Αιτήσεις αναστολής ποινών για τους Σουηδούς που οδηγήθηκαν στη φυλακή για επίθεση σε ταξί

• Οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Στ. Κιουρ­τζής και Γ. Χρι­στο­δού­λου επι­κα­λού­νται υπέρ­με­τρη βλάβη και έλ­λει­ψη κιν­δύ­νου φυγής

Το Αυ­τό­φω­ρο Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου κα­λεί­ται να απο­φαν­θεί επί των αι­τή­σε­ων ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης ποι­νών των τεσ­σά­ρων νε­α­ρών Σου­η­δών του­ρι­στών που κα­τα­δι­κά­στη­καν για λε­κτι­κή επί­θε­ση και απει­λές σε οδηγό ταξί.

Η υπε­ρά­σπι­σή τους, μέσω των δι­κη­γό­ρων κ. Στυ­λια­νού Κιουρ­τζή και κ. Ιω­άν­νη Χρι­στο­δού­λου, έχει ήδη κα­τα­θέ­σει τις σχε­τι­κές αι­τή­σεις, ζη­τώ­ντας την ανα­στο­λή της εξά­μη­νης ποι­νής φυ­λά­κι­σης που εκτί­ε­ται άμεσα, εν ανα­μο­νή της εκ­δί­κα­σης των εφέ­σε­ων.

Το πε­ρι­στα­τι­κό συ­νέ­βη τα ξη­με­ρώ­μα­τα της 17ης Ιου­νί­ου στην πε­ριο­χή Ψα­ρο­πού­λα, όταν, σύμ­φω­να με την κα­τά­θε­ση του οδη­γού, ομάδα αλ­λο­δα­πών του­ρι­στών του επι­τέ­θη­κε λε­κτι­κά και με απει­λές. Η αστυ­νο­μία προ­χώ­ρη­σε σε συλ­λή­ψεις τεσ­σά­ρων ατό­μων, οι οποί­οι ταυ­το­ποι­ή­θη­καν και ανα­γνω­ρί­στη­καν από το θύμα.

Η πο­λι­τι­κή αγωγή, με εκ­πρό­σω­πο την κ. Αση­μέ­νη Βεργή, υπο­γράμ­μι­σε τη βα­ρύ­τη­τα της πρά­ξης, εστιά­ζο­ντας στη δια­σφά­λι­ση της δη­μό­σιας τάξης εν μέσω του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου. Αντί­θε­τα, η υπε­ρά­σπι­ση επι­κα­λέ­στη­κε το λευκό ποι­νι­κό μη­τρώο, τη νεαρή ηλι­κία των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων και την αδυ­να­μία επαρ­κούς προ­ε­τοι­μα­σί­ας υπε­ρά­σπι­σης στη δια­δι­κα­σία του αυ­το­φώ­ρου.

Στις αι­τή­σεις κα­τα­γρά­φε­ται ότι η από­φα­ση του Αυ­το­φώ­ρου Μο­νο­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κεί­ου Ρόδου (2987/2025) βα­σί­στη­κε σε ελ­λι­πή στοι­χεία, καθώς ο κα­τη­γο­ρού­με­νος δεν είχε την ευ­χέ­ρεια να προ­ε­τοι­μά­σει επαρ­κώς την υπε­ρά­σπι­σή του. Σύμ­φω­να με τα ανα­φε­ρό­με­να, ο ίδιος δεν μιλά ελ­λη­νι­κά, δεν είχε χρόνο να συ­γκε­ντρώ­σει μάρ­τυ­ρες ή απο­δει­κτι­κά στοι­χεία και οδη­γή­θη­κε εσφαλ­μέ­να ενώ­πιον της Δι­καιο­σύ­νης από οδη­γούς ταξί, οι οποί­οι τον πα­ρέ­δω­σαν στην αστυ­νο­μία «λόγω γνω­ρι­μί­ας» με τους άλ­λους συλ­λη­φθέ­ντες. Κα­τα­τί­θε­νται δε υπεύ­θυ­νες δη­λώ­σεις από μάρ­τυ­ρες που επι­βε­βαιώ­νουν τη μη συμ­με­το­χή του στο πε­ρι­στα­τι­κό.

Η κρά­τη­σή τους, το­νί­ζε­ται, θα τους οδη­γή­σει σε απώ­λεια της σχο­λι­κής χρο­νιάς, της θέσης ερ­γα­σί­ας τους. Επι­πλέ­ον, οι γο­νείς τους δη­λώ­νουν αδυ­να­μία να αντα­πο­κρι­θούν στο ψυ­χο­λο­γι­κό και οι­κο­νο­μι­κό βάρος που συ­νε­πά­γε­ται η κρά­τη­σή τους σε άλλη χώρα.

Η αί­τη­ση ανα­στο­λής βα­σί­ζε­ται στο άρθρο 497 ΚΠΔ, σύμ­φω­να με το οποίο η ανα­στο­λή δεν επι­τρέ­πε­ται μόνο όταν απο­δει­κνύ­ε­ται ταυ­τό­χρο­να ότι δεν αρ­κούν οι πε­ριο­ρι­στι­κοί όροι και ότι υπάρ­χει σκο­πός φυγής ή κίν­δυ­νος τέ­λε­σης νέων εγκλη­μά­των. Όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται από την υπε­ρά­σπι­ση, κα­νέ­να από τα δύο δεν ισχύ­ει στην πα­ρού­σα υπό­θε­ση.

Αντί­θε­τα, οι συ­νή­γο­ροι ζη­τούν να εξε­τα­στεί το εν­δε­χό­με­νο επι­βο­λής πε­ριο­ρι­στι­κών όρων, όπως εγ­γυο­δο­σία, ως ηπιό­τε­ρο μέσο που δεν θα προ­κα­λέ­σει «υπέρ­με­τρη και ανε­πα­νόρ­θω­τη βλάβη» στον κα­τη­γο­ρού­με­νο και την οι­κο­γέ­νειά του.

Η αρ­χι­κή από­φα­ση για άμεση φυ­λά­κι­ση, σύμ­φω­να με νο­μι­κούς κύ­κλους, στάλ­θη­κε ως μή­νυ­μα μη­δε­νι­κής ανο­χής απέ­να­ντι σε του­ρί­στες που εμπλέ­κο­νται σε επει­σό­δια βίας – ει­δι­κά εν μέσω του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου, όταν η δη­μό­σια τάξη γί­νε­ται προ­τε­ραιό­τη­τα για τις αρχές της Ρόδου.