Το Εφετείο Δωδεκανήσου απέρριψε έφεση για παράλυση βρέφους κατά τον τοκετό

• Καμία ιατρική αμέλεια δεν δια­πι­στώ­θηκε • Το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι η δυστο­κία ώμων δεν μπο­ρούσε να προ­βλε­φθεί και ότι ο τοκετός εξε­λί­χθηκε ομαλά

Το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου επι­κύ­ρωσε πρω­το­βάθ­μια απόφαση με την οποία απορ­ρί­φθηκε αγωγή απο­ζη­μί­ω­σης που είχαν κατα­θέ­σει οι γονείς ανή­λι­κης, για μόνιμη ανα­πη­ρία στο άνω άκρο της κόρης τους, συνέ­πεια – όπως υπο­στή­ρι­ζαν – ιατρι­κών σφαλ­μά­των κατά τον τοκετό. Το Δικα­στή­ριο έκρινε ομο­φώ­νως πως δεν προ­κύ­πτει ευθύνη του θερά­πο­ντος ιατρού ούτε της ιδιω­τι­κής κλι­νι­κής, απορ­ρί­πτο­ντας πλήρως την έφεση που άσκησαν οι ενά­γο­ντες.

Οι ενά­γο­ντες – οι γονείς της ανή­λι­κης – ισχυ­ρί­στη­καν ότι κατά τον τοκετό τον Μάιο του 2013, ο θεράπων ιατρός προ­χώ­ρησε σε χει­ρι­σμούς με σικύα (βεντούζα) και σε πίεση επί της κοι­λια­κής χώρας της επι­τό­κου (Kristeller), παρότι υπήρχαν ενδεί­ξεις ότι το έμβρυο βίωνε εμβρυική δυσπρα­γία. Σύμφωνα με την αγωγή, η παρά­λειψη διε­νέρ­γειας και­σα­ρι­κής τομής και η απότομη έξοδος του εμβρύου οδή­γη­σαν σε σοβαρή κάκωση του βρα­χιό­νιου πλέγ­μα­τος, αφή­νο­ντας το παιδί με 67% ανα­πη­ρία στο αρι­στερό χέρι.

Η οικο­γέ­νεια ζητούσε:

• 700.000 ευρώ ως απο­ζη­μί­ωση για την ηθική βλάβη του τέκνου τους,

• 300.044 ευρώ για δαπάνες που αφο­ρού­σαν στην απο­κα­τά­σταση,

• και ποσά για ταξίδια, δια­μο­νές και νοση­λείες στο εξω­τε­ρικό, καθώς μετέ­βη­σαν επα­νει­λημ­μένα σε εξει­δι­κευ­μένα κέντρα απο­κα­τά­στα­σης στη Γαλλία.

Το πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο είχε ήδη απορ­ρί­ψει την αγωγή με την απόφαση 32/2023. Το Εφετείο, εξε­τά­ζο­ντας τα απο­δει­κτικά στοι­χεία – μεταξύ των οποίων εκθέ­σεις πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης, καρ­διο­το­κο­γρα­φή­ματα, ιατρι­κές γνω­μο­δο­τή­σεις και ένορκες βεβαιώ­σεις – κατέ­ληξε πως:

• Η πορεία της εγκυ­μο­σύ­νης ήταν ομαλή,

• Ο τοκετός διήρ­κεσε φυσιο­λο­γικό χρονικό διά­στημα για πρω­το­τόκο γυναίκα,

• Η δυστο­κία ώμων που εμφα­νί­στηκε δεν ήταν προ­βλέ­ψιμη,

• Και ότι οι χει­ρι­σμοί του ιατρού ήταν εντός των ορίων της ιατρι­κής πρα­κτι­κής.

Το Δικα­στή­ριο απο­δέ­χθηκε τις θέσεις των ιατρι­κών πραγ­μα­το­γνω­μό­νων, μεταξύ των οποίων του γυναι­κο­λό­γου Β. Παπα­μαρ­γα­ρίτη και του νευ­ρο­λό­γου Β. Καρα­γιάννη, ότι οι ενδεί­ξεις για πρό­βλημα κατά τη διάρ­κεια του τοκετού ήταν ανύ­παρ­κτες μέχρι τη στιγμή της ξαφ­νι­κής εμφά­νι­σης δυστο­κίας ώμων. Το παιδί, μετά τη γέννησή του, βαθ­μο­λο­γή­θηκε με Apgar 8 και 10 κατά το 1ο και 5ο λεπτό αντί­στοιχα, ένδειξη καλής γενικής κατά­στα­σης.

Απορ­ρί­φθηκε επίσης ο ισχυ­ρι­σμός ότι η χρήση ωκυ­το­κί­νης ή η εφαρ­μογή χει­ρι­σμού Kristeller οδή­γη­σαν στη βλάβη. Το Δικα­στή­ριο δέχθηκε ότι ο Kristeller έγινε πριν την εμφά­νιση της δυστο­κίας και σε προ­σπά­θεια ενί­σχυ­σης των εξω­θή­σεων – κάτι που επι­βε­βαιώ­θηκε από τις κατα­θέ­σεις της μαίας και του αναι­σθη­σιο­λό­γου που ήταν παρό­ντες.

Η ιατρική κρίση του ιατρού, σημειώ­νει η απόφαση, «ήταν εύλογη και σύμφωνη με την ιατρική δεο­ντο­λο­γία», ενώ η δυστο­κία ώμων παρα­μέ­νει σπάνια, αιφ­νί­δια και με υψηλό ποσοστό επι­πλο­κών ακόμη και με άμεση και σωστή αντι­με­τώ­πιση.

Η ανήλικη, όπως επι­βε­βαιώ­θηκε, υπο­βλή­θηκε σε επα­νει­λημ­μέ­νες χει­ρουρ­γι­κές επεμ­βά­σεις και εργο­θε­ρα­πείες, ωστόσο η βλάβη παρέ­μεινε μόνιμη, επη­ρε­ά­ζο­ντας τη λει­τουρ­γι­κό­τητα του αρι­στε­ρού άνω άκρου και περιο­ρί­ζο­ντας τη μελ­λο­ντική επαγ­γελ­μα­τική της επιλογή.

Το Εφετείο απέρ­ριψε και την παράλ­ληλη επι­κου­ρική έφεση του ιατρού κατά της ασφα­λι­στι­κής εται­ρείας, καθώς η κύρια αγωγή κρίθηκε αβάσιμη και δεν ανα­γνω­ρί­στηκε υπο­χρέ­ωση απο­ζη­μί­ω­σης.

Οι δικη­γό­ροι που παρέ­στη­σαν στην υπόθεση ήταν:

• για την πλευρά της οικο­γέ­νειας, η Κυριακή Πακιρ­τζί­δου (ΔΣΘ),

• για την πλευρά των ενα­γο­μέ­νων, οι Γρη­γό­ριος Μοράρης (ΔΣ Ρόδου), Ευάγ­γε­λος Λύτρας (ΔΣ Αθηνών) και Νικό­λαος Σκορ­δί­λης (ΔΣ Ρόδου).

Η απόφαση κατα­γρά­φει ανα­λυ­τικά τα όρια του επι­τρε­πτού ιατρι­κού ρίσκου και επι­βε­βαιώ­νει πως η ατυχής έκβαση δεν συνιστά από μόνη της ιατρική αμέλεια, όταν έχουν τηρηθεί τα πρω­τό­κολλα και δεν υπάρχει απο­δε­δειγ­μένη παρά­βαση των κανόνων της επι­στή­μης.