Η αποκάλυψη της κόλασης: Το θύμα του βιασμού από τον πατέρα της και τεκνοποίησης από αιμομιξία έσπασε τη σιωπή του

• Η 31χρονη γυναίκα στη Ρόδο υπέστη χρόνια σεξουα­λική κακο­ποί­ηση από τον πατέρα της • Οι αρχές επι­βε­βαί­ω­σαν με DNA  ότι ένα από τα παιδιά της είναι βιο­λο­γικό παιδί του • Απε­κά­λυψε φρικτές λεπτο­μέ­ρειες • Τι ισχυ­ρί­στηκε ο κατη­γο­ρού­με­νος

Η ανα­τρι­χια­στική υπόθεση, που ξετυ­λί­χθηκε στο νησί της Ρόδου και έλαβε χθες πανελ­λή­νια διά­σταση, έφερε στο φως τη σιωπηλή φρίκη που μια γυναίκα κου­βα­λούσε επί χρόνια. Η κατά­θεση της 31χρονης ενώπιον των ανα­κρι­τι­κών αρχών, σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής» απε­κά­λυψε ένα εγκλη­μα­τικό μοτίβο σεξουα­λι­κής κακο­ποί­η­σης από τον ίδιο της τον πατέρα, που ξεκί­νησε από την ηλικία των 16 ετών και διήρ­κεσε σχεδόν μία δεκα­ε­τία.

Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο στην κακο­ποί­ηση, αλλά και στις συνέ­πειές της: ένα παιδί, το οποίο σύμφωνα με επίσημη εξέταση DNA, είναι βιο­λο­γικό τέκνο του ίδιου του παππού του.

Η καταγ­γε­λία της 31χρονης γυναί­κας πυρο­δό­τησε την άμεση παρέμ­βαση της Εισαγ­γε­λίας Πρω­το­δι­κών Ρόδου, ενώ η προ­κα­ταρ­κτική εξέταση απο­κά­λυψε ένα σύστημα συνε­χούς βιασμού, φόβου, απο­μό­νω­σης και ψυχο­λο­γι­κού ελέγχου.

Η κατά­θεση της γυναί­κας: Μια ζωή  στην κόλαση

Η 31χρονη, σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής» κατέ­θεσε χωρίς όρκο, συνο­δεία ψυχο­λό­γου, ότι ο πατέρας της την κακο­ποιούσε σεξουα­λικά από την ηλικία των 16 ετών. Οι πράξεις, όπως υπο­στή­ριξε, συνέ­βαι­ναν μέσα στο σπίτι όπου διέμενε με τη γιαγιά της, καθώς οι γονείς της είχαν χωρίσει και εκείνη έμενε πλέον με τον πατέρα της. Ο δράστης, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται η γυναίκα, ήταν χρόνια εξαρ­τη­μέ­νος από την κάνναβη, ενώ κάποιες φορές εμφα­νι­ζό­ταν “εκτός εαυτού”, βίαιος και απει­λη­τι­κός.

Η πρώτη σεξουα­λική επίθεση, όπως περιέ­γραψε, έγινε όταν ο δράστης επέ­στρεψε στο σπίτι σε κατά­σταση μέθης ή υπό την επήρεια ουσιών την έσπρωξε και την ανά­γκασε να συνευ­ρε­θούν. Η ίδια δήλωσε ότι πάγωσε, δεν μπο­ρούσε να αντι­δρά­σει και ένιωσε σοκ. Από εκείνο το σημείο και για τα επόμενα περίπου δέκα χρόνια, οι βιασμοί συνέ­βαι­ναν σχεδόν καθη­με­ρινά, μερικές φορές ακόμα και τρεις φορές μέσα στην ίδια μέρα.

Περιέ­γραψε ότι την έσερνε με τη βία, την έσπρω­χνε, της κατέ­βαζε τα ρούχα και την ανά­γκαζε σε πράξεις είτε στο κρεβάτι είτε όρθια στον τοίχο ή σε καρέκλα, κρα­τώ­ντας της τα χέρια σφιχτά. Την κατη­γο­ρούσε, την έβριζε, της φερόταν με απόλυτη περι­φρό­νηση, οπως φέρεται να είπε σαν να μην ήταν παιδί του!

Η γυναίκα είπε πως κάθε φορά μετά την κακο­ποί­ηση κλει­δω­νό­ταν στο δωμάτιό της και έκλαιγε. Όταν ρωτή­θηκε γιατί δεν μιλούσε, εξήγησε ότι ο πατέρας της την απει­λούσε ευθέως ότι θα τη σκο­τώ­σει αν απο­κα­λύ­ψει κάτι. Ανέφερε επίσης περι­στα­τικά βίας και κατά της γιαγιάς της, την οποία κάποτε είχε κυνη­γή­σει με μαχαίρι.

Καθώς τα χρόνια περ­νού­σαν, η γυναίκα απέ­κτησε δύο παιδιά. Το πρώτο με έναν άλλο άνδρα, με τον οποίο δεν είχε πλέον καμία σχέση, ενώ το δεύτερο σύμφωνα με τα απο­τε­λέ­σματα ειδικής εξέ­τα­σης DNA είναι βιο­λο­γικό παιδί του ίδιου της του πατέρα.

Η ταυ­το­ποί­ηση έχει γίνει και έδειξε ότι είναι 99,9% οι πιθα­νό­τη­τες να είναι δικό του ενώ ανάλογη εξέταση στο πρώτο της παιδί απέ­κλεισε την πιθα­νό­τητα αυτή.

Πρό­κει­ται μάλιστα για ειδική εξέταση και για τον λόγο αυτό υπήρξε και καθυ­στέ­ρηση στην έρευνα που όπως έγραψε χθες η «δημο­κρα­τική», ξεκί­νησε από αναφορά της κοι­νω­νι­κής υπη­ρε­σίες για τις συν­θή­κες δια­βί­ω­σης των δύο παιδιών η οποία οδήγησε στην πορεία της και σε παραγ­γε­λία για διε­νέρ­γεια εξέ­τα­σης DNA.

Η ίδια ανέφερε ότι δεν της είχε περάσει από το μυαλό αυτή η πιθα­νό­τητα, καθώς εκείνη την περίοδο είχε σχέση με άλλον άνδρα. Ωστόσο, όταν ήρθε το απο­τέ­λε­σμα του DNA, έπαθε σοκ. Μάλιστα ο 55χρονος φέρεται να έλεγε ότι δεν μπο­ρούσε να κάνει παιδιά!

Η παθούσα περιέ­γραψε με απόλυτη ειλι­κρί­νεια την ψυχική της κατά­σταση: την απελ­πι­σία, τη μοναξιά και την αίσθηση ότι δεν μπορεί να ξεφύγει. Όποτε προ­σπα­θούσε να φύγει, την εντό­πιζε και πήγαινε ακόμα και στο νέο της σπίτι. Μία φορά κατά­φερε να μείνει μόνη της για λίγους μήνες, αλλά δεν άντεξε οικο­νο­μικά και ανα­γκά­στηκε να επι­στρέ­ψει. Η μητέρα της δεν μπο­ρούσε να τη φιλο­ξε­νή­σει, ενώ η κοι­νω­νική υπο­στή­ριξη ήταν ανύ­παρ­κτη.

Σε πολλές περι­πτώ­σεις, στο σπίτι ήταν παρούσα και η κόρη της, η οποία όμως κοι­μό­ταν. Η παθούσα ανέφερε πως ρωτούσε συχνά το παιδί αν είχε συμβεί κάτι, χωρίς να δια­πι­στώ­σει ανη­συ­χη­τικά σημάδια. Η κόρη της τον φοβόταν, αλλά δεν υπάρ­χουν ενδεί­ξεις –μέχρι στιγμής– ότι έχει πέσει και εκείνη θύμα.

Η από­κριση του κατη­γο­ρού­με­νου: Κυνι­σμός και άρνηση

Στην κατά­θεσή του, ο κατη­γο­ρού­με­νος παρα­δέ­χτηκε ότι υπήρξε σεξουα­λική επαφή μεταξύ τους, αλλά αρνή­θηκε τις κατη­γο­ρίες για βιασμό. Επέ­μεινε ότι οι επαφές ήταν “συναι­νε­τι­κές” και ότι στα­μά­τη­σαν όταν “κατά­λα­βαν πως δεν ήταν σωστό”.

Η δήλωση αυτή προ­κά­λεσε έντονη αντί­δραση και χαρα­κτη­ρί­ζε­ται ως κυνική και απο­κομ­μένη από την πραγ­μα­τι­κό­τητα της εξου­σια­στι­κής σχέσης μεταξύ πατέρα και κόρης.

Ο ρόλος της κοι­νω­νι­κής υπη­ρε­σίας

Το πρώτο φως στην υπόθεση ήρθε μέσα από την επα­γρύ­πνηση των κοι­νω­νι­κών υπη­ρε­σιών. Η υποψία για σοβαρή ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία κινη­το­ποί­ησε την παρα­πο­μπή στην Εισαγ­γε­λία. Η συγκε­κρι­μένη παρέμ­βαση απο­δεί­χτηκε καθο­ρι­στική, επι­τρέ­πο­ντας στην υπόθεση να φτάσει στα χέρια της Δικαιο­σύ­νης.

Το DNA και οι δικα­στι­κές εξε­λί­ξεις

Η ειδική γενε­τική εξέταση σε συν­δυα­σμό με την καταγ­γε­λία της παθού­σας δημιούρ­γη­σαν ένα ισχυρό πλέγμα απο­δει­κτι­κών στοι­χείων. Τα απο­τε­λέ­σματα έδειξαν συμ­βα­τό­τητα 99,9% μεταξύ του δράστη και του παιδιού, κάτι που δεν επι­δέ­χε­ται αμφι­σβή­τηση.

Η Εισαγ­γε­λία συνέ­ταξε δικο­γρα­φία με βαριές κατη­γο­ρίες, ενώ το επόμενο διά­στημα ανα­μέ­νε­ται να κινηθεί και η ανά­κριση.

Το αίτημα για Δικαιο­σύνη

Το θύμα ζήτησε σύμφωνα με τις ίδιες πλη­ρο­φο­ρίες από το σύστημα δικαιο­σύ­νης να ανα­γνω­ρί­σει τον εφιάλτη που βίωνε και να απο­δώ­σει τις ανά­λο­γες ευθύνες.

Η απο­κά­λυψη της υπό­θε­σης δείχνει την ανάγκη ενί­σχυ­σης των κοι­νω­νι­κών μηχα­νι­σμών προ­στα­σίας. Τα θύματα παρό­μοιων εγκλη­μά­των συχνά δεν μιλούν λόγω φόβου, εξάρ­τη­σης, ψυχο­λο­γι­κής παρά­λυ­σης ή οικο­νο­μι­κής αδυ­να­μίας.

Η τραγική ιστορία της 31χρονης από τη Ρόδο απο­τε­λεί φωνή όλων εκείνων που δεν κατά­φε­ραν ή δεν πρό­λα­βαν να μιλή­σουν. Ένα παιδί γεν­νη­μένο μέσα στη φρίκη, μια μητέρα σημα­δε­μένη για πάντα και ένας κατη­γο­ρού­με­νος που προ­σπα­θεί να βαφτί­σει την εξουσία ως συναί­νεση. Όμως, κανείς δεν μπορεί να σιωπά πλέον. Η Δικαιο­σύνη οφείλει να μιλήσει.

Ως συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης του 55χρονου ανέ­λα­βαν χθες οι κ.κ. Στέλιος Αλε­ξαν­δρής και Πολυ­ξένη Χατζη­γιάννη.