Παραγγέλθηκε πραγματογνωμοσύνη για υπόθεση ιατρικής αμέλειας

Το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, εξε­τά­ζο­ντας υπόθεση που αφορά σοβαρή μόνιμη ανα­πη­ρία νεογνού, διέταξε τη διε­νέρ­γεια πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης για την εξα­κρί­βωση της ευθύνης και την αξιο­λό­γηση των ζημιών, πριν εκδώσει την ορι­στική του απόφαση.

Η υπόθεση ξεκί­νησε το 2019, όταν οι γονείς ενός αγοριού, που υπέστη σοβαρές βλάβες κατά τη γέννησή του, προ­σέ­φυ­γαν στη δικαιο­σύνη, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ο μαιευτήρας-γυναικολόγος που ανέλαβε τον τοκετό προέβη σε λαν­θα­σμέ­νους χει­ρι­σμούς. Το νεογνό δια­γνώ­στηκε με υπο­ξαι­μική ισχαι­μική εγκε­φα­λο­πά­θεια και σπα­στική τετρα­πά­ρεση, εξαι­τίας δυστο­κίας ώμων που δεν αντι­με­τω­πί­στηκε εγκαί­ρως.

Οι γονείς υπέ­βα­λαν αγωγή κατα­λο­γί­ζο­ντας ευθύνες τόσο για τις επι­λο­γές και τους χει­ρι­σμούς της γυναι­κο­λό­γου όσο και για τις συν­θή­κες στον χώρο της κλι­νι­κής. Υπο­στή­ρι­ξαν ότι η επιμονή στον φυσιο­λο­γικό τοκετό, παρά τις ενδεί­ξεις κιν­δύ­νου, οδήγησε στην τραγική έκβαση.

Το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με την απόφαση 61/2021, έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή των γονέων. Έκρινε ότι η γυναι­κο­λό­γος φέρει ευθύνη για την πρό­κληση της βλάβης λόγω αμέ­λειας και ότι η ιδιω­τική κλινική φέρει επίσης ευθύνη ως προ­στή­σασα την ιατρό.

Το δικα­στή­ριο επι­δί­κασε απο­ζη­μί­ωση συνο­λι­κού ύψους 348.026,15 ευρώ για την απο­κα­τά­σταση της ζημίας και τη χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση λόγω ηθικής βλάβης, απορ­ρί­πτο­ντας όμως ορι­σμένα αιτή­ματα των γονέων ως πρόωρα ή μη επαρκώς τεκ­μη­ριω­μένα.

Οι απο­φά­σεις του Πρω­το­δι­κείου προ­κά­λε­σαν εφέσεις από όλα τα εμπλε­κό­μενα μέρη. Η κλινική υπο­στή­ριξε ότι δεν φέρει ευθύνη, καθώς η γυναι­κο­λό­γος δεν ήταν έμμισθο προ­σω­πικό αλλά ανε­ξάρ­τητη συνερ­γά­τιδα.

Από την πλευρά της, η γυναι­κο­λό­γος υπο­στή­ριξε ότι οι ενέρ­γειές της ήταν σύμ­φω­νες με τους κανόνες της ιατρι­κής επι­στή­μης και πως οι επι­πλο­κές ήταν ανα­πό­φευ­κτες. Οι γονείς, με τη σειρά τους, κατέ­θε­σαν έφεση, ζητώ­ντας υψη­λό­τερη απο­ζη­μί­ωση και διεκ­δι­κώ­ντας ποσά για μελ­λο­ντι­κές δαπάνες θερα­πειών.

Το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, κατά την εκδί­καση των εφέσεων, έκρινε ότι η υπόθεση απαιτεί περαι­τέρω τεχνική διε­ρεύ­νηση για να προσ­διο­ρι­στεί με ακρί­βεια:

• Αν η καθυ­στέ­ρηση ή οι επι­λο­γές της γιατρού ήταν ασύμ­φω­νες με τα ιατρικά πρω­τό­κολλα.

• Η ακριβής έκταση των βλαβών που υπέστη το νεογνό.

• Οι μελ­λο­ντι­κές ιατρι­κές ανάγκες και το κόστος απο­κα­τά­στα­σης.

Με τη διάταξη πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης, το Εφετείο ζητά από ειδι­κούς να εξε­τά­σουν τα ιατρικά δεδο­μένα, τα πρω­τό­κολλα που εφαρ­μό­στη­καν και τις ενδε­χό­με­νες παρα­λεί­ψεις που θα μπο­ρού­σαν να είχαν απο­φευ­χθεί.

Η απόφαση του Εφε­τείου ανα­δει­κνύει τη σημασία της επι­στη­μο­νι­κής τεκ­μη­ρί­ω­σης σε υπο­θέ­σεις ιατρι­κής αμέ­λειας. Οι πραγ­μα­το­γνώ­μο­νες καλού­νται να αξιο­λο­γή­σουν όχι μόνο τα ιατρικά σφάλ­ματα αλλά και τις πιθανές επι­πτώ­σεις αυτών στη ζωή του ανη­λί­κου και της οικο­γέ­νειάς του.

Η πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη ανα­μέ­νε­ται να απο­σα­φη­νί­σει κρίσιμα ερω­τή­ματα, όπως:

• Αν η διε­νέρ­γεια και­σα­ρι­κής τομής θα μπο­ρούσε να είχε απο­τρέ­ψει τις βλάβες.

• Ποια ήταν η προ­βλε­ψι­μό­τητα της δυστο­κίας ώμων και αν έπρεπε να είχαν ληφθεί προ­λη­πτικά μέτρα.

• Ποιος φέρει την κύρια ευθύνη: η γυναι­κο­λό­γος ή η κλινική ως προ­στή­σασα την ιατρό.

Οι ενά­γο­ντες εκπρο­σω­πού­νται από την δικη­γόρο κα. Αικατερίνη-Μαρία Μαρα­γκού και οι ενα­γό­με­νοι από τον δικη­γόρο κ. Γρηγόρη Μοράρη.