Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου «παγώνει» εκτέλεση διαταγής πληρωμής ύψους 117.000 ευρώ

• Εξε­τά­ζο­ντας την υπόθεση, το δικα­στή­ριο πιθα­νο­λό­γησε την ευδο­κί­μηση της ανα­κο­πής και τον κίνδυνο ανε­πα­νόρ­θω­της βλάβης για τους αιτού­ντες

Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου εξέδωσε την απόφαση υπ’ αριθμόν 103/2025, με την οποία έκανε δεκτή αίτηση ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης δια­τα­γής πλη­ρω­μής ύψους 117.058,24 ευρώ.

Η υπόθεση αφο­ρούσε στην αντι­δι­κία μεταξύ γνωστής εται­ρείας πώλησης κοσμη­μά­των της Ρόδου και εται­ρείας δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων από δάνεια και πιστώ­σεις, η οποία ανέκυψε λόγω της αμφι­σβή­τη­σης της εγκυ­ρό­τη­τας της δια­δι­κα­σίας που οδήγησε στην έκδοση της δια­τα­γής πλη­ρω­μής.

Η απόφαση του Δικα­στη­ρίου απο­τε­λεί μία σημα­ντική εξέλιξη, καθώς πιθα­νο­λό­γησε την ευδο­κί­μηση της ανα­κο­πής που είχαν κατα­θέ­σει οι αιτού­ντες, αλλά και την ύπαρξη σοβαρού κιν­δύ­νου ανε­πα­νόρ­θω­της βλάβης σε περί­πτωση άμεσης εκτέ­λε­σης.

Σύμφωνα με τα δικό­γραφα, η καθ’ ης η αίτηση ήταν η ανώνυμη εται­ρεία με την επω­νυ­μία «doValue Greece Ανώνυμη Εται­ρεία Δια­χεί­ρι­σης Απαι­τή­σεων από Δάνεια και Πιστώ­σεις». Η εν λόγω εται­ρεία ενερ­γούσε ως δια­χει­ρί­στρια των απαι­τή­σεων της αλλο­δα­πής εται­ρείας ειδικού σκοπού «MEXICO FINANCE DAC», που εδρεύει στο Δου­βλίνο Ιρλαν­δίας και είχε κατα­στεί ειδική διά­δο­χος της Τρά­πε­ζας Eurobank Ανώνυμη Εται­ρεία.

Από την πλευρά των αιτού­ντων, η νομική εκπρο­σώ­πηση ανα­τέ­θηκε στις κ.κ. Σταυ­ρούλα Κοιλιά και Δέσποινα Ζιώγα, οι οποίες υπέ­βα­λαν σχετικό δικό­γραφο και ανέ­πτυ­ξαν τους ισχυ­ρι­σμούς των πελατών τους στο δικα­στή­ριο.

Η καθ’ ης εξέδωσε τη διαταγή πλη­ρω­μής κατά των αιτού­ντων, απαι­τώ­ντας την κατα­βολή του ανωτέρω ποσού με βάση σύμβαση πίστω­σης που είχε συνα­φθεί αρχικά με την Τράπεζα Eurobank Ergasias Α.Ε., προτού αυτή δια­σπα­στεί. Οι αιτού­ντες προ­σέ­φυ­γαν στη Δικαιο­σύνη, ασκώ­ντας ανακοπή κατά της δια­τα­γής πλη­ρω­μής και παράλ­ληλα ζητώ­ντας την ανα­στολή της εκτέ­λε­σής της μέχρι την έκδοση ορι­στι­κής δικα­στι­κής από­φα­σης.

Κατά τη δια­δι­κα­σία ασφα­λι­στι­κών μέτρων, το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι η καταγ­γε­λία της σύμ­βα­σης πίστω­σης ενδε­χο­μέ­νως δεν πλη­ρούσε τις νόμιμες προ­ϋ­πο­θέ­σεις, καθώς η επίδοση του εγγρά­φου καταγ­γε­λίας πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε χωρίς την ταυ­τό­χρονη επί­δειξη πλη­ρε­ξου­σίου που να απο­δει­κνύει την εξου­σιο­δό­τηση των προ­σώ­πων που υπέ­γρα­ψαν εκ μέρους της πιστώ­τριας εται­ρείας. Αυτό θεω­ρή­θηκε κρίσιμο στοι­χείο που ενί­σχυσε την πιθα­νό­τητα επι­τυ­χίας της ανα­κο­πής των αιτού­ντων.

Το Δικα­στή­ριο, συνε­κτι­μώ­ντας το περιε­χό­μενο της ανα­κο­πής, τα απο­δει­κτικά στοι­χεία και τη νομική επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία των δια­δί­κων, προ­χώ­ρησε στην προ­σω­ρινή ανα­στολή της εκτέ­λε­σης της δια­τα­γής πλη­ρω­μής. Η απόφαση εδρά­ζε­ται στις εξής νομικές βάσεις:

• Πιθα­νο­λο­γή­θηκε η βασι­μό­τητα της ανα­κο­πής, λόγω των αμφι­σβη­τή­σεων ως προς την εγκυ­ρό­τητα της καταγ­γε­λίας της σύμ­βα­σης.

• Εκτι­μή­θηκε ότι η άμεση εκτέ­λεση θα προ­κα­λούσε ανε­πα­νόρ­θωτη βλάβη στους αιτού­ντες, καθώς θα υπο­χρε­ώ­νο­νταν να κατα­βά­λουν ένα ιδιαί­τερα υψηλό ποσό χωρίς να έχει κριθεί επί της ουσίας η εγκυ­ρό­τητα της απαί­τη­σης.

• Η δικα­στική προ­στα­σία μέσω των ασφα­λι­στι­κών μέτρων κρίθηκε ανα­γκαία για τη δια­σφά­λιση της δίκαιης δίκης και της απο­τρο­πής οικο­νο­μι­κής εξό­ντω­σης των αιτού­ντων πριν την εκδί­καση της κύριας υπό­θε­σης.

Οι επι­πτώ­σεις της από­φα­σης

Η εν λόγω δικα­στική απόφαση έχει ιδιαί­τερο νομικό και κοι­νω­νικό ενδια­φέ­ρον, καθώς δίνει το μήνυμα ότι οι δικα­στι­κές αρχές είναι δια­τε­θει­μέ­νες να παρέ­χουν προ­σω­ρινή δικα­στική προ­στα­σία σε περι­πτώ­σεις όπου δια­φαί­νε­ται παρα­βί­αση θεμε­λιω­δών δικαιω­μά­των των οφει­λε­τών.

Η εξέλιξη αυτή δημιουρ­γεί επίσης προη­γού­μενο για αντί­στοι­χες υπο­θέ­σεις, καθώς επι­βε­βαιώ­νει ότι η μη τήρηση της δια­δι­κα­σίας κατά την καταγ­γε­λία συμ­βά­σεων πίστω­σης μπορεί να οδη­γή­σει σε ανα­στολή εκτέ­λε­σης δια­τα­γών πλη­ρω­μής.

Η υπόθεση δεν έχει ακόμα τελε­σι­δι­κή­σει. Η κύρια ανακοπή των αιτού­ντων πρό­κει­ται να εκδι­κα­στεί στο Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου το 2025, οπότε και θα κριθεί ορι­στικά η νομι­μό­τητα της δια­τα­γής πλη­ρω­μής. Μέχρι τότε, οι αιτού­ντες παρα­μέ­νουν προ­σω­ρινά προ­στα­τευ­μέ­νοι από την εκτέ­λεση της επί­δι­κης οφειλής, γεγονός που τους δίνει πολύ­τιμο χρόνο να προ­ε­τοι­μά­σουν την υπε­ρά­σπισή τους.