Απορρίφθηκε η έφεση στην πολύκροτη υπόθεση ιατρικής αμέλειας εις βάρος του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου

Με την υπ’ αρίθμ. Α1961/2024 απόφαση του Στ’ Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς απορ­ρί­φθηκε και σε δεύτερο βαθμό η αγωγή ενός ανδρό­γυ­νου από την Ρόδο κατά του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου και γυναι­κο­λό­γου ιατρού με την οποία διεκ­δι­κεί­ται απο­ζη­μί­ωση συνο­λι­κού ύψους πέντε εκατ. ευρώ περίπου για ιατρι­κές παρα­λεί­ψεις και αστο­χίες που προ­κά­λε­σαν παρά­λυση του παιδιού τους (απε­βί­ωσε το έτος 2017).

Με την υπ’ αρίθμ. 648/2006 απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου η αγωγή είχε απορ­ρι­φθεί και με την έφεσή τους ζήτησαν να ακυ­ρω­θούν όλες οι πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νες που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν στο πλαίσιο της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης και η ΕΔΕ που είχε διε­νερ­γη­θεί αρμο­δίως για την απόδοση πει­θαρ­χι­κών ποινών, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι δεν αντα­πο­κρί­νο­νται στην πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Όπως ξανά­γραψε η «δ», το παιδί γεν­νή­θηκε στις 6:40 π.μ. της 2ας Δεκεμ­βρίου 2002 με περι­γεν­νη­τική ασφυξία και διε­κο­μί­σθη με το EKAB στην Aθήνα. H ολο­κλή­ρωση του τοκετού έγινε με αναρ­ρο­φη­τικό εμβρυουλκό.

Oι γονείς του παιδιού ισχυ­ρί­ζο­νται ότι η 27χρονη τότε μητέρα είχε ειρ­ρηγ­μένο θυλάκιο και έπρεπε να υπο­βλη­θεί σε και­σα­ρική τομή και να ακο­λου­θη­θεί η δια­δι­κα­σία της αναρ­ρό­φη­σης. Oι γιατροί από την άλλη πλευρά υπε­ρα­μύ­νο­νται της δια­δι­κα­σίας που ακο­λου­θή­θηκε.

Oι γονείς του παιδιού, παρου­σί­α­σαν ως μάρτυρα υπε­ρά­σπι­σης τη μαία του νοσο­κο­μείου που υπο­στή­ριξε ότι υπήρξε αμέλεια και αστοχία από πλευράς των ιατρών και παρα­τή­ρησε ότι ο τοκετός έπρεπε να γίνει με και­σα­ρική τομή και όχι να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί δύο φορές εμβρυουλκό που προ­κά­λεσε βλάβη στο βρέφος.

Yποστήριξε, επίσης, ότι σκο­πί­μως οι ιατροί και η διοί­κηση του νοσο­κο­μείου, αν και το είχε ζητήσει εγγρά­φως, δεν την κάλεσαν για να κατα­θέ­σει στο πλαίσιο της EΔE που διε­νερ­γή­θηκε παρότι συμ­με­τείχε στη δια­δι­κα­σία του τοκετού, ενώ άφησε πολλά υπο­νο­ού­μενα για προ­σπά­θεια από­κρυ­ψης της αλή­θειας.

Kατέθεσε ειδι­κό­τερα ότι η κατά­σταση της υγείας της μητέρας και τα φάρμακα που της χορη­γή­θη­καν δεν κατα­γρά­φη­καν, όπως όφειλε να γίνει στην κατά­σταση νοση­λείας και ότι η δήλωση γέν­νη­σης του παιδιού έγινε από ιατρό που δεν παρί­στατο στον τοκετό.

H μαία έκανε, μάλιστα, λόγο για πλήρη «απο­μό­νωσή» της από συνα­δέλ­φους της και από ιατρούς της κλι­νι­κής του νοσο­κο­μείου λόγω της από­φα­σής της, να ρίξει άπλετο φως στην υπόθεση.

Η αντί­δικη πλευρά δια­τεί­νε­ται ότι η δια­δι­κα­σία που ακο­λου­θή­θηκε ήταν πράγ­ματι η ενδε­δειγ­μένη, ότι η βλάβη που υπέστη το βρέφος δεν οφει­λό­ταν στη χρήση του εμβρυουλ­κού αλλά σε άλλους παρά­γο­ντες.

Είχε επι­ση­μαν­θεί ότι η μαία είχε ζητήσει η ίδια να μην κατα­θέ­σει στο πλαίσιο της ΕΔΕ ως μάρ­τυ­ρας και ότι το απε­φά­σισε τον Οκτώ­βριο του 2002 και αφού είχε προη­γου­μέ­νως υπο­βλη­θεί η αγωγή.

Πλήρη κάλυψη στους ιατρούς παρεί­χαν εξάλλου τόσο ο πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας που όρισε το δικα­στή­ριο όσο και το πόρισμα Ενορκης Διοι­κη­τι­κής Εξέ­τα­σης που διε­νερ­γή­θηκε.

Στην απόφαση του πρω­τό­δι­κου δικα­στη­ρίου ανα­φέ­ρε­ται ότι η μέθοδος που ακο­λου­θή­θηκε κατά την διάρ­κεια του τοκετού ήταν η μόνη ενδε­δειγ­μένη και ότι η βλάβη που σημειώ­θηκε στο παιδί δεν οφεί­λε­ται σε κακή εφαρ­μογή συκιουλ­κίας είτε σε ανοξία κατά την διάρ­κεια του τοκετού.

Την υπόθεση χει­ρί­ζε­ται για τους γονείς ο δικη­γό­ρος κ. Μιχάλης Καρα­γιάν­νης και για την ιατρό ο δικη­γό­ρος κ. Γρη­γό­ρης Μοράρης.