Αδιανόητη φρίκη στη Ρόδο: Βιασμός, αιμομιξία και παιδί από τον πατέρα της!

Συγκλο­νι­στική υπόθεση στη Ρόδο διε­ρευ­νά­ται από την Εισαγ­γε­λία • Η δικαιο­σύνη ερευνά υπόθεση διαρ­κούς κακο­ποί­η­σης ανή­λι­κης από τον πατέρα της • Τεστ DNA σε παιδί της δείχνει συντρι­πτική πιθα­νό­τητα πατρό­τη­τας από τον ίδιο

Μία υπόθεση που συγκλο­νί­ζει την τοπική κοι­νω­νία της Ρόδου και όχι μόνο εξε­λίσ­σε­ται τις τελευ­ταίες εβδο­μά­δες στο προ­σκή­νιο των δικα­στι­κών και αστυ­νο­μι­κών αρχών. Ένα σιωπηλό δράμα, καλυμ­μένο για χρόνια από φόβο, εξα­να­γκα­σμό και οικο­γε­νειακή επιβολή, απο­κα­λύ­φθηκε ύστερα από την αναφορά κοι­νω­νι­κής υπη­ρε­σίας, η οποία αντι­λή­φθηκε ενδεί­ξεις σοβαρής κακο­ποί­η­σης και κινή­θηκε άμεσα, παρα­πέ­μπο­ντας την υπόθεση στην Εισαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Η Εισαγ­γε­λία, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας τη βαρύ­τητα των καταγ­γελ­λό­με­νων, παρε­νέβη χωρίς χρο­νο­τριβή και παρήγ­γειλε τη διε­νέρ­γεια προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης που ανέλαβε αξιω­μα­τι­κός της Υπο­διεύ­θυν­σης Δίωξης και Εξι­χνί­α­σης Εγκλη­μά­των Ρόδου για αδι­κή­ματα που κόβουν την ανάσα: βιασμός κατ’ εξα­κο­λού­θηση, αιμο­μι­ξία, κατά­χρηση ανη­λί­κου από οικείο και ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία.

Δράστης ο πατέρας – Θύμα η ίδια του η κόρη

Η παθούσα, σήμερα 31 ετών, κατέ­θεσε πως ο πατέρας της άρχισε να τη βιάζει από την ηλικία των 16 ετών. Όπως δήλωσε στην κατά­θεσή της παρου­σία ψυχο­λό­γου και πραγ­μα­το­γνώ­μονα, οι κακο­ποι­ή­σεις ήταν συνε­χείς και συστη­μα­τι­κές, πραγ­μα­το­ποιού­νταν στο σπίτι της οικο­γέ­νειας και στα­μά­τη­σαν μόλις πριν τέσσερα χρόνια, όταν έμεινε έγκυος στο δεύτερο της παιδί.

Η απο­κά­λυψη ότι το ένα από τα παιδιά της ενδέ­χε­ται να είναι καρπός αυτής της αιμο­μι­κτι­κής σχέσης, φέρνει την υπόθεση στα όρια του ασύλ­λη­πτου. Οι πράξεις περι­γρά­φο­νται με φρι­κια­στική λεπτο­μέ­ρεια, χωρίς περι­θώ­ρια αμφι­βο­λίας για τον τρόμο και τη συνεχή ψυχο­λο­γική υπο­δού­λωση στην οποία βρι­σκό­ταν το θύμα επί χρόνια.

Συντρι­πτικά τα στοι­χεία του DNA

Σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες μετά από παραγ­γε­λία της Εισαγ­γε­λίας για διε­ρεύ­νηση του αδι­κή­μα­τος της αιμο­μι­ξίας κατ’ εξα­κο­λού­θηση, πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε γενε­τι­κός έλεγχος DNA μεταξύ του φερό­με­νου ως δράστη και της ανή­λι­κης εγγονής του, ηλικίας σήμερα μόλις 3 ετών.

Το απο­τέ­λε­σμα της εξέ­τα­σης ήταν ανα­τρι­χια­στικό: προ­έ­κυψε κλη­ρο­νο­μική συμ­βα­τό­τητα σε ποσοστό που ενι­σχύει ισχυρά την πιθα­νό­τητα να είναι βιο­λο­γι­κός πατέρας του παιδιού. Δηλαδή, πατέρας και παππούς ταυ­τό­χρονα.

Η επι­στη­μο­νική γνω­μά­τευση, σε συν­δυα­σμό με τις λεπτο­με­ρείς κατα­θέ­σεις και την αδιά­κοπη κακο­ποί­ηση που περι­γρά­φε­ται, συν­θέ­τουν ένα αδιαμ­φι­σβή­τητο πλέγμα ευθυνών και εγκλη­μα­τι­κής δράσης.

Η εξο­μο­λό­γηση: «Με βίαζε για χρόνια, ένιωθα ότι δεν  μπο­ρούσα να ξεφύγω»

Κατά την εξέτασή της, η γυναίκα μίλησε για πρώτη φορά με πλήρη λεπτο­μέ­ρεια. Περιέ­γραψε τον τρόμο που ένιωθε, το πώς ανα­γκά­στηκε να υπο­μέ­νει «γιατί δεν υπήρχε διαφυγή», πώς της είχε επι­βλη­θεί ψυχικά και σωμα­τικά ο ίδιος της ο πατέρας.

Η διάρ­κεια των βιασμών, η απουσία οποιου­δή­ποτε συστή­μα­τος προ­στα­σίας και το περι­βάλ­λον πλήρους απο­μό­νω­σης δημιουρ­γούν ένα τοπίο από­λυ­του ελέγχου και εξου­σίας του θύτη πάνω στο θύμα του.

Η απο­λο­γία του  φερό­με­νου δράστη:  Εξορ­γι­στικά λόγια

Ο 55χρονος, όταν κλήθηκε να δώσει εξη­γή­σεις, αρνή­θηκε τις κατη­γο­ρίες περί βιασμού, παρα­δε­χό­με­νος ωστόσο πως υπήρξε σεξουα­λική σχέση με την κόρη του για περίπου έναν μήνα. Ο ίδιος χαρα­κτή­ρισε τις πράξεις αυτές ως «συναι­νε­τι­κές», προ­σθέ­το­ντας πως «στα­μά­τη­σαν όταν κατά­λα­βαν ότι δεν είναι σωστό»!!!.

Πρό­κει­ται για μια δήλωση που κατα­δει­κνύει του­λά­χι­στον επι­κίν­δυνη άγνοια ή απόλυτο κυνισμό: δεν υπήρξε ισο­τι­μία, δεν υπήρξε ελευ­θε­ρία επι­λο­γής, μόνο φόβος, εξάρ­τηση και κατα­να­γκα­σμός.

Η απά­ντηση της Δικαιο­σύ­νης

Κατόπιν της απο­κα­λυ­πτι­κής απο­λο­γίας του θύματος και των εργα­στη­ρια­κών ευρη­μά­των, σχη­μα­τί­στηκε δικο­γρα­φία. Οι αρμό­διες αρχές συνε­χί­ζουν τις ανα­κρι­τι­κές δια­δι­κα­σίες, ενώ η παθούσα έχει ενη­με­ρω­θεί για τα δια­θέ­σιμα μέσα υπο­στή­ρι­ξης θυμάτων ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας.

Η υπόθεση αυτή απο­κα­λύ­πτει με τον πιο τραγικό τρόπο την ακραία εκμε­τάλ­λευση και κακο­ποί­ηση που μπορεί να συντε­λεί­ται μέσα στην ίδια την οικο­γέ­νεια, το υπο­τι­θέ­μενο κατα­φύ­γιο για κάθε παιδί. Η απο­μό­νωση, η σιωπή, ο φόβος και η έλλειψη άμεσης κοι­νω­νι­κής παρέμ­βα­σης, επι­τρέ­πουν συχνά τέτοια εγκλή­ματα να συνε­χί­ζο­νται για χρόνια, χωρίς κανείς να μιλά.

Η αναφορά της κοι­νω­νι­κής υπη­ρε­σίας υπήρξε κατα­λύ­της και δείχνει πόσο κρίσιμη είναι η επα­γρύ­πνηση των επαγ­γελ­μα­τιών και των κοι­νω­νι­κών δομών για την έγκαιρη διάσωση και προ­στα­σία των ευά­λω­των.

Ένα παιδί στη σκιά της φρίκης

Το πιο τραγικό στοι­χείο της υπό­θε­σης παρα­μέ­νει η ύπαρξη ενός παιδιού που ενδέ­χε­ται να γεν­νή­θηκε από βιασμό. Ένα αθώο πλάσμα που κουβαλά, δίχως να το έχει επι­λέ­ξει, το τραύμα μιας εγκλη­μα­τι­κής πράξης.