Δήλωση δικηγόρου χαρακτηρίζει ανεπαρκή την πραγματογνωμοσύνη για την έκρηξη στο πεδίο βολής!

Πα­ρέμ­βα­ση μετά την πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη για το δυ­στύ­χη­μα  – Ο δι­κη­γό­ρος του τραυ­μα­τία Μι­χά­λη Βαρ­δά­ρη κάνει λόγο για ελ­λι­πέ­στα­τη και σε με­γά­λο βαθμό εσφαλ­μέ­νη πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη, ανα­φέ­ρει ότι αγνο­ή­θη­καν έγ­γρα­φα ερω­τή­μα­τα που είχαν τεθεί στην προ­α­νά­κρι­ση και προ­α­ναγ­γέλ­λει αί­τη­μα συ­μπλη­ρω­μα­τι­κής εξέ­τα­σης από ει­δι­κό πραγ­μα­το­γνώ­μο­να του στρα­τού

Η υπό­θε­ση του δυ­στυ­χή­μα­τος της 26.11.2025 στο πεδίο βολής των Αφά­ντου, που κα­τέ­λη­ξε στον θά­να­το του 19χρο­νου Ρα­φα­ήλ Γα­λυ­φια­νά­κη και στον βα­ρύ­τα­το τραυ­μα­τι­σμό και ακρω­τη­ρια­σμό του Μι­χά­λη Βαρ­δά­ρη, περνά σε νέα φάση μετά τη δη­μό­σια το­πο­θέ­τη­ση του δι­κη­γό­ρου κ. Γε­ώρ­γιου Δα­κου­ρά. Η εί­δη­ση πλέον δεν αφορά μόνο την εξέ­λι­ξη μιας προ­α­νά­κρι­σης, αλλά την ανοι­κτή αμ­φι­σβή­τη­ση της ίδιας της πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης, με κα­ταγ­γε­λί­ες για πα­ρα­λεί­ψεις και τε­χνι­κά λάθη που, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, όχι μόνο δεν φω­τί­ζουν τις συν­θή­κες της έκρη­ξης, αλλά δη­μιουρ­γούν και εσφαλ­μέ­νες εντυ­πώ­σεις.

Στο επί­κε­ντρο της πα­ρέμ­βα­σης βρί­σκε­ται η θέση ότι η διε­νερ­γη­θεί­σα πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη είναι ανε­παρ­κής, ελ­λι­πέ­στα­τη και σε με­γά­λο βαθμό εσφαλ­μέ­νη, ενώ επι­ση­μαί­νε­ται πως απαι­τού­νται εξει­δι­κευ­μέ­νοι και έμπει­ροι πραγ­μα­το­γνώ­μο­νες με αντι­κει­με­νι­κό­τη­τα και αμε­ρο­λη­ψία, με σε­βα­σμό προς τα θύ­μα­τα και τις οι­κο­γέ­νειές τους. Πα­ράλ­λη­λα, τί­θε­ται ευ­θέ­ως ζή­τη­μα συ­μπλη­ρω­μα­τι­κής διε­ρεύ­νη­σης από άλ­λους πραγ­μα­το­γνώ­μο­νες και ει­δι­κά από πραγ­μα­το­γνώ­μο­να του Ελ­λη­νι­κού Στρα­τού.

Η επι­λο­γή της σιω­πής και η στιγ­μή που αλ­λά­ζει το δε­δο­μέ­νο

Ο κ. Γε­ώρ­γιος Δα­κου­ράς πε­ρι­γρά­φει ότι, για με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα, η πλευ­ρά του Μι­χά­λη Βαρ­δά­ρη απέ­φυ­γε κάθε δη­μό­σια το­πο­θέ­τη­ση. Η επι­λο­γή αυτή απο­δί­δε­ται αφε­νός στον σε­βα­σμό προς τη μνήμη του Ρα­φα­ήλ Γα­λυ­φια­νά­κη και στο πέν­θος της οι­κο­γέ­νειάς του, αφε­τέ­ρου στην εμπι­στο­σύ­νη προς τις αρχές που έχουν ανα­λά­βει την προ­α­νά­κρι­ση. Την ίδια πε­ρί­ο­δο, όπως ανα­φέ­ρε­ται στη δή­λω­ση, ο Μι­χά­λης Βαρ­δά­ρης έδινε κρί­σι­μη μάχη για να μεί­νει στη ζωή, με πρό­γνω­ση που χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται εντε­λώς δυ­σοί­ω­νη και δεν ξε­περ­νού­σε το 0,5%, ενώ ήταν ακρω­τη­ρια­σμέ­νος, βα­ρύ­τα­τα πο­λυ­τραυ­μα­τί­ας και δια­σω­λη­νω­μέ­νος επί εβδο­μά­δες.

Η αλ­λα­γή έρ­χε­ται, σύμ­φω­να με τη δή­λω­ση, με τη γνω­στο­ποί­η­ση της έκ­θε­σης πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης των διο­ρι­σθέ­ντων πραγ­μα­το­γνω­μό­νων. Από εκεί­νο το ση­μείο και μετά, η πλευ­ρά του τραυ­μα­τία θε­ω­ρεί ότι είναι υπο­χρε­ω­μέ­νη να επι­ση­μά­νει συ­γκε­κρι­μέ­να κενά και να ζη­τή­σει διορ­θω­τι­κές κι­νή­σεις, μέσα στα πλαί­σια της δι­κο­νο­μί­ας και με σε­βα­σμό προς όλους τους εμπλε­κό­με­νους.

Ανα­λυ­τι­κά η δή­λω­ση

«Όλο αυτό το διά­στη­μα με από­λυ­το σε­βα­σμό στην μνήμη του νε­κρού στρα­τιώ­τη Γα­λυ­φια­νά­κη, στο πέν­θος της οι­κο­γέ­νειας του, αλλά και με εμπι­στο­σύ­νη στις αρχές που έχουν επι­λη­φθεί το έργο της προ­α­νά­κρι­σης, απο­φύ­γα­με κάθε δη­μό­σια το­πο­θέ­τη­ση ή δή­λω­ση ανα­φο­ρι­κά με το τρα­γι­κό πε­ρι­στα­τι­κό της 26.11.2025. Ταυ­τό­χρο­να με τον δύ­σκο­λο αγώνα που έδινε ο τραυ­μα­τί­ας Μι­χά­λης Βαρ­δα­ρης να μεί­νει στη ζωή, όταν η πρό­γνω­ση για την εξέ­λι­ξή του, ήταν εντε­λώς δυ­σοί­ω­νη και δεν συ­γκέ­ντρω­νε πο­σο­στό με­γα­λύ­τε­ρο του 0,5%, όντας ακρω­τη­ρια­σμέ­νος και βα­ρύ­τα­τα πο­λυ­τραυ­μα­τί­ας, δια­σω­λη­νω­μέ­νος επί εβδο­μά­δες, πα­ρα­κο­λου­θού­σα­με και με­τεί­χα­με προ­σε­κτι­κά στην δια­δι­κα­σία τη­ρώ­ντας ευ­λα­βι­κά την δι­κο­νο­μι­κή τάξη. Με αφορ­μή την γνω­στο­ποί­η­ση της έκ­θε­σης πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης των διο­ρι­σθέ­ντων πραγ­μα­το­γνω­μό­νων, επι­ση­μαί­νου­με τα ακό­λου­θα, πά­ντο­τε στα πλαί­σια της δι­κο­νο­μί­ας και του σε­βα­σμού όλων των εμπλε­κό­με­νων μερών.

Πρό­κει­ται για μία επιει­κώς ανε­παρ­κή, ελ­λι­πέ­στα­τη και σε με­γά­λο βαθμό εσφαλ­μέ­νη πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη, η οποία αντί να δια­φω­τί­ζει για τις συν­θή­κες τέ­λε­σης ενός τόσο σο­βα­ρού γε­γο­νό­τος, που στοί­χι­σε τη ζωή ενός νέου αν­θρώ­που και το βα­ρύ­τα­το τραυ­μα­τι­σμό και ακρω­τη­ρια­σμό ενός άλλου, δη­μιουρ­γεί εσφαλ­μέ­νες εντυ­πώ­σεις αφή­νο­ντας τε­ρά­στια κενά.

Η πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη δεν απα­ντά σε καί­ρια ερω­τή­μα­τα πολλά εκ των οποί­ων εί­χα­με θέσει εγ­γρά­φως υπό­ψιν στο ΑΤ Αρ­χαγ­γε­λου, προ­κει­μέ­νου να διευ­κο­λυν­θεί το έργο τόσο των πραγ­μα­το­γνω­μό­νων όσο και της προ­α­νά­κρι­σης. Από την ελ­λι­πή έως φτωχή πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη απο­δει­κνύ­ε­ται ότι το έγ­γρα­φο μας αγνο­ή­θη­κε τε­λεί­ως.

Η σο­βα­ρό­τη­τα της υπό­θε­σης απαι­τεί εξει­δι­κευ­μέ­νους και έμπει­ρους πραγ­μα­το­γνώ­μο­νες που θα επι­τε­λέ­σουν το έργο τους με αντι­κει­με­νι­κό­τη­τα, αμε­ρο­λη­ψία και σε­βα­σμό στα θύ­μα­τα αυτής της τρα­γω­δί­ας και στις οι­κο­γέ­νειες τους.

Η δια­τύ­πω­ση της θέσης των πραγ­μα­το­γνω­μό­νων ότι «Η χει­ρο­βομ­βί­δα εξερ­ρά­γη στο δεξί χέρι του Βαρ­δά­ρη όπου προ­κά­λε­σε τον ακρω­τη­ρια­σμό του και σε πολύ κο­ντι­νή από­στα­ση από τον ΓΑ­ΛΥ­ΦΙΑ­ΝΑ­ΚΗ όπου η δια­σπο­ρά των θραυ­σμά­των, τον έπλη­ξε σε όλο του το σώμα τραυ­μα­τί­ζο­ντάς τον θα­νά­σι­μα.», εγεί­ρει του­λά­χι­στον σο­βα­ρά ερω­τή­μα­τα για την αμε­ρο­λη­ψία την αντι­κει­με­νι­κό­τη­τα, αλλά και την επάρ­κεια των συ­γκε­κρι­μέ­νων πραγ­μα­το­γνω­μό­νων. Η κραυ­γα­λέα όσο και ανε­πί­τρε­πτη πα­ρά­λει­ψη να ανα­φερ­θεί στην πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη το γε­γο­νός ότι η δια­σπο­ρά των θραυ­σμά­των αφο­ρού­σε και τον τραυ­μα­τία Βαρ­δά­ρη, ο οποί­ος επλή­γη βα­ρύ­τα­τα σε με­γά­λο μέρος της κε­φα­λής του, του κορ­μού του και των άκρων του, απο­δει­κνύ­ο­ντας ή έστω δη­μιουρ­γώ­ντας βά­σι­μες υπο­ψί­ες ότι και αυτός βρι­σκό­ταν σε από­στα­ση από την χει­ρο­βομ­βί­δα, ίσως και με­γα­λύ­τε­ρη από του άτυ­χου Γα­λυ­φια­να­κη, αφού επέ­ζη­σε της έκρη­ξης, είναι του­λά­χι­στον αδι­καιο­λό­γη­τη. Η δια­τύ­πω­ση της πα­ρα­πά­νω θεσης, η οποία κα­ταρ­ρί­πτε­ται από τα επελ­θό­ντα τρα­γι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα (του θα­νά­του του ενος και του τραυ­μα­τι­σμού του ετέ­ρου) και η οποία κατά την λο­γι­κή πο­ρεία των πραγ­μά­των ανα­μέ­νε­ται να δια­ψευ­στεί και από τα ευ­ρή­μα­τα των ια­τρο­δι­κα­στι­κών εκ­θέ­σε­ων, σε συν­δυα­σμό και από σω­ρεία τε­χνι­κών λαθών και πα­ρα­λεί­ψε­ων κα­θι­στά απα­ρά­δε­κτη την πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη.

Τα ερω­τή­μα­τα που πα­ρα­μέ­νουν ανα­πά­ντη­τα είναι πολλά και εξό­χως σο­βα­ρά.

Η πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη χρή­ζει άμεσα ση­μα­ντι­κής συ­μπλή­ρω­σης ώστε να επι­τε­λεί το σκοπό για τον οποίο δια­τά­χθη­κε και με δε­δο­μέ­νο την αμ­φι­σβη­τού­με­νη επάρ­κεια και αντι­κει­με­νι­κό­τη­τα των συ­ντα­κτών της, κα­θί­στα­ται επι­βε­βλη­μέ­νη η συ­μπλη­ρω­μα­τι­κή διε­ξα­γω­γή της από άλ­λους πραγ­μα­το­γνώ­μο­νες και δη του Ελ­λη­νι­κού Στρα­τού. Επει­δή λοι­πόν το δι­καί­ω­μα στη δι­καί­ω­ση αφορά και την πλευ­ρά του Μι­χά­λη Βαρ­δά­ρη, δη­λώ­νου­με ότι θα συμ­βάλ­λου­με με κάθε τρόπο στην ανεύ­ρε­ση της αλή­θειας και πρό­κει­ται να αι­τη­θού­με τη συ­μπλή­ρω­σή της από ει­δι­κό πραγ­μα­το­γνώ­μο­να του στρα­τού».