Ερευνα για ιατρική αμέλεια: Η διαδρομή από την αξονική έως οξεία παγκρεατίτιδα οδηγεί σε πραγματογνωμοσύνη

• Από­φα­ση κα­τα­γρά­φει το ια­τρι­κό χρο­νι­κό που γέν­νη­σε τον ισχυ­ρι­σμό περί αμέ­λειας, απορ­ρί­πτει ως αό­ρι­στο το αί­τη­μα 50.000,00 ευρώ για ελ­λι­πή ενη­μέ­ρω­ση και δια­τάσ­σει προ­σκό­μι­ση της MRCP πριν την τε­λι­κή κρίση

Οι υπο­θέ­σεις ια­τρι­κής ευ­θύ­νης που αφο­ρούν επεμ­βα­τι­κές εν­δο­σκο­πι­κές πρά­ξεις εξε­λίσ­σο­νται συχνά σε αντι­πα­ρά­θε­ση γύρω από δύο πυ­λώ­νες, την έν­δει­ξη της πρά­ξης και την τή­ρη­ση του πρω­το­κόλ­λου σε κάθε στά­διο πριν, κατά και μετά την επέμ­βα­ση.

Σε από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, το δι­κα­στή­ριο πε­ρι­γρά­φει με λε­πτο­μέ­ρεια το ια­τρι­κό ιστο­ρι­κό που, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του ημε­δα­πού ενά­γο­ντος, οδή­γη­σε στη διε­νέρ­γεια ERCP και στη συ­νέ­χεια στην εμ­φά­νι­ση οξεί­ας πα­γκρε­α­τί­τι­δας, ενώ πα­ράλ­λη­λα κρί­νει ότι χωρίς την ίδια τη γνω­μά­τευ­ση της MRCP της 11ης Σε­πτεμ­βρί­ου 2019 δεν μπο­ρεί να κα­τα­λή­ξει σε ασφα­λές συ­μπέ­ρα­σμα για το αν υπήρ­χε πράγ­μα­τι σαφής έν­δει­ξη για την επεμ­βα­τι­κή μέ­θο­δο.

Στο κέ­ντρο της δι­κο­γρα­φί­ας το­πο­θε­τεί­ται μια αλ­λη­λου­χία εξε­τά­σε­ων και επι­λο­γών, που όπως ανα­φέ­ρο­νται στην από­φα­ση, ξε­κι­νούν από απει­κο­νι­στι­κό έλεγ­χο και κα­τα­λή­γουν σε θε­ρα­πευ­τι­κή εν­δο­σκο­πι­κή πα­ρέμ­βα­ση.

Σύμ­φω­να με το πε­ριε­χό­με­νο που απο­τυ­πώ­νε­ται στο δι­κα­στι­κό κεί­με­νο, προη­γή­θη­κε αξο­νι­κή το­μο­γρα­φία, από την οποία ανα­φέ­ρε­ται ότι εντο­πί­στη­κε εύ­ρη­μα στο πρώτο τρι­τη­μό­ριο του κυ­στι­κού πόρου χωρίς να πα­ρα­τη­ρού­νται φαι­νό­με­να εμ­φα­νούς από­φρα­ξης. Ο ακτι­νο­δια­γνώ­στης που διε­νήρ­γη­σε την αξο­νι­κή, όπως κα­τα­γρά­φε­ται, συ­νέ­στη­σε τη διε­νέρ­γεια μα­γνη­τι­κής χο­λαγ­γειο­πα­γκρε­α­το­γρα­φί­ας MRCP, ώστε να επι­βε­βαιω­θεί το απο­τέ­λε­σμα.

Η MRCP έγινε στις 11 Σε­πτεμ­βρί­ου 2019. Εκεί ακρι­βώς βρί­σκε­ται και ο πρώ­τος με­γά­λος κόμ­βος της υπό­θε­σης, καθώς ο ημε­δα­πός ενά­γων απο­δί­δει στη συ­γκε­κρι­μέ­νη εξέ­τα­ση εύ­ρη­μα «πι­θα­νού μι­κρού λίθου 2,5 χιλ.» πε­ρί­που στο μέσο τμήμα του κυ­στι­κού πόρου, με βάση το οποίο ο θε­ρά­πων ια­τρός του συ­νέ­στη­σε τη διε­νέρ­γεια ERCP.

Από την άλλη πλευ­ρά, στην ίδια από­φα­ση κα­τα­γρά­φε­ται και η αντί­θε­τη εκ­δο­χή του ια­τρού, ότι δη­λα­δή από το απο­τέ­λε­σμα της MRCP ο λίθος εντο­πί­στη­κε «με βε­βαιό­τη­τα» και μά­λι­στα στη συμ­βο­λή του κυ­στι­κού με τον ηπα­τι­κό πόρο, άρα κατά τον ισχυ­ρι­σμό του απο­τε­λού­σε από­λυ­τη έν­δει­ξη για ERCP.

Αυτή η αντί­φα­ση ως προς το τι ακρι­βώς έδει­ξε η MRCP είναι, όπως προ­κύ­πτει από το σκε­πτι­κό, ένας από τους βα­σι­κούς λό­γους που το δι­κα­στή­ριο ζητά την προ­σκό­μι­ση της γνω­μά­τευ­σης πριν απο­φα­σί­σει ορι­στι­κά.

Η ERCP, δια­γνω­στι­κή και θε­ρα­πευ­τι­κή μέ­θο­δος, πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στις 31 Ια­νουα­ρί­ου 2020 στις εγκα­τα­στά­σεις της ενα­γό­με­νης κλι­νι­κής στη Ρόδο. Μετά τη δια­δι­κα­σία, ο ημε­δα­πός ενά­γων υπέ­στη οξεία πα­γκρε­α­τί­τι­δα, γε­γο­νός που, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται, οδή­γη­σε σε νο­ση­λεία τόσο στη Ρόδο όσο και στην Αθήνα, συ­νο­λι­κά για 18 ημέ­ρες.

Το ιστο­ρι­κό δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στην εμ­φά­νι­ση της επι­πλο­κής. Πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται ανα­φο­ρές σε συ­γκε­κρι­μέ­να ση­μεία της με­τεγ­χει­ρη­τι­κής δια­χεί­ρι­σης, όπως τα πε­ρι­γρά­φει ο ενά­γων και τα οποία συν­δέ­θη­καν με τον ισχυ­ρι­σμό περί μη προ­σή­κου­σας φρο­ντί­δας και ελ­λι­πούς ενη­μέ­ρω­σης.

Ο ενά­γων υπο­στη­ρί­ζει ότι πα­ρέ­μει­νε νο­ση­λευό­με­νος μέχρι τις 04 Φε­βρουα­ρί­ου 2020 χωρίς εμ­φα­νή βελ­τί­ω­ση, με αυ­ξα­νό­με­νο οί­δη­μα στην κοι­λια­κή χώρα και δυ­σκο­λία στην ανα­πνοή, για την οποία του χο­ρη­γή­θη­κε υπο­βοη­θη­τι­κή μάσκα, ενώ ταυ­τό­χρο­να ισχυ­ρί­ζε­ται ότι δεν λάμ­βα­νε ενη­μέ­ρω­ση για την πο­ρεία της επι­πλο­κής ούτε για τη φαρ­μα­κευ­τι­κή αγωγή.

Στο ίδιο χρο­νι­κό ση­μείο εντάσ­σε­ται και ένα ει­δι­κό­τε­ρο πε­ρι­στα­τι­κό που ο ενά­γων προ­βάλ­λει ως στοι­χείο κακής πρα­κτι­κής. Κατά τις πρω­ι­νές ώρες της 4ης Φε­βρουα­ρί­ου 2020, πε­ρι­γρά­φε­ται ότι νο­ση­λευ­τής προ­έ­βη σε αλ­λα­γή φλε­βο­κα­θε­τή­ρα και τον το­πο­θέ­τη­σε στον λαιμό, με απο­τέ­λε­σμα, κατά τον ισχυ­ρι­σμό, να το­πο­θε­τη­θεί εσφαλ­μέ­να και η εν­δο­φλέ­βια αγωγή να διο­χε­τεύ­ε­ται υπο­δο­ρί­ως και όχι στην κε­ντρι­κή φλέβα.

Ο ενά­γων υπο­στη­ρί­ζει ότι η επέμ­βα­ση του πα­ρου­σιά­στη­κε ως «ρου­τί­νας» χωρίς να του εκτε­θούν οι εν­δε­χό­με­νες επι­πλο­κές, από τις οποί­ες η πιο συ­νη­θι­σμέ­νη είναι η οξεία πα­γκρε­α­τί­τι­δα.

Στο ίδιο πλαί­σιο, συν­δέ­θη­κε και ο ισχυ­ρι­σμός ότι κατά τη νο­ση­λεία δεν ενη­με­ρώ­θη­κε και δεν συ­ναί­νε­σε στην εκ­κε­νω­τι­κή πα­ρα­κέ­ντη­ση.

Αυτό το μέρος της υπό­θε­σης είχε άμεση δι­κο­νο­μι­κή συ­νέ­πεια σε ένα από τα αι­τή­μα­τα της αγω­γής. Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι το κον­δύ­λιο 50.000 ευρώ, που στη­ρί­χθη­κε στην πα­ρά­λει­ψη ενη­μέ­ρω­σης και συ­ναί­νε­σης, ήταν αό­ρι­στο, επει­δή δεν είχε εκτε­θεί, όπως απαι­τεί­ται, ότι αν υπήρ­χε πλή­ρης ενη­μέ­ρω­ση ο ενά­γων θα είχε επι­λέ­ξει να μην υπο­βλη­θεί στην ERCP, ούτε ότι θα είχε αρ­νη­θεί την πα­ρα­κέ­ντη­ση.

Στο ακρο­α­τή­ριο, για τον ενά­γο­ντα πα­ρα­στά­θη­κε ο κ. Χάρης Πο­λί­της, για τον ενα­γό­με­νο ιατρό και προ­σε­πι­κα­λού­ντα πα­ρα­στά­θη­κε ο κ. Νι­κό­λα­ος Κα­μπα­γιάν­νης, για την ενα­γό­με­νη κλι­νι­κή πα­ρα­στά­θη­κε η κ. Στε­φα­νία Νι­κο­λά­ου και για την ασφα­λι­στι­κή εται­ρεία που πα­ρε­νέ­βη πα­ρα­στά­θη­κε ο κ. Πα­ντε­λής Πε­τμε­ζάς.