Αρχαιολογικοί χώροι πνιγμένοι στα αγριόχορτα, ιδιώτες με πρόστιμα για ακαθάριστα οικόπεδα!

Την ώρα που οι ιδιο­κτή­τες οι­κο­πέ­δων έτρε­χαν να προ­λά­βουν την κα­τα­λη­κτι­κή ημε­ρο­μη­νία κα­θα­ρι­σμού των οι­κο­πέ­δων τους για να απο­φύ­γουν τα πρό­στι­μα των 1.000 ευρώ και τις ποι­νι­κές κυ­ρώ­σεις, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι αρ­χαιο­λο­γι­κοί χώροι της Ρόδου, ακόμη και οι πιο εμ­βλη­μα­τι­κοί, πα­ρα­μέ­νουν εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νοι στη βλά­στη­ση και στα σκου­πί­δια, πα­ρό­τι η του­ρι­στι­κή σεζόν έχει ήδη ξε­κι­νή­σει εδώ και εβδο­μά­δες.

Η ει­κό­να στην Ακρό­πο­λη της Ρόδου, μόνο ντρο­πή μπο­ρεί να προ­κα­λέ­σει. Ξε­ρα­μέ­να χόρτα, σκου­πί­δια στις άκρες των μο­νο­πα­τιών και μια γε­νι­κό­τε­ρη αί­σθη­ση εγκα­τά­λει­ψης συν­θέ­τουν την πρώτη και πιο οδυ­νη­ρή εντύ­πω­ση για χι­λιά­δες επι­σκέ­πτες που θέ­λουν να βιώ­σουν από κοντά την ιστο­ρι­κή κλη­ρο­νο­μιά του τόπου. Πα­ράλ­λη­λα σιγή ιχθύ­ος από το Υπουρ­γείο Πο­λι­τι­σμού για το προ­κάτ κτή­ριο που προ­κα­λεί την οργή των πο­λι­τών, αλλά και τα κι­γκλι­δώ­μα­τα που έχουν κα­τα­κλύ­σει την πε­ριο­χή.

Δυ­στυ­χώς, η αι­σθη­τι­κή του πα­ρελ­θό­ντος βιά­ζε­ται από τις πα­ρεμ­βά­σεις του σή­με­ρα.

Είναι οξύ­μω­ρο, ενώ το κρά­τος επι­βάλ­λει με­θο­δι­κά την τή­ρη­ση των υπο­χρε­ώ­σε­ων κα­θα­ρι­σμού στους πο­λί­τες και ενερ­γο­ποιεί μη­χα­νι­σμούς ελέγ­χου μέσω της Πυ­ρο­σβε­στι­κής και των δήμων, την ίδια στιγ­μή δεν φρο­ντί­ζει για τους χώ­ρους που ανή­κουν στην ευ­θύ­νη του και απο­τε­λούν στυ­λο­βά­τες του πο­λι­τι­στι­κού του­ρι­σμού. Πώς εξη­γεί­ται ότι η μη δή­λω­ση κα­θα­ρι­σμού ενός οι­κο­πέ­δου επι­φέ­ρει άμεσα πρό­στι­μο και αυ­τε­πάγ­γελ­το κα­θα­ρι­σμό με χρέ­ω­ση στον πο­λί­τη, ενώ αντί­θε­τα οι πιο επι­σκέ­ψι­μοι αρ­χαιο­λο­γι­κοί χώροι της Ρόδου, από τους οποί­ους το Δη­μό­σιο ει­σπράτ­τει ση­μα­ντι­κά έσοδα, πα­ρα­μέ­νουν σε άθλια κα­τά­στα­ση;

Πώς επι­τρέ­πε­ται να υπάρ­χουν κα­θυ­στε­ρή­σεις στις ερ­γο­λα­βί­ες κα­θα­ρι­σμού, όταν κάθε φω­το­γρα­φία εγκα­τά­λει­ψης λει­τουρ­γεί ως αρ­νη­τι­κή δια­φή­μι­ση για τον του­ρι­σμό και πλήγ­μα για τη διε­θνή ει­κό­να της χώρας;

Το ερώ­τη­μα δεν είναι ρη­το­ρι­κό. Αφορά στον ίδιο τον σε­βα­σμό προς την πο­λι­τι­στι­κή μας ταυ­τό­τη­τα και την πο­λι­τεία που την εκ­προ­σω­πεί.

Ο πο­λι­τι­σμός δεν είναι απλώς ιστο­ρία και λέ­ξεις· είναι κα­θη­με­ρι­νή φρο­ντί­δα, συ­νέ­πεια και σχέ­διο. Κι όταν οι χώροι αυτοί – η Ακρό­πο­λη της Ρόδου, τείχη της Με­σαιω­νι­κής Πόλης, η Αρ­χαία Κά­μει­ρος, το Ιερό Ερε­θι­μί­ου Απόλ­λω­νος κ.α. πνί­γο­νται κυ­ριο­λε­κτι­κά στα αγριό­χορ­τα, η απο­τυ­χία δεν είναι μόνο αι­σθη­τι­κή, είναι δια­χει­ρι­στι­κή και βαθιά πο­λι­τι­κή.

Οι αρ­χαιο­λο­γι­κοί χώροι οφεί­λουν να είναι η πρώτη προ­τε­ραιό­τη­τα κάθε σχε­δια­σμού κα­θα­ρι­σμού, όχι να πε­ρι­μέ­νουν «τη σειρά τους» σε δια­γω­νι­σμούς που χρο­νί­ζουν. Δεν είναι δυ­να­τόν η Πο­λι­τι­κή Προ­στα­σία να ζητά από τον πο­λί­τη να έχει το οι­κό­πε­δό του διαρ­κώς κα­θα­ρό, αλλά το ίδιο το κρά­τος να μην μπο­ρεί να εξα­σφα­λί­σει τη βα­σι­κή φρο­ντί­δα σε χώ­ρους ιστο­ρι­κής και του­ρι­στι­κής ση­μα­σί­ας πρώ­της γραμ­μής. Ήρθε η ώρα να τε­θούν ερω­τή­μα­τα ευ­θέ­ως:

Θα επι­βλη­θούν ποτέ κυ­ρώ­σεις στο Υπουρ­γείο Πο­λι­τι­σμού για την ει­κό­να που εκ­πέ­μπει από τους χώ­ρους ευ­θύ­νης του, θα αντι­με­τω­πι­στεί η κα­θα­ριό­τη­τα και η φρο­ντί­δα των μνη­μεί­ων ως από­λυ­τη προ­τε­ραιό­τη­τα, όχι ως κα­θυ­στε­ρη­μέ­νη υπο­χρέ­ω­ση;

Γιατί όσο το κρά­τος απαι­τεί από τον πο­λί­τη συ­νέ­πεια, αλλά δεν την εφαρ­μό­ζει στους δι­κούς του θε­σμούς και χώ­ρους, τότε το μόνο που καλ­λιερ­γεί­ται είναι η υπο­κρι­σία. Και αυτή, όπως και τα αγριό­χορ­τα, δύ­σκο­λα ξε­ρι­ζώ­νε­ται.