Κτηματολόγιο: To colpo grosso για τα «ορφανά φιλέτα» σε Αττική, νησιά και τουριστικές περιοχές

Στα ψιλά της γρα­φειο­κρα­τίας, μέσα σε χιλιά­δες σελίδες του Κτη­μα­το­λο­γίου, κρύ­βε­ται μία από τις πιο καλο­σχε­δια­σμέ­νες και δια­χρο­νι­κές απάτες της τελευ­ταίας δεκα­ε­τίας. Μια μέθοδος που εξε­λίσ­σε­ται αθόρυβα, κάτω από τη μύτη των Αρχών, αξιο­ποιώ­ντας τα τυφλά σημεία του νόμου και τις παθο­γέ­νειες ενός κρα­τι­κού συστή­μα­τος που λει­τουρ­γεί αργά και άνισα.

Μια απάτη που, όπως όλα δεί­χνουν, δεν αφορά μία μόνο περιοχή αλλά απο­τε­λεί πανελ­λα­δικό φαι­νό­μενο, με επί­κε­ντρο τα περι­ζή­τητα «φιλέτα» – παρα­θα­λάσ­σια ακίνητα, εκτά­σεις σε νησιά, οικό­πεδα σε του­ρι­στι­κές ζώνες ή σε ακριβές αστικές περιο­χές όπως η Γλυφάδα, η Βούλα, η Κηφισιά, η Ρόδος, η Σαντο­ρίνη, η Μύκονος. Εκεί που η σιωπή ενός παλιού ιδιο­κτήτη ή η απουσία ενός κλη­ρο­νό­μου μετα­τρέ­πε­ται σε χρυσή ευκαι­ρία για επι­τή­δειους.

Η μέθοδος δεν έχει θόρυβο. Δεν χρειά­ζο­νται ούτε σπα­σμέ­νες πόρτες, ούτε ψεύτικα πλη­ρε­ξού­σια, ούτε βια­στι­κές κινή­σεις. Το μόνο που χρειά­ζε­ται είναι χρόνος, γνώση του συστή­μα­τος και οι σωστές δια­συν­δέ­σεις. Ο πρώτος κρίκος της αλυ­σί­δας είναι η πλη­ρο­φο­ρία. Μέσα στο Κτη­μα­το­λό­γιο -ή καλύ­τερα μέσω συγκε­κρι­μέ­νων υπαλ­λή­λων που έχουν πρό­σβαση στα δεδομένα- εντο­πί­ζο­νται ακίνητα τα οποία έχουν κατα­γρα­φεί ως «αγνώ­στου ιδιο­κτήτη».

Πρό­κει­ται για περιου­σίες που ενώ κτη­μα­το­γρα­φή­θη­καν, δεν δηλώ­θη­καν εμπρό­θε­σμα από τους νόμι­μους ιδιο­κτή­τες τους. Συχνά οι λόγοι είναι ανθρώ­πι­νοι: ηλι­κιω­μέ­νοι που πέθαναν χωρίς διαθήκη ή κλη­ρο­νό­μους που να γνω­ρί­ζουν την ύπαρξη του ακι­νή­του, Έλληνες του εξω­τε­ρι­κού που δεν ενη­με­ρώ­θη­καν ποτέ για τη δια­δι­κα­σία, δια­λυ­μέ­νες οικο­γέ­νειες, ακίνητα χωρίς τίτλους ή με προ­βλη­μα­τικά συμ­βό­λαια.

Αφού εντο­πι­στεί το ακίνητο, ξεκινά η δεύτερη πράξη. Κάποιος εμφα­νί­ζε­ται και κατα­θέ­τει αίτημα διόρ­θω­σης της αρχικής εγγρα­φής. Με τη συν­δρομή δικη­γό­ρου, υπο­στη­ρί­ζει ότι κατέχει το ακίνητο επί σειρά ετών και ζητά να εγγρα­φεί ως ιδιο­κτή­της, επι­κα­λού­με­νος χρη­σι­κτη­σία. Συνήθως παρου­σιά­ζο­νται πλαστά ή μεθο­δευ­μένα «στοι­χεία»: έγγραφα που δεί­χνουν ότι πλη­ρώ­νει ΕΝΦΙΑ, λογα­ρια­σμούς ΔΕΗ, φωτο­γρα­φίες περί­φρα­ξης, ίσως και ψευ­δο­μάρ­τυ­ρες που κατα­θέ­τουν ότι «ο κύριος το έχει από το ’95».

Αλλά η αληθινή παγίδα στή­νε­ται στο επόμενο βήμα. Τότε εμφα­νί­ζε­ται ένας δεύ­τε­ρος διεκ­δι­κη­τής. Δεν είναι τυχαίος. Είναι μέλος του ίδιου κυκλώ­μα­τος και έχει έναν μόνο σκοπό: να ξεκι­νή­σει αντι­δι­κία. Να δημιουρ­γη­θεί δηλαδή δικα­στική δια­δι­κα­σία – με την ψευ­δαί­σθηση μιας πραγ­μα­τι­κής δια­μά­χης για το ακίνητο. Η υπόθεση οδη­γεί­ται στα δικα­στή­ρια. Ξεκινά ένας δικα­στι­κός μαρα­θώ­νιος, που μπορεί να κρα­τή­σει χρόνια, με ενστά­σεις, εφέσεις, ανα­βο­λές και μαρ­τυ­ρίες.

Πηγή: newmoney.gr