Απόρριψη αγωγής για μαιευτικό τραυματισμό μετά από φυσιολογικό τοκετό

• Η απόφαση Α172/2025 απέρ­ριψε το αίτημα απο­ζη­μί­ω­σης 466.085,12 ευρώ για ρήξη περι­νέου και μετα­γε­νέ­στερη ακρά­τεια, καθώς η επι­πλοκή χαρα­κτη­ρί­στηκε σπάνια και ανα­πό­φευ­κτη, ενώ δεν δια­πι­στώ­θηκε κακή ιατρική πρα­κτική

Με την υπ’ αριθμ. Α172/2025 απόφασή του, που δημο­σιεύ­θηκε στις 7 Απρι­λίου 2025, το Τρι­με­λές Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απέρ­ριψε στο σύνολό της την αγωγή που είχε ασκηθεί κατά του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου από γυναίκα, η οποία ισχυ­ρί­στηκε ότι υπέστη σοβαρό μαιευ­τικό τραυ­μα­τι­σμό κατά τη διάρ­κεια φυσιο­λο­γι­κού τοκετού στις 12 Δεκεμ­βρίου 2014.

Η αγωγή είχε κατα­τε­θεί το 2019 και διεκ­δι­κούσε το ποσό των 466.085,12 ευρώ ως απο­ζη­μί­ωση για περιου­σιακή ζημία και ηθική βλάβη, επι­κα­λού­μενη παρα­λεί­ψεις και λαν­θα­σμέ­νους ιατρι­κούς χει­ρι­σμούς του προ­σω­πι­κού της Μαιευτικής-Γυναικολογικής Κλι­νι­κής του νοσο­κο­μείου.

Σύμφωνα με το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης, η ενά­γουσα εισήχθη εκτά­κτως στο νοσο­κο­μείο το βράδυ της 11ης Δεκεμ­βρίου 2014 ως επί­το­κος. Τις πρωινές ώρες της 12ης Δεκεμ­βρίου, κατά το στάδιο της εξώ­θη­σης, υπέστη αιφ­νί­δια και σπάνια επι­πλοκή: ρήξη 4ου βαθμού, που περιε­λάμ­βανε ταυ­τό­χρονη ρήξη του οπί­σθιου κολ­πι­κού τοι­χώ­μα­τος και του ορθού, με ακέραιο κολπικό τρήμα – ένα ιδιαί­τερα σπάνιο συμβάν στη μαιευ­τική πρα­κτική. Το νεογνό εξήλθε από την εντε­ρική οδό.

Η γυναίκα υπε­βλήθη άμεσα σε συρραφή και νοση­λεύ­τηκε μέχρι τις 15 Δεκεμ­βρίου 2014. Της χορη­γή­θηκε φαρ­μα­κευ­τική αγωγή και της δόθηκαν οδηγίες για επα­νε­ξέ­ταση μετά από έξι εβδο­μά­δες.

Ωστόσο, όπως κατα­γρά­φε­ται, δεν επέ­στρεψε ποτέ για ιατρική επα­νε­κτί­μηση στο νοσο­κο­μείο κατά το χρονικό διά­στημα που ακο­λού­θησε, ενώ προ­σήλθε εκ νέου στο νοσο­κο­μείο μόνο το 2017 και το 2018, καταγ­γέλ­λο­ντας επι­δεί­νωση της κατά­στα­σης και εμφα­νί­ζο­ντας ακρά­τεια κοπρά­νων, πρω­κταλ­γία και αιμορ­ροϊ­δο­πά­θεια.

Η ενά­γουσα ισχυ­ρί­στηκε ότι η ιατρική επι­πλοκή οφεί­λε­ται σε λαν­θα­σμένη περι­νε­ο­τομή και πλημ­μελή συρραφή, οδη­γώ­ντας σε χρόνια συμ­πτώ­ματα, περιο­ρι­σμό της λει­τουρ­γι­κό­τη­τάς της, επαγ­γελ­μα­τική ανι­κα­νό­τητα και ψυχο­λο­γική επι­βά­ρυνση. Τεκ­μη­ρί­ωσε τους ισχυ­ρι­σμούς της με σειρά ιατρι­κών εγγρά­φων, γνω­μα­τεύ­σεων και γνω­στο­ποι­ή­σεων ανα­πη­ρίας, ζητώ­ντας ανα­γνώ­ριση της ευθύνης του νοσο­κο­μείου.

Από την πλευρά του, το νοσο­κο­μείο αρνή­θηκε κάθε ευθύνη, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι δεν πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε περι­νε­ο­τομή, ότι η επι­πλοκή ήταν αιφ­νί­δια, σπάνια και ανα­πό­φευ­κτη κατά τη διάρ­κεια φυσιο­λο­γι­κού τοκετού και ότι η συρραφή έγινε άμεσα και σωστά, χωρίς εμφά­νιση φλεγ­μο­νών ή άλλων επι­πλο­κών εντός της νοση­λείας.

Το Δικα­στή­ριο, με βάση τα στοι­χεία της υπό­θε­σης, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων ιατρι­κών εκθέ­σεων, γνω­μα­τεύ­σεων, καρ­τέ­λας τοκετού και ένορκων κατα­θέ­σεων, έκρινε ότι:

• Δεν απο­δεί­χθηκε εκτέ­λεση περι­νε­ο­το­μής.

• Η ρήξη που υπέστη η ενά­γουσα ήταν απο­τέ­λε­σμα μαιευ­τι­κού τραυ­μα­τι­σμού και όχι ιατρι­κής αμέ­λειας.

• Η συρραφή και η μετέ­πειτα φρο­ντίδα έγιναν σύμφωνα με την ιατρική δεο­ντο­λο­γία (de lege artis).

• Η καθυ­στέ­ρηση τριών ετών στην ανα­ζή­τηση περαι­τέρω ιατρι­κής βοή­θειας, καθώς και η μη επα­νε­ξέ­ταση εντός των προ­βλε­πό­με­νων εβδο­μά­δων μετά τον τοκετό, απο­δυ­νά­μωσε τον ισχυ­ρι­σμό περί συνε­χι­ζό­με­νης αμέ­λειας.