Ερευνα για ιατρική αμέλεια: Η διαδρομή από την αξονική έως οξεία παγκρεατίτιδα οδηγεί σε πραγματογνωμοσύνη

• Απόφαση κατα­γρά­φει το ιατρικό χρονικό που γέννησε τον ισχυ­ρι­σμό περί αμέ­λειας, απορ­ρί­πτει ως αόριστο το αίτημα 50.000,00 ευρώ για ελλιπή ενη­μέ­ρωση και δια­τάσ­σει προ­σκό­μιση της MRCP πριν την τελική κρίση

Οι υπο­θέ­σεις ιατρι­κής ευθύνης που αφορούν επεμ­βα­τι­κές ενδο­σκο­πι­κές πράξεις εξε­λίσ­σο­νται συχνά σε αντι­πα­ρά­θεση γύρω από δύο πυλώνες, την ένδειξη της πράξης και την τήρηση του πρω­το­κόλ­λου σε κάθε στάδιο πριν, κατά και μετά την επέμ­βαση.

Σε απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, το δικα­στή­ριο περι­γρά­φει με λεπτο­μέ­ρεια το ιατρικό ιστο­ρικό που, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του ημε­δα­πού ενά­γο­ντος, οδήγησε στη διε­νέρ­γεια ERCP και στη συνέ­χεια στην εμφά­νιση οξείας παγκρε­α­τί­τι­δας, ενώ παράλ­ληλα κρίνει ότι χωρίς την ίδια τη γνω­μά­τευση της MRCP της 11ης Σεπτεμ­βρίου 2019 δεν μπορεί να κατα­λή­ξει σε ασφαλές συμπέ­ρα­σμα για το αν υπήρχε πράγ­ματι σαφής ένδειξη για την επεμ­βα­τική μέθοδο.

Στο κέντρο της δικο­γρα­φίας τοπο­θε­τεί­ται μια αλλη­λου­χία εξε­τά­σεων και επι­λο­γών, που όπως ανα­φέ­ρο­νται στην απόφαση, ξεκι­νούν από απει­κο­νι­στικό έλεγχο και κατα­λή­γουν σε θερα­πευ­τική ενδο­σκο­πική παρέμ­βαση.

Σύμφωνα με το περιε­χό­μενο που απο­τυ­πώ­νε­ται στο δικα­στικό κείμενο, προη­γή­θηκε αξονική τομο­γρα­φία, από την οποία ανα­φέ­ρε­ται ότι εντο­πί­στηκε εύρημα στο πρώτο τρι­τη­μό­ριο του κυστι­κού πόρου χωρίς να παρα­τη­ρού­νται φαι­νό­μενα εμφα­νούς από­φρα­ξης. Ο ακτι­νο­δια­γνώ­στης που διε­νήρ­γησε την αξονική, όπως κατα­γρά­φε­ται, συνέ­στησε τη διε­νέρ­γεια μαγνη­τι­κής χολαγ­γειο­πα­γκρε­α­το­γρα­φίας MRCP, ώστε να επι­βε­βαιω­θεί το απο­τέ­λε­σμα.

Η MRCP έγινε στις 11 Σεπτεμ­βρίου 2019. Εκεί ακριβώς βρί­σκε­ται και ο πρώτος μεγάλος κόμβος της υπό­θε­σης, καθώς ο ημε­δα­πός ενάγων απο­δί­δει στη συγκε­κρι­μένη εξέταση εύρημα «πιθανού μικρού λίθου 2,5 χιλ.» περίπου στο μέσο τμήμα του κυστι­κού πόρου, με βάση το οποίο ο θεράπων ιατρός του συνέ­στησε τη διε­νέρ­γεια ERCP.

Από την άλλη πλευρά, στην ίδια απόφαση κατα­γρά­φε­ται και η αντί­θετη εκδοχή του ιατρού, ότι δηλαδή από το απο­τέ­λε­σμα της MRCP ο λίθος εντο­πί­στηκε «με βεβαιό­τητα» και μάλιστα στη συμβολή του κυστι­κού με τον ηπατικό πόρο, άρα κατά τον ισχυ­ρι­σμό του απο­τε­λούσε απόλυτη ένδειξη για ERCP.

Αυτή η αντί­φαση ως προς το τι ακριβώς έδειξε η MRCP είναι, όπως προ­κύ­πτει από το σκε­πτικό, ένας από τους βασι­κούς λόγους που το δικα­στή­ριο ζητά την προ­σκό­μιση της γνω­μά­τευ­σης πριν απο­φα­σί­σει ορι­στικά.

Η ERCP, δια­γνω­στική και θερα­πευ­τική μέθοδος, πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στις 31 Ιανουα­ρίου 2020 στις εγκα­τα­στά­σεις της ενα­γό­με­νης κλι­νι­κής στη Ρόδο. Μετά τη δια­δι­κα­σία, ο ημε­δα­πός ενάγων υπέστη οξεία παγκρε­α­τί­τιδα, γεγονός που, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται, οδήγησε σε νοση­λεία τόσο στη Ρόδο όσο και στην Αθήνα, συνο­λικά για 18 ημέρες.

Το ιστο­ρικό δεν περιο­ρί­ζε­ται στην εμφά­νιση της επι­πλο­κής. Περι­λαμ­βά­νο­νται ανα­φο­ρές σε συγκε­κρι­μένα σημεία της μετεγ­χει­ρη­τι­κής δια­χεί­ρι­σης, όπως τα περι­γρά­φει ο ενάγων και τα οποία συν­δέ­θη­καν με τον ισχυ­ρι­σμό περί μη προ­σή­κου­σας φρο­ντί­δας και ελλι­πούς ενη­μέ­ρω­σης.

Ο ενάγων υπο­στη­ρί­ζει ότι παρέ­μεινε νοση­λευό­με­νος μέχρι τις 04 Φεβρουα­ρίου 2020 χωρίς εμφανή βελ­τί­ωση, με αυξα­νό­μενο οίδημα στην κοι­λιακή χώρα και δυσκο­λία στην αναπνοή, για την οποία του χορη­γή­θηκε υπο­βοη­θη­τική μάσκα, ενώ ταυ­τό­χρονα ισχυ­ρί­ζε­ται ότι δεν λάμβανε ενη­μέ­ρωση για την πορεία της επι­πλο­κής ούτε για τη φαρ­μα­κευ­τική αγωγή.

Στο ίδιο χρονικό σημείο εντάσ­σε­ται και ένα ειδι­κό­τερο περι­στα­τικό που ο ενάγων προ­βάλ­λει ως στοι­χείο κακής πρα­κτι­κής. Κατά τις πρωινές ώρες της 4ης Φεβρουα­ρίου 2020, περι­γρά­φε­ται ότι νοση­λευ­τής προέβη σε αλλαγή φλε­βο­κα­θε­τήρα και τον τοπο­θέ­τησε στον λαιμό, με απο­τέ­λε­σμα, κατά τον ισχυ­ρι­σμό, να τοπο­θε­τη­θεί εσφαλ­μένα και η ενδο­φλέ­βια αγωγή να διο­χε­τεύ­ε­ται υπο­δο­ρίως και όχι στην κεντρική φλέβα.

Ο ενάγων υπο­στη­ρί­ζει ότι η επέμ­βαση του παρου­σιά­στηκε ως «ρου­τί­νας» χωρίς να του εκτε­θούν οι ενδε­χό­με­νες επι­πλο­κές, από τις οποίες η πιο συνη­θι­σμένη είναι η οξεία παγκρε­α­τί­τιδα.

Στο ίδιο πλαίσιο, συν­δέ­θηκε και ο ισχυ­ρι­σμός ότι κατά τη νοση­λεία δεν ενη­με­ρώ­θηκε και δεν συναί­νεσε στην εκκε­νω­τική παρα­κέ­ντηση.

Αυτό το μέρος της υπό­θε­σης είχε άμεση δικο­νο­μική συνέ­πεια σε ένα από τα αιτή­ματα της αγωγής. Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι το κον­δύ­λιο 50.000 ευρώ, που στη­ρί­χθηκε στην παρά­λειψη ενη­μέ­ρω­σης και συναί­νε­σης, ήταν αόριστο, επειδή δεν είχε εκτεθεί, όπως απαι­τεί­ται, ότι αν υπήρχε πλήρης ενη­μέ­ρωση ο ενάγων θα είχε επι­λέ­ξει να μην υπο­βλη­θεί στην ERCP, ούτε ότι θα είχε αρνηθεί την παρα­κέ­ντηση.

Στο ακρο­α­τή­ριο, για τον ενά­γο­ντα παρα­στά­θηκε ο κ. Χάρης Πολίτης, για τον ενα­γό­μενο ιατρό και προ­σε­πι­κα­λού­ντα παρα­στά­θηκε ο κ. Νικό­λαος Καμπα­γιάν­νης, για την ενα­γό­μενη κλινική παρα­στά­θηκε η κ. Στε­φα­νία Νικο­λάου και για την ασφα­λι­στική εται­ρεία που παρε­νέβη παρα­στά­θηκε ο κ. Παντε­λής Πετμε­ζάς.