Τα Δωδεκάνησα στα εδάφη του “Εθνικού Όρκου” που επικαλέστηκε ο Ερντογάν – Χάρτες

Ρεσιτάλ προ­κλη­τι­κό­τη­τας το Σάββατο από τον πρόεδρο της Τουρ­κίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντο­γάν, καθώς, όπως μετα­δί­δει ο Μανώλης Κωστί­δης, μίλησε για την Τουρκία του «Εθνικού Όρκου» με εδάφη από Βουλ­γα­ρία, Ελλάδα και Ιράκ αλλά και τη Συρία.

«Δεν θα κοιτάμε τα δάκρυα οποιου­δή­ποτε έχει βλέψεις στην πατρίδα μας. Δεν θα ανε­χτούμε κανέναν που θα επι­χει­ρή­σει κατά της πατρί­δας μας. Δεν θα επι­τρέ­ψουμε καμία επέμ­βαση ούτε στα 782 χιλιά­δες τετρα­γω­νικά χιλιό­με­τρα των εδαφών της πατρί­δας μας, ούτε στη γεω­γρα­φία του Εθνικού Όρκου» ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά ο Ταγίπ Ερντο­γάν σύμφωνα με τον αντα­πο­κριτή του ΣΚΑΪ στην Κων­στα­ντι­νού­πολη.

Διά­φο­ρες εκδοχές των συνόρων της Τουρ­κι­κής Δημο­κρα­τίας σύμφωνα με τον Όρκο:

Ο τουρ­κι­κός εθνικός όρκος (τουρ­κικά: Misakı Milli) είναι δια­κή­ρυξη έξι σημείων που ψήφισε το τελευ­ταίο οθω­μα­νικό κοι­νο­βού­λιο στις αρχές του 1920, με αναφορά τις απο­φά­σεις της συνε­λεύ­σεων των Τούρκων εθνι­κι­στών στο Ερζε­ρούμ και στη Σεβά­στεια.

O όρκος έθετε τα σύνορα της μελ­λο­ντι­κής Τουρ­κι­κής Δημο­κρα­τίας, στη βάση των πρό­σφα­των συνόρων της, ηττη­μέ­νης στον Α΄ Παγκό­σμιο Πόλεμο, Οθω­μα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρίας, συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­ντας, μεταξύ άλλων, «τις περιο­χές του Κιρκούκ, της Θεσ­σα­λο­νί­κης, του Χαλε­πίου και της Μοσού­λης».

Οι βασικές γραμμές του Όρκου δια­μορ­φώ­θη­καν στο εθνικό Συνέ­δριο του Ερζε­ρούμ (Erzurum Kongresi, 22 Ιουλίου – 7 Αυγού­στου 1919) και στο αντί­στοιχο της Σεβά­στειας (Sivas Kongresi, 4-11 Σεπτεμ­βρίου 1919), του Τουρ­κι­κού Εθνικού Κινή­μα­τος και του Μου­σταφά Κεμάλ.

Οι ανα­φο­ρές του Όρκου

Οι όροι του τουρ­κι­κού εθνικού όρκου είναι:

Το μέλλον των περιο­χών που κατοι­κού­νταν από Άραβες κατά πλειο­ψη­φία, τη στιγμή της υπο­γρα­φής της Ανα­κω­χής του Μούδρου, θα καθο­ρι­στεί με δημο­ψή­φι­σμα. Όι περιο­χές οι οποίες δεν βρί­σκο­νταν υπό την κατοχή των συμ­μά­χων την περίοδο της υπο­γρα­φής της εκε­χει­ρίας και είχαν τουρκική-μουσουλμανική πλειο­ψη­φία απο­τε­λούν την πατρίδα του τουρ­κι­κού έθνους.

Το μέλλον των περιο­χών του Καρς, Αρντα­χάν και Βατούμ θα καθο­ρι­στεί με δημο­ψή­φι­σμα.

Το καθε­στώς της περιο­χής της Δυτικής Θράκης θα καθο­ρι­στεί με την ψήφο των κατοί­κων της.

Θα πρέπει να εξα­σφα­λι­στεί η ασφά­λεια της Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως, και της θάλασ­σας του Μαρμαρά. Το καθε­στώς ελεύ­θε­ρης δια­κί­νη­σης προ­ϊ­ό­ντων καθώς οι μετα­φο­ρές μέσω των Στενών του Βοσπό­ρου και των Δαρ­δα­νε­λίων θα καθο­ρι­στεί μεταξύ της Τουρ­κίας και των άλλων ενδια­φε­ρο­μέ­νων κρατών.

Τα δικαιώ­ματα των μειο­νο­τή­των θα εξα­σφα­λι­στούν με βάση την αμοι­βαιό­τητα των δικαιω­μά­των των μου­σουλ­μα­νι­κών μειο­νο­τή­των στις γει­το­νι­κές χώρες.

Με στόχο την ανά­πτυξη της χώρας σε κάθε επίπεδο θα πρέπει να εξα­σφα­λι­στεί η ελευ­θε­ρία και η ανε­ξαρ­τη­σία της, κάτι που θα επι­τευ­χθεί με την άρση κάθε εμπο­δίου στο οικο­νο­μικό, πολι­τικό και δικαϊκό πεδίο.

Αν και η Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 αναιρεί τον τουρ­κικό εθνικό όρκο, ωστόσο η σύγ­χρονή εξω­τε­ρική πολι­τική της Τουρ­κίας φαί­νε­ται να τον ανα­βιώ­νει μαζί με τον τουρ­κικό εθνι­κι­σμό. Η Αλε­ξαν­δρέττα (προ­σαρ­τή­θηκε με αμφι­σβη­τού­μενο δημο­ψή­φι­σμα το 1939) και η κατε­χό­μενη Κύπρος ευρί­σκο­νται εντός των ορίων του τουρ­κι­κού εθνικού όρκου, όπως και εδάφη ξένων και κυρί­αρ­χων κρατών στα οποία επι­χει­ρεί σήμερα η Τουρκία χωρίς τη συγκα­τά­θεση τους (Ιράκ, Συρία).

Σε ότι αφορά τα ελλη­νικά εδάφη, η δυτική Θράκη, τα Δωδε­κά­νησα και ολό­κληρη η Κύπρος περι­λαμ­βά­νο­νται στα όρια του ανα­βιού­με­νου τουρ­κι­κού εθνικού όρκου.

Πηγή: skai.gr