’ αυτό και είμαστε νομο­πα­ρα­σκευα­στικά σε ετοι­μό­τητα προς δια­βού­λευση με συγκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις και αξιώ­σεις προς την Κεντρική Πολι­τεία.

Για το δικη­γο­ρικό επάγ­γελμα με βάση το επι­κεί­μενο νομο­σχέ­διο του Υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης τι έχετε να παρα­τη­ρή­σετε;

Στα 35 μου χρόνια, έχω συμπλη­ρώ­σει ήδη 10 έτη δικη­γο­ρίας, πλέον στον βαθμό του παρ’ Αρείω Πάγω, πέρα της διετούς άσκησης. Κάθε χρόνια βλέπω να απα­ξιώ­νε­ται η επι­στη­μο­νική και η επαγ­γελ­μα­τική υπό­σταση και το λει­τούρ­γημα του δικη­γό­ρου τόσο ως προς την καθη­με­ρινή λει­τουρ­γία μας, όσο και ως προς τη θεσμική του θέση και παρου­σία ως «συλ­λει­τουρ­γού» της Δικαιο­σύ­νης. Φταίμε βέβαια εν πολλοίς και εμείς ως κλάδος με την ανοχή, αν όχι με την ενί­σχυση κατε­στη­μέ­νων, με την υπαλ­λη­λο­ποί­ηση νέων συνα­δέλ­φων ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπως πλέον έχει γίνει και η Ρόδος, με την a la carte ανοχή ακόμα και παρα­δι­κα­στι­κών κυκλω­μά­των και την υπο­τί­μηση της θεσμι­κής διά­στα­σης και κοι­νω­νι­κής αξίας του δικη­γό­ρου, υπό την «ατομική» αν θέλετε προσ­δο­κία ενός μερι­κό­τε­ρου «βολέ­μα­τος» στο όλο δικαιο-πολιτικό σύστημα.

Είμαι ξεκά­θαρα υπέρ της αυστη­ρο­ποί­η­σης των εξε­τά­σεων για την άδεια ασκή­σεως επαγ­γέλ­μα­τος του δικη­γό­ρου. Και μάλιστα όχι μόνο με την καθιέ­ρωση ανά εξάμηνο εθνικών εξε­τά­σεων υπό το Υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης και την επιλογή θεμάτων από Επι­τροπή απο­τε­λού­μενη από καθη­γη­τές Νομικής που ασκούν μάχιμη δικη­γο­ρία και δικα­στές όλων των βαθ­μί­δων, αλλά και με την αντα­γω­νι­στική εισα­γωγή ενός περαι­τέρω κλι­μα­κώ­με­νου δια­γω­νι­στι­κού φίλτρου «Δόκιμης Επι­τυ­χίας» επί του ποσο­στού του συνόλου των συμ­με­τε­χό­ντων και εισα­γωγή – ένταξη στον κλάδο, λόγου χάρη, του πρώτου 30% των επι­τυ­χό­ντων και με βαθμό άνω του «Πολύ Καλώς» ( 7) με δεκα­δική αρίθ­μηση. Οι όποιοι αντί­θε­τοι ισχυ­ρι­σμοί περί «αυτορ­ρύθ­μι­σης» της ίδιας αγοράς είναι κενό γράμμα, εντελώς ληστρι­κοί και ανεύ­θυ­νοι για ένα υπεύ­θυνο λει­τούρ­γημα – επάγ­γελμα όπως είναι η δικη­γο­ρία στον χώρο της απο­νο­μής Δικαιο­σύ­νης με ευθύ αντί­κτυπο στην ίδια την κοι­νω­νία και τη δια­φύ­λαξη των έννομων συμ­φε­ρό­ντων του κάθε πολίτη και της κάθε επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας.

Μόνο έτσι μαζί και με άλλες αντί­στοι­χες στο­χευ­μέ­νες παρεμ­βά­σεις θα επα­νέλ­θει το κύρος, η αξιο­κρα­τία και η… αξιο­πρέ­πεια στον μάχιμο δικη­γόρο, όπως συμ­βαί­νει σε όλη την Ευρώπη.

Οι εξε­τά­σεις για την άδεια ασκή­σεως επαγ­γέλ­μα­τος του δικη­γό­ρου, όπως γίνο­νται σήμερα, αν δεν θέλουμε να «χαϊ­δεύ­ουμε αυτιά», είναι μία παρωδία και ικα­νο­ποιεί οτι­δή­ποτε άλλο πέρα από τη νομική επι­στήμη της πράξης που προ­με­τω­πίδα της έχει τη δικη­γο­ρία. Επο­μέ­νως, δεν συμ­φέ­ρει και δεν εξυ­πη­ρε­τεί κανένα μέρος, όσο και αν κλείνει το μάτι στην ανε­πάρ­κεια και στην ικα­νο­ποί­ηση συγκυ­ρια­κών «θέλω» του καθενός εις βάρος όλων των άλλων.

Σε σχέση με τα Πανε­πι­στή­μια και την περι­φε­ρειακή ανά­πτυξη ως νέος πανε­πι­στη­μια­κός καθη­γη­τής πώς εκτι­μάτε την παρούσα κατά­σταση:

Το Δημόσιο Πανε­πι­στή­μιο έχει δυνα­μική και προ­ο­πτι­κές, μέσα από το ίδιο το έμψυχο δυνα­μικό του με σπου­δαί­ους καθη­γη­τές, ερευ­νη­τές επι­στή­μο­νες και φοι­τη­τές προ­πτυ­χια­κούς, μετα­πτυ­χια­κούς και διδα­κτο­ρι­κούς με όνειρα, ενδια­φέ­ρον και μεράκι. Βρί­σκε­ται όμως σε φοβερές πιέσεις και υπο­βάθ­μιση ειδικά ως προς την αντα­γω­νι­στι­κό­τητά του σε διεθνή κλίμακα εξαι­τίας των γνωστών χρόνιων αγκυ­λώ­σεων, της κακώς νοού­με­νης γρα­φειο­κρα­τίας, της υπο-χρηματοδότησης (δημό­σιας και ιδιω­τι­κής) και των κακών νοο­τρο­πιών τόσο από τον ακαδημαϊκό-πανεπιστημιακό, όσο και από τον φοι­τη­τικό κόσμο και το ίδιο το κράτος.

Τα Δημόσια Πανε­πι­στή­μια, και ειδικά τα μεγάλα Ανώτατα Εκπαι­δευ­τικά Ιδρύ­ματα της Περι­φέ­ρειας, όπως το Δημο­κρί­τειο Πανε­πι­στή­μιο Θράκης και το Πανε­πι­στή­μιο Αιγαίου, επι­βάλ­λε­ται να αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως θεμέ­λιος πυλώνας ανά­πτυ­ξης και προόδου και όχι ως βιο­μη­χα­νία διεκ­παι­ρε­ω­τι­κής χορή­γη­σης πτυχίων ή την εξυ­πη­ρέ­τηση μικρο­πο­λι­τι­κών τόσο εσω­τε­ρι­κών, όσο και από πλευράς των στενών κομ­μα­τι­κών μηχα­νι­σμών, που δομεί­ται δυστυ­χώς η βάση της συνο­λι­κής πολι­τεια­κής οργά­νω­σης του κράτους, με εμφανή αντί­στοιχα κακώς κείμενα και στην τρι­το­βάθ­μια εκπαί­δευση.

Αλίμονο, μάλιστα, αν η ένταξη των ιδιω­τι­κών πανε­πι­στη­μίων λει­τουρ­γή­σει ακόμα περισ­σό­τερο «εκπτω­τικά» και όχι «ανα­βαθ­μι­στικά» της ως άνω αντα­γω­νι­στι­κής προ­ο­πτι­κής του δημό­σιου πανε­πι­στη­μίου με ποιο­τικά κρι­τή­ρια κύρους και αξιο­κρα­τίας στον ακα­δη­μαϊκό ΣΥΝ-αγωνισμό.

Για αυτόν τον λόγο, επι­βάλ­λε­ται και τα όποια ιδιω­τικά Ανώτατα Εκπαι­δευ­τικά Ιδρύ­ματα τελικώς λει­τουρ­γή­σουν να εντα­χθούν σε ένα στρα­τη­γικό, ακόμα και χωρο­τα­ξικά σχε­δια­σμό για τη βιώσιμη ανά­πτυξή τους, αλλά και για την ανά­πτυξη του ίδιου του τόπου. Επι­βάλ­λε­ται μάλιστα να θεσμο­θε­τη­θούν αυστη­ροί και συνε­κτι­κοί περιο­ρι­σμοί και όροι ως προς τον αριθμό των εισα­κτέων, τις απαι­τή­σεις εκλογής και ανά­δει­ξης των μελών Δ.Ε.Π. (δηλαδή καθη­γη­τών όλων των βαθ­μί­δων, αντί­στοιχα των Δημό­σιων), το πρό­γραμμα σπουδών τους, που δεν γίνεται να στη­ρί­ζε­ται σε μία γελοιο­ποι­η­μένη αυτό­ματη μετά­φραση με έλλειψη βασικών γνώσεων και μαθη­μά­των, αλλά και επί των εγκα­τα­στά­σεών τους, με ελλι­πείς υπο­δο­μές σε εργα­στή­ρια και βιβλιο­θή­κες.

Ενώ μέρος από τα δημόσια έσοδα που θα εξα­σφα­λί­ζο­νται από την αδειο­δό­τηση και τη λει­τουρ­γία τους είναι ανα­πό­δρα­στα ανα­γκαίο να επι­στρέ­φει στην Παιδεία και δη στη Δημόσια Τρι­το­βάθ­μια Εκπαί­δευση προς ένα ισόρ­ροπο και αντι­σταθ­μι­στικά ανα­δια­νε­μη­τικό όφελος προς την ίδια την Ελλη­νική Κοι­νω­νία συνο­λικά.