Το Μονομελές Εφετείο Δωδεκανήσου απέρριψε και τις δύο αιτήσεις της Emery για αναστολή της αναγκαστικής εκτέλεσης

• Με τις υπ’ αριθμόν 193/2026 και 194/2026 απο­φά­σεις, το δικα­στή­ριο έκρινε αβά­σι­μες κατ’ ουσίαν τις αιτή­σεις της οφει­λέ­τριας εται­ρείας • Παρά τη διπλή αυτή ήττα, ο πλει­στη­ρια­σμός της 16ης Σεπτεμ­βρίου 2026 μάλλον δεν θα διε­ξα­χθεί, καθώς η υπόθεση έχει μπει στη δια­δι­κα­σία του εξω­δι­κα­στι­κού μηχα­νι­σμού ρύθ­μι­σης οφειλών

Δύο ξεχω­ρι­στές αιτή­σεις ανα­στο­λής, που κατα­τέ­θη­καν την ίδια ημέρα και συζη­τή­θη­καν στο ίδιο ακρο­α­τή­ριο, ήταν η τελευ­ταία δικα­στική κίνηση της «Ανώ­νυ­μης Βιο­μη­χα­νι­κής Εται­ρείας Οίνων και Ποτών Emery» για να απο­τρα­πεί ο ηλε­κτρο­νι­κός πλει­στη­ρια­σμός του οινο­ποιείου της στον Έμπωνα της Ρόδου. Το Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, δικά­ζο­ντας κατά τη δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέτρων, τις απέρ­ριψε και τις δύο.

Και στις δύο δίκες η αιτούσα εται­ρεία, που εδρεύει στη Ρόδο, εκπρο­σω­πή­θηκε από την πλη­ρε­ξού­σια δικη­γόρο κ. Τζένη Πάπα, ενώ η καθ’ ης η αίτηση «Cepal Hellas Χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κές Υπη­ρε­σίες», με έδρα στην Καλ­λι­θέα Αττικής, εκπρο­σω­πή­θηκε από την πλη­ρε­ξού­σια δικη­γόρο κ. Βίκυ Μαυ­ρο­νι­κόλα.

Η Cepal ενεργεί ως δια­χει­ρί­στρια των απαι­τή­σεων της εδρεύ­ου­σας στο Δου­βλίνο εται­ρείας «Dysart Finance SI Designated Activity Company».

Οι δύο παράλ­λη­λες δια­δι­κα­σίες

Η πρώτη αίτηση, επί της οποίας εκδό­θηκε η απόφαση 193/2026, ήταν ενσω­μα­τω­μένη στην έφεση της εται­ρείας κατά της υπ’ αριθμόν 480/2026 από­φα­σης του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, με την οποία είχε απορ­ρι­φθεί η υπ’ αριθμόν 881/2025 ανακοπή της κατά της επι­τα­γής προς πληρωμή ποσού 649.687,66 ευρώ.

Η δεύτερη αίτηση, επί της οποίας εκδό­θηκε η απόφαση 194/2026, ήταν ενσω­μα­τω­μένη στην έφεση κατά της υπ’ αριθμόν 479/2026 από­φα­σης του ίδιου δικα­στη­ρίου, που είχε απορ­ρί­ψει μια δεύτερη, μετα­γε­νέ­στερη ανακοπή της εται­ρείας κατά της ίδιας επι­τα­γής, της κατα­σχε­τή­ριας έκθεσης της 30ής Ιανουα­ρίου 2026 και του απο­σπά­σμα­τός της.

Η δια­δρομή της απαί­τη­σης και το κρίσιμο ζήτημα της νομι­μο­ποί­η­σης

Η απαί­τηση γεν­νή­θηκε από σύμβαση ανοι­κτού αλλη­λό­χρεου λογα­ρια­σμού και βεβαιώ­θηκε με την υπ’ αριθμόν 45/2015 διαταγή πλη­ρω­μής του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, που είχε εκδοθεί υπέρ της Εθνικής Τρά­πε­ζας. Με σύμβαση μετα­βί­βα­σης επι­χει­ρη­μα­τι­κών απαι­τή­σεων του Δεκεμ­βρίου 2019 πέρασε στην ιρλαν­δική «Symbol Investement NPLCO», η οποία στη συνέ­χεια, στις 27 Σεπτεμ­βρίου 2024, τη μετα­βί­βασε στην «Dysart Finance», με αντί­στοι­χες κατα­χω­ρί­σεις περι­λή­ψεων στα βιβλία του Ενε­χυ­ρο­φυ­λα­κείου Αθηνών.

Η εται­ρεία υπο­στή­ριξε ότι η επι­σπεύ­δουσα στε­ρεί­ται ενερ­γη­τι­κής νομι­μο­ποί­η­σης, διότι δεν της κοι­νο­ποι­ή­θη­καν τα πλήρη κείμενα των συμ­βά­σεων μετα­βί­βα­σης και δια­χεί­ρι­σης, ενώ στις κατα­χω­ρι­σμέ­νες περι­λή­ψεις δεν ανα­φε­ρό­ταν το στάδιο εξυ­πη­ρέ­τη­σης των απαι­τή­σεων. Το Εφετείο απέρ­ριψε τον ισχυ­ρι­σμό, κρί­νο­ντας ότι οι περι­λή­ψεις περιεί­χαν όλα τα απαι­τού­μενα από τον νόμο στοι­χεία και ότι η απαί­τηση σε βάρος της εται­ρείας ταυ­το­ποιεί­ται πλήρως, καθώς κοι­νο­ποι­ή­θη­καν το όνομα και ο ΑΦΜ της οφει­λέ­τριας, τα ονόματα των εγγυ­η­τών, η αιτία της οφειλής, ο αριθμός της σύμ­βα­σης και ο αριθμός του τηρού­με­νου λογα­ρια­σμού. Όπως σημειώ­νε­ται χαρα­κτη­ρι­στικά στην απόφαση, η απαί­τηση να κοι­νο­ποιού­νται ολό­κλη­ρες οι συμ­βά­σεις είναι ιδιαι­τέ­ρως πολυ­τε­λής, εξόχως δαπα­νηρή και στείρα τυπο­λα­τρική και παρεμ­βάλ­λει σοβαρά εμπόδια στην εκτε­λε­στική δια­δι­κα­σία.

Απορ­ρί­φθη­καν επίσης οι ισχυ­ρι­σμοί περί ακυ­ρό­τη­τας της επι­τα­γής λόγω μη ανα­γρα­φής του συνο­λι­κού ποσού και του ακρι­βούς ύψους των τόκων. Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι αρκεί η σύντομη μνεία του οφει­λο­μέ­νου, με δια­χω­ρι­σμό σε κεφά­λαιο, δικα­στικά έξοδα και έξοδα εκτέ­λε­σης, και ότι τα ποσά των τόκων υπε­ρη­με­ρίας και ανα­το­κι­σμού μπορούν να εξευ­ρε­θούν με μαθη­μα­τι­κούς υπο­λο­γι­σμούς.

Το άρθρο 935 και η δεύτερη ανακοπή

Στη δεύτερη υπόθεση το ζήτημα ήταν δια­φο­ρε­τικό και αυστηρά δικο­νο­μικό. Το πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο είχε απορ­ρί­ψει όλους τους λόγους της δεύ­τε­ρης ανα­κο­πής, είτε επειδή είχαν ήδη προ­τα­θεί στην πρώτη είτε επειδή μπο­ρού­σαν να προ­τα­θούν και δεν προ­τά­θη­καν, εφαρ­μό­ζο­ντας το άρθρο 935 του Κώδικα Πολι­τι­κής Δικο­νο­μίας, που απα­γο­ρεύει τη δια­δο­χική προβολή λόγων ακυ­ρό­τη­τας σε μετα­γε­νέ­στε­ρες δίκες.

Το Εφετείο επι­κύ­ρωσε την κρίση αυτή. Μεταξύ των λόγων που κρί­θη­καν απα­ρά­δε­κτοι ήταν η αναφορά σε παρα­γε­γραμ­μέ­νους τόκους, η ακυ­ρό­τητα λόγω υπο­λο­γι­σμού των τόκων με βάση έτος 360 και όχι 365 ημερών, η μη ρητή αναφορά σε κεφα­λαιο­ποι­η­μέ­νους τόκους και η μη συγκοι­νο­ποί­ηση του πλη­ρε­ξου­σίου που είχε χορη­γή­σει η αλλο­δαπή δικαιού­χος στη δια­χει­ρί­στρια. Το δικα­στή­ριο σημειώ­νει ότι πρό­κει­ται για ιδιαί­τερα συνή­θεις λόγους ανα­κο­πής, που συχνά προ­βάλ­λο­νται σε παρεμ­φε­ρείς υπο­θέ­σεις από τους οφει­λέ­τες.

Ο εξω­δι­κα­στι­κός μηχα­νι­σμός και γιατί ο πλει­στη­ρια­σμός μάλλον δεν θα γίνει

Το πιο κρίσιμο, από πρα­κτική άποψη, σημείο των δύο απο­φά­σεων είναι εκείνο που αφορά στον εξω­δι­κα­στικό μηχα­νι­σμό ρύθ­μι­σης οφειλών του ν. 4738/2020. Η οφει­λέ­τρια υπο­στή­ριξε ότι συνο­φει­λέ­της της υπέβαλε στις 9 Δεκεμ­βρίου 2025 αίτηση του άρθρου 8 του νόμου, ζητώ­ντας τη ρύθμιση του συνόλου των οφειλών του ιδίου, της εται­ρείας, δύο ακόμη συνο­φει­λε­τών και μιας εται­ρείας οινο­πνευ­μά­των, στις οποίες περι­λαμ­βά­νε­ται και η επίδικη απαί­τηση. Επι­κα­λέ­στηκε, έτσι, περί­πτωση υπο­χρε­ω­τι­κής χορή­γη­σης της ανα­στο­λής.

Το Εφετείο δεν εξέτασε τον ισχυ­ρι­σμό αυτόν κατ’ ουσίαν. Έκρινε ότι τέτοιος λόγος δεν υφί­στα­ται στα δικό­γραφα των ανα­κο­πών, άρα η προβολή του στο δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο δεν είναι παρα­δε­κτή, καθώς στη δια­δι­κα­σία αυτή διε­ρευ­νώ­νται αιτιά­σεις κατά της εκκα­λού­με­νης από­φα­σης σε σχέση με τους προ­τα­θέ­ντες λόγους ανα­κο­πής. Παρα­τή­ρησε, πάντως, ότι η βεβαί­ωση της Γενικής Γραμ­μα­τείας Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού Τομέα και Δια­χεί­ρι­σης Ιδιω­τι­κού Χρέους της 7ης Σεπτεμ­βρίου 2026 ανα­φέ­ρε­ται μόνο στην αίτηση του συνο­φει­λέτη, ενώ η σύμβαση ανα­διάρ­θρω­σης οφειλών προ­σκο­μί­στηκε σε σχέδιο και χωρίς υπο­γραφή.

Η απόρ­ριψη, δηλαδή, ήταν δικο­νο­μική και όχι ουσια­στική. Καθώς η υπαγωγή στον εξω­δι­κα­στικό μηχα­νι­σμό επι­φέ­ρει, κατά τον νόμο, ανα­στολή των μέτρων ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης για τις οφειλές που εντάσ­σο­νται στη δια­δι­κα­σία, θεω­ρεί­ται πιθανό ότι ο πλει­στη­ρια­σμός της 16ης Σεπτεμ­βρίου 2026 δεν θα προ­χω­ρή­σει, ανε­ξαρ­τή­τως της τύχης των αιτή­σεων ανα­στο­λής. Κατά πλη­ρο­φο­ρίες, η εξέλιξη αυτή ανα­μέ­νε­ται να απο­τυ­πω­θεί στην πλατ­φόρμα του πλει­στη­ρια­σμού, χωρίς να έχει κατα­στεί γνωστό εάν θα προσ­διο­ρι­στεί νέα ημε­ρο­μη­νία.

Ο πλει­στη­ρια­σμός είχε αναρ­τη­θεί στην ηλε­κτρο­νική πλατ­φόρμα από τις 12 Αυγού­στου 2026 και αφορά αγρό 11.300 τετρα­γω­νι­κών μέτρων στον Έμπωνα, εντός του οποίου έχει ανε­γερ­θεί το βιο­μη­χα­νικό συγκρό­τημα της οινο­ποι­ίας. Λίγες ημέρες πριν από τις δύο απο­φά­σεις του Εφε­τείου, το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με την υπ’ αριθμόν 376/2026 απόφασή του, είχε κάνει δεκτή ανακοπή της εται­ρείας ως προς την αξία του ακι­νή­του και είχε ανε­βά­σει την τιμή πρώτης προ­σφο­ράς από 803.000 σε 1.200.000 ευρώ, κρί­νο­ντας ότι η εκτί­μηση της οφει­λέ­τριας αντα­πο­κρί­νε­ται περισ­σό­τερο στην πραγ­μα­τι­κό­τητα της αγοράς. Η τιμή αυτή παρα­μέ­νει σε ισχύ, εφόσον και όταν διε­ξα­χθεί η δημο­πρα­σία.