Μαρινάκης στην εκδήλωση της ΟΝΝΕΔ: Οι μάχες που δόθηκαν είναι κάτι παραπάνω από κερδισμένες

«ΗΟΝΝΕΔ γιορ­τά­ζει τα 50 της χρόνια δικαιω­μένη» τόνισε ο υφυ­πουρ­γός παρά τω πρω­θυ­πουργώ και κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος Παύλος Μαρι­νά­κης κατά την ομιλία του στο φεστι­βάλ για τα 50 χρόνια από την ίδρυση της ΟΝΝΕΔ. «Οι μάχες που δόθηκαν όλα αυτά τα χρόνια από τους ΟΝΝΕΔίτες, είναι κάτι παρα­πάνω από κερ­δι­σμέ­νες. Είναι σπάνιο, νομίζω, μία νεολαία, μία οργά­νωση νέων, να έχει δικαιω­θεί τόσο πολύ», υπο­γράμ­μισε ο κ. Μαρι­νά­κης.

Ακο­λου­θεί ολό­κληρο το κείμενο της ομιλίας του υφυ­πουρ­γού παρά τω πρω­θυ­πουρ­γού και κυβερ­νη­τι­κού εκπρο­σώ­που Παύλου Μαρι­νάκη

«Λίγο μετά τα τριάντα χρόνια της ΟΝΝΕΔ, στην προ­ε­δρία του Γιώργου Παπα­νι­κο­λάου, μπήκα κι εγώ πρώτα στη ΔΑΠ και στη συνέ­χεια στην ΟΝΝΕΔ, ως φοι­τη­τής της Νομικής Κομο­τη­νής.

Γιόρ­τασα τα 40 χρόνια της ΟΝΝΕΔ, ως ,τότε, νέος δικη­γό­ρος, και έρχομαι σήμερα μαζί με τον Πρω­θυ­πουργό, κορυ­φαί­ους Υπουρ­γούς, ΟΝΝΕΔίτισσες και ΟΝΝΕΔίτες, από όλες τις γενιές, ανθρώ­πους που τρέξαμε μαζί από τα φοι­τη­τικά χρόνια μέχρι το εκτε­λε­στικό γραφείο της ΟΝΝΕΔ και τους δύο καλούς φίλους εδώ (σ.σ. τους νυν αντι­προ­έ­δρους της ΟΝΝΕΔ που συντό­νι­ζαν) να μιλήσω ως πρώην πρό­ε­δρος αυτής της οργά­νω­σης που όταν γρά­φτηκα ήθελα να πάντα γραφτώ σε αυτό που είναι η Νέα Δημο­κρα­τία.

Θέλω να σταθώ σε τρία σημεία, αφού συγχαρώ και τον Ορφέα τον Γεωρ­γίου και όλες και όλους εσάς για την εξαι­ρε­τική διορ­γά­νωση και για την σκοπιά την οποία δώσατε στην ιστορία μας μέσα σε όλη την ημέρα αυτή. Το πρώτο έχει να κάνει με κάτι το οποίο πρέπει να μας κάνει πολύ υπε­ρή­φα­νους και πολύ αισιό­δο­ξους. Λέμε ότι καμία μάχη δεν είναι χαμένη και είναι χαμένη μόνο αυτή που δεν δόθηκε.

Και οι μάχες που δόθηκαν όλα αυτά τα χρόνια από τους ΟΝΝΕΔίτες, είναι κάτι παρα­πάνω από κερ­δι­σμέ­νες. Είναι σπάνιο, νομίζω, μία νεολαία, μία οργά­νωση νέων, να έχει δικαιω­θεί τόσο πολύ και νομίζω πως ούτε εμείς οι ίδιοι, έχουμε κατα­λά­βει σε τι συνί­στα­ται αυτή η δικαί­ωση. Σκε­φτείτε, πόσο απίθανο θεω­ρού­νταν για την Ελλάδα μέχρι πριν από πέντε χρόνια, εγώ θυμάμαι ότι είχαμε φοι­τη­τές που δίνουν μια μάχη για να υπάρ­χουν μη κρατικά Πανε­πι­στή­μια, τις εποχές της Μαριέτ­τας Γιαν­νά­κου, του Ευρι­πίδη Στυ­λια­νίδη, επί Πρω­θυ­πουρ­γίας του Κώστα Καρα­μανλή, αλλά ξέραμε ότι μάλλον θα μεί­νουμε η εξαί­ρεση μαζί με την Κούβα. Δικαιω­θή­καμε. Σκε­φτείτε πόσο δύσκολο ήταν να μιλή­σουμε για κατάρ­γηση ασύλου και να είναι καθη­με­ρι­νό­τητα, όπως συμ­βαί­νει τα τελευ­ταία χρόνια, μια επέμ­βαση της Αστυ­νο­μίας στα πανε­πι­στή­μια, όπως συμ­βαί­νει στα νοσο­κο­μεία, όπως συμ­βαί­νει οπου­δή­ποτε παρα­βιά­ζε­ται ο νόμος.

Σκε­φτείτε πόσο ακραί­ους μας θεω­ρού­σαν κάποτε και τους προη­γού­με­νους από εμάς πολύ παρα­πάνω, όταν μιλού­σαμε για ΣΔΙΤ, όταν μιλού­σαμε για μετα­πτυ­χιακά στα δημόσια πανε­πι­στή­μια με συμπρά­ξεις με εται­ρείες, όταν μιλού­σαμε για ζητή­ματα τα οποία τότε ήταν ταμπού. Σκε­φτείτε πόσα χρόνια, 10-20 χρόνια πριν, πόσο μικρό μέρος της κοι­νω­νίας, δεν θεω­ρούσε αυτο­νό­ητο να επι­βάλ­λε­ται ο νόμος όταν συμ­βαί­νει κάτι, δεν θεω­ρούσε αυτο­νό­ητο ότι προ­κει­μέ­νου να έχουμε οικο­νο­μική ανά­πτυξη πρέπει να συνερ­γά­ζε­ται ο δημό­σιος με τον ιδιω­τικό τομέα. Όλα αυτά δεν τα έλεγε κάποιο forum, όλα αυτά δεν τα έλεγε κάποιο ίδρυμα προ­βλη­μα­τι­σμού, όλα αυτά τα είπε η ΟΝΝΕΔ.

Άρα η ΟΝΝΕΔ γιορ­τά­ζει τα 50 της χρόνια δικαιω­μένη. Και αυτό είναι το πιο σημα­ντικό. Στα δικά μας τα χρόνια όχι μόνο όταν ήμουν Πρό­ε­δρος αλλά και στο πρώτο εκτε­λε­στικό που συμ­με­τείχα με τον Σάκη τον Ιωαν­νίδη και ως Αντι­πρό­ε­δρος του Κώστα του Δέρβου αρχί­σαμε να κατα­λα­βαί­νουμε την διαφορά του τότε με το παρελ­θόν.

Εμείς δεν είχαμε όλα τα δεδο­μένα. Τα 40 χρόνια της ΟΝΝΕΔ τα γιορ­τά­σαμε σε μια Ελλάδα που πήγαινε να βγει από την κρίση. Έγινε η περί­φημη δια­πραγ­μά­τευση και η βασική συζή­τηση τότε ήταν που θα βρούμε δουλειά και αν θα μείνουν οι φίλοι μας στην Ελλάδα.

Γιορ­τά­ζουμε τα 50 χρόνια -και αυτό είναι το δεύτερο που θα πω- με την χαμη­λό­τερη ανεργία των τελευ­ταίων 15 ετών -γιατί είμαστε οι ιδέες μας αλλά είμαστε και οι πολι­τι­κές μας- και με 500.000 νέες θέσεις εργα­σίας μέσα σε πέντε χρόνια. Σημείο δεύτερο, το είπε και ο Πρω­θυ­πουρ­γός.

Υπάρχει κατά καιρούς μια συζή­τηση για την ανα­γκαιό­τητα των πολι­τι­κών νεο­λαιών. Κανείς δεν είναι αλάν­θα­στος. Κανείς δεν έχει τα έχει κάνει όλα τέλεια.

Κανένα κόμμα. Καμία νεολαία. Αυτή η συζή­τηση όμως απα­ντιέ­ται μόνο με ένα επι­χεί­ρημα.

Είναι και πολλά, αλλά νομίζω δεν μπορεί να το καταρ­ρί­ψει με τίποτα. Και θα μιλήσω για τον εαυτό μου, βλέ­πο­ντας όπως πολλά τέτοια παρα­δείγ­ματα στην αίθουσα και σκε­πτό­με­νος πολλά περισ­σό­τερα.

Γεν­νή­θηκα και μεγά­λωσα στην Πάτρα, σπού­δασα στη Νομική της Θράκης. Δεν μπορώ να πω ότι προ­έρ­χο­μαι από μια πολι­τική οικο­γέ­νεια.

Πήγα σε δημόσιο σχολείο και σε δημόσιο Πανε­πι­στή­μιο Και έχω την τιμή να συνερ­γά­ζο­μαι με τον Κυριάκο Μητσο­τάκη, τον Πρω­θυ­πουργό της χώρας, γιατί πολύ απλά με μια ομάδα ανθρώ­πων στη σχολή προ­σπα­θή­σαμε να αλλά­ξουμε κάποια πράγ­ματα. Με μια άλλη ομάδα ανθρώ­πων εδώ στην Αθήνα προ­σπα­θή­σαμε να βελ­τιώ­σουμε πολλά από αυτά τα οποία μας αφο­ρού­σαν, από τότε που ήρθαμε, μέχρι σήμερα. Γιατί μου δόθηκε η ευκαι­ρία, μου δόθηκε το βήμα.

Και δεν είμαι μόνο εγώ. Είμαστε πάρα πολλοί. Κάποιοι, εκ των οποίων φτάσανε να είναι κορυ­φαία κυβερ­νη­τικά στελέχη, βλέπω εδώ τον Κωστή Χατζη­δάκη, τον Ευρι­πίδη Στυ­λια­νίδη, τον Γιάννη Οικο­νό­μου, αλλά δεν είναι μόνο τα κυβερ­νη­τικά στελέχη, οι βου­λευ­τές, είναι άνθρω­ποι της αυτο­διοί­κη­σης όπως είναι ο Γιώργος (σ.σ. Παπα­νι­κο­λάου), είναι και άνθρω­ποι που, όπως είπε ο Πρω­θυ­πουρ­γός, επέ­λε­ξαν να μην συνε­χί­σουν στην πολι­τική, αλλά γνώ­ρι­σαν ανθρώ­πους, κατά­φε­ραν να πετύ­χουν στη δουλειά τους.

Όποιος, λοιπόν, δεν θέλει την ΟΝΝΕΔ, γιατί οι υπό­λοι­πες νεο­λαίες έχουν δυστυ­χώς μια παρά­δοση κομ­μα­τι­κών στε­λε­χών, στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, στερεί από ανθρώ­πους ευκαι­ρίες.

Είμαστε πάρα, λοιπόν, πάρα πολύ περή­φα­νοι που μπορεί, ένα παιδί από την Πάτρα, από την Λάρισα, από το Ηρά­κλειο, από όλη την Ελλάδα, από ένα δημόσιο σχολείο, από ένα ιδιω­τικό σχολείο, από την Αθήνα, από μια οικο­γέ­νεια που μπορεί να έχει την δυνα­τό­τητα, ή να μην έχει την δυνα­τό­τητα, να διεκ­δι­κή­σει τα όνειρά του.

Τρίτο και τελευ­ταίο. Λέμε ότι η ΟΝΝΕΔ είναι μπροστά από την εποχή της. Αυτό την δια­χω­ρί­ζει από όλους τους υπό­λοι­πους. Αυτό είναι αυτό το οποίο καλεί­στε να κάνετε κι εσείς.

Κάποτε κάποιοι πριν από εμάς λέγανε αυτά που σήμερα θεω­ρού­νται αυτο­νό­ητα. Αυτό προ­σπα­θή­σαμε να κάνουμε και εμείς.

Μπορεί να μην ήταν αυτο­νό­ητο αλλά ήταν μια από τις εκστρα­τείες που κάναμε, ξεκι­νή­σαμε να συζη­τάμε για τα σχολεία και την κακο­ποί­ηση που υφί­στα­νται πολλοί μαθητές και σήμερα η Κυβέρ­νηση εφαρ­μό­ζει, μετά από την ολι­γω­ρία πολλών προη­γού­με­νων κυβερ­νή­σεων, μια σειρά από πολι­τι­κές.

Το μόνο πράγμα, λοιπόν, που έχετε να κάνετε εσείς είναι να σκέ­φτε­στε τι θα είναι αυτό που μετά από 10-20 χρόνια θα είναι αυτο­νό­ητο.

Κλείνω με ένα πολύ μεγάλο «ευχα­ρι­στώ» στον Πρω­θυ­πουργό για τις ευκαι­ρίες που μου έχει δώσει, στους ανθρώ­πους οι οποίοι με τίμησαν με το να είμαι συνερ­γά­της τους και στην ΟΝΝΕΔ και στην ΝΔ και με μια απά­ντηση στην ερώτηση «γιατί τα κάνουμε όλα αυτά».

Εγώ θα σας πω ότι σήμερα γιορ­τά­ζουμε τα 50 χρόνια της ΟΝΝΕΔ και αύριο έχω τα γενέ­θλια του γιου μου που γίνεται ενός έτους. Τις μάχες λοιπόν, τις δίνω για την γενιά του παππού μου, που από την Πάτρα, αυτός και κάποιοι φίλοι του τα δύσκολα χρόνια δεν υπέ­κυ­ψαν στον λαϊ­κι­σμό της δεκα­ε­τίας του ’80 και αντί­στοιχα οι άνθρω­ποι αυτή της νεο­λαίας τότε.

Για την ΟΝΝΕΔ είμαστε περή­φα­νοι για τους φίλους, τους συμ­φοι­τη­τές και αντί­στοιχα όλους εσάς εδώ, σε όλη στην Ελλάδα που όταν μας κλεί­νανε το Πανε­πι­στή­μιο εμείς πηγαί­ναμε να το ανοί­ξουμε και να δώσουμε την ευκαι­ρία για τους συμ­φοι­τη­τές μας να σπου­δά­σουνε, για τους συνερ­γά­τες που γνω­ρί­σαμε μέσα από την πολι­τική.

Τις μάχες τις δίνουμε για όλους αυτούς και για τα παιδιά μας για τα οποία δεν μπο­ρούμε να επι­τρέ­ψουμε να ζήσουν σε μια χώρα με τις παθο­γέ­νειες που όλοι μας υπο­στή­καμε, περισ­σό­τερο ή λιγό­τερο τα προη­γού­μενα χρόνια, γιατί έπρεπε να ανε­χό­μα­στε μια υπο­τι­θέ­μενη ιδε­ο­λο­γική ηγε­μο­νία που πλέον δεν υπάρχει. Χρω­στάμε σε αυτά τα παιδιά είτε είναι ενός, είτε είναι στο σχολείο, είτε είναι η Κων­στα­ντίνα που είναι ένα απ’ τα νεότερα μέλη της ΟΝΝΕΔ. Γεμίστε την οργά­νωση με ανθρώ­πους της κοι­νω­νίας, με ανθρώ­πους με αίσθημα, γεμίστε την οργά­νωση με συναί­σθημα και μην φοβάστε να είστε μπροστά από την εποχή σας».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ