Ρόδιες δημιουργοί παρουσιάζουν το καλλιτεχνικό τους έργο

Ο «Όμιλος CINE-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ για τον οπτι­κο­α­κου­στικό εγγραμ­μα­τι­σμό» πιστός στο ραντε­βού του με τον ετήσιο κατα­ξιω­μένο θεσμό του Φεστι­βάλ Καλ­λι­τε­χνι­κής Δημιουρ­γίας Ροδίων συμ­με­τέ­χει για 4η συνεχή χρονιά στο φετινό πρό­γραμμά του,  που είναι  αφιε­ρω­μένο στους Δωδε­κα­νή­σιους πνευ­μα­τι­κούς ανθρώ­πους, τον λογο­τέ­χνη Νίκο Κάσ­δα­γλη και την ποι­ή­τρια μου­σι­κο­παι­δα­γωγό Ρένα Κάσ­δα­γλη.

Με τη φετινή συμ­με­τοχή του το πολι­τι­στικό μας σωμα­τείο επι­διώ­κει να εμπλου­τί­σει το πρό­γραμμα του φεστι­βάλ συνει­σφέ­ρο­ντας καλ­λι­τε­χνικό έργο οπτι­κο­α­κου­στι­κής/κινη­μα­το­γρα­φι­κής  δημιουρ­γίας  νέων καλ­λι­τε­χνών με κατα­γωγή τη Ρόδο που δρα­στη­ριο­ποιού­νται και δημιουρ­γούν εντός και εκτός του νησιού. Συγκε­κρι­μένα στο φετινό πρό­γραμμα θα παρου­σια­στεί  η πολυ­ποί­κιλη καλ­λι­τε­χνική δημιουρ­γία τεσ­σά­ρων δημιουρ­γών με προ­βο­λές ταινιών μικρού μήκους (μυθο­πλα­σίας και ντο­κι­μα­ντέρ) εμπνευ­σμέ­νες από προ­σω­πικά βιώματα, από την πολι­τι­στική μας κλη­ρο­νο­μιά, από τις ομορ­φιές, αλλά και τις δυσκο­λίες ζωής απο­μα­κρυ­σμέ­νων  νησιω­τι­κών περιο­χών.

Οι προ­βο­λές στο Θερινό κινη­μα­το­θέ­α­τρο ΡΟΔΟΝ.

1 & 2 Οκτω­βρίου 2024

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Τρίτη 1 Οκτω­βρίου 2024

Η θεμα­τική της εκδή­λω­σης: Η τέχνη του βοτσα­λω­τού

προβολή ντο­κι­μα­ντέρ – συζή­τηση

Προβολή ντο­κι­μα­ντέρ «ΒΟΤΣΑΛΩΤΑ ΔΑΠΕΔΑ», 27΄

  Δημιουρ­γός Άννα Αχιολά

Στο ντο­κι­μα­ντέρ θα παρα­κο­λου­θή­σουμε τον μάστορα, Νίκο Κελε­πέρα με τον βοηθό του Γιάννη, να κατα­σκευά­ζουν ένα βοτσα­λωτό δάπεδο σε ιδιω­τική οικία και να μας εξηγεί τα στάδια κατα­σκευής του. Στην εισα­γωγή και ενδιά­μεσα στην παρου­σί­αση των βημάτων της τεχνι­κής, παρεμ­βάλ­λο­νται συνε­ντεύ­ξεις του αρχι­τέ­κτονα Πάρη Παπα­θε­ο­δώ­ρου, που μας μιλάει για τα παρα­δο­σιακά μοτίβα και άλλα θέματα περί βοτσα­λω­τών που συνα­ντάμε στα Δωδε­κά­νησα και της συντη­ρή­τριας αρχαιο­τή­των και έργων τέχνης Νεκτα­ρίας Δασακλή, η οποία, αφού μας μιλήσει για την μακραί­ωνη ιστορία των βοτσα­λω­τών, κατόπιν μας εξηγεί τους κιν­δύ­νους και τις απειλές που αντι­με­τω­πί­ζουν τα βοτσα­λωτά δάπεδα σήμερα αλλά και τις προ­σπά­θειές της για τη διάσωση της τέχνης αυτής. Τέλος, παρα­κο­λου­θούμε τον τεχνίτη Κυριάκο Λάμπρου, να μας μιλάει για τα προ­γράμ­ματα επι­μόρ­φω­σης του ΚΕΚ Δωδε­κα­νή­σου, στα οποία διδά­σκει την τέχνη του βοτσα­λω­τού, στο πλαίσιο της προ­σπά­θειας διά­σω­σής της, ως μέρος της πολι­τι­στι­κής μας κλη­ρο­νο­μιάς. Μέσα από τις αφη­γή­σεις των βασικών προ­σώ­πων που παρου­σιά­ζουν την τέχνη του βοτσα­λω­τού, από δια­φο­ρε­τική σκοπιά ο καθένας, ανα­δει­κνύ­ε­ται πως η αγάπη και το πάθος των ανθρώ­πων γι’ αυτό που κάνουν, μπορεί να δώσει πνοή κι ελπίδα σε μία τέχνη που χάνεται.

Μετά την προβολή του ντο­κι­μα­ντέρ παρεμ­βαί­νει και συζητά με το κοινό για την τέχνη του βοτσα­λω­τού η Νεκτα­ρία Δασακλή και  Πάρης Παπα­θε­ο­δώ­ρου.

Η Νεκτα­ρία Δασακλή, συντη­ρή­τρια αρχαιο­τή­των και έργων τέχνης – μου­σειο­λό­γος, προϊ­στα­μένη του Τμή­μα­τος Συντή­ρη­σης της Υπη­ρε­σίας Νεω­τέ­ρων Μνη­μείων και Τεχνι­κών Έργων Δωδε­κα­νή­σου (ΥΝΜΤΕ) του ΥΠΠΟ, είχε την επι­στη­μο­νική επι­μέ­λεια του ντο­κι­μα­ντέρ. Για το ντο­κι­μα­ντέρ, ανάμεσα σε άλλα, σημειώ­νει:

«Η ΥΝΜΤΕΔ έχει ανα­πτύ­ξει τα τελευ­ταία τρία χρόνια διά­φο­ρες δράσεις ευαι­σθη­το­ποί­η­σης του κοινού σχετικά με το πολι­τι­στικό απόθεμα των βοτσα­λω­τών της Δωδε­κα­νή­σου, μία από τις οποίες είναι η συμβολή στο ντο­κι­μα­ντέρ της Άννας Αχιολά. Η Άννα αντι­λή­φθηκε από την αρχή τη σπου­δαιό­τητα της ανά­δει­ξης της παρα­δο­σια­κής αυτής τέχνης και των αυθε­ντι­κών δειγ­μά­των της από το παρελ­θόν, όπως και την ανα­γκαιό­τητα της ανά­λη­ψης δράσης για την προ­στα­σία τους από όλους μας και απο­φά­σισε να συμ­βά­λει με το δικό της δημιουρ­γικό τρόπο προς αυτή την κατεύ­θυνση».

 

Λίγα βιο­γρα­φικά στοι­χεία της Άννας Αχιολά

H Άννα Αχιολά γεν­νή­θηκε και μεγά­λωσε στη Ρόδο. Από το 2005 άρχισε να ασχο­λεί­ται με τον χώρο του πολι­τι­σμού δημιουρ­γώ­ντας το Μεσαιω­νικό Φεστι­βάλ Ρόδου αλλά και ως εργα­ζό­μενη σε διε­θνείς τηλε­ο­πτι­κές και κινη­μα­το­γρα­φι­κές παρα­γω­γές, ως υπεύ­θυνη του τμή­μα­τος casting και βοηθός σκη­νο­θέτη. Επίσης συνερ­γά­στηκε σε παρα­γω­γές ταινιών μικρού μήκους και δια­φη­μι­στι­κών, στον τομέα του σχε­δια­σμού και της εκτέ­λε­σης παρα­γω­γής. Το 2023 έλαβε τον Μετα­πτυ­χιακό Τίτλο Σπουδών (MSc): «Πολι­τι­σμός και Παρα­γωγή Ντο­κι­μα­ντέρ» του τμή­μα­τος Πολι­τι­σμι­κής Επι­κοι­νω­νίας και Τεχνο­λο­γίας του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου, στη Μυτι­λήνη. Στο πλαίσιο των μετα­πτυ­χια­κών της σπουδών ολο­κλή­ρωσε τη δημιουρ­γία δύο ντο­κι­μα­ντέρ μικρού μήκους: «Τα Βοτσα­λωτά Δάπεδα της Δωδε­κα­νή­σου» και «Ο δρόμος της Μου­σι­κής από το Εγώ στο Εμείς». Από το 2008 δια­τη­ρεί δικό της γραφείο εκδη­λώ­σεων (εται­ρι­κών & πολι­τι­στι­κών) και υπη­ρε­σιών κινη­μα­το­γρά­φου, με τον δια­κρι­τικό τίτλο «Poeessa»(Ποι­ή­εσσα) και ασχο­λεί­ται επαγ­γελ­μα­τικά με τον σχε­δια­σμό και την οργά­νωση θεμα­τι­κών εκδη­λώ­σεων και τις υπη­ρε­σίες παρα­γω­γής ταινιών και δια­νο­μής ρόλων για οπτι­κο­α­κου­στικά έργα, στο νησί της Ρόδου.

Τετάρτη 2 Οκτω­βρίου 2024

«ΓΕΜΑΤΟ ΕΛΠΙΔΑ», ταινία μικρού μήκους, πει­ρα­μα­τικό ντοκιμαντέρ15΄

Δημιουρ­γός: Ολυμπία Γκογκέ

Σύνοψη ταινίας

Η ταινία «Γεμάτο ελπίδα» εξε­ρευνά το ταξίδι ενός θρήνου, καθώς η ίδια η σκη­νο­θέ­τιδα προ­σπα­θεί να βρει απα­ντή­σεις για το πώς να αντι­με­τω­πί­σει την απώλεια του πατέρα της. Στην προ­σπά­θειά της να βρει απα­ντή­σεις, απο­φα­σί­ζει να πάρει συνέ­ντευξη από έναν νεκρο­θά­φτη ονόματι Πασκάλ. Με τις βαθιές του γνώσεις και τη μονα­δική μετα­φυ­σική προ­σέγ­γιση του θανάτου, προ­σφέ­ρει μια εναλ­λα­κτική άποψη του θανάτου που είναι γεμάτη ελπίδα. Μία χορεύ­τρια Butoh γίνεται η φυσική ενσάρ­κωση των συναι­σθη­μά­των της σκη­νο­θέ­τι­δας, δημιουρ­γώ­ντας έναν εικο­νικό διάλογο μεταξύ αυτής και του νεκρο­θά­φτη.

 

Συντε­λε­στές ταινίας

Σκη­νο­θε­σία/μοντάζ: Ολυμπία Γκογκέ, μουσική επέν­δυση: Αλέ­ξαν­δρος Αγγε­λά­κης, με τους Μαριάννα Τσα­γκα­ράκη και Pascal La Van Manh, παρα­γωγή: A.T.E.N.A (Atelier Temporaire Européen de Navigation Artistique).

Λίγα βιο­γρα­φικά στοι­χεία της Ολυ­μπίας Γκογκέ

Η Ολυμπία Γκογκέ είναι σκη­νο­θέ­τιδα, βιντε­ο­γρά­φος και μοντέρ. Έχει ολο­κλη­ρώ­σει τις σπουδές της στο Πάντειο Πανε­πι­στή­μιο στο τμήμα «Κοι­νω­νι­κής Ανθρω­πο­λο­γίας» και μετέ­πειτα συνέ­χισε με μετα­πτυ­χια­κές σπουδές στη «Παρα­γωγή ταινιών Ντο­κι­μα­ντέρ» στο Πανε­πι­στή­μιου Αιγαίου, στη Μυτι­λήνη. Έχει παρα­κο­λου­θή­σει κινη­μα­το­γρα­φικά σεμι­νά­ρια με τους: Δημήτρη Μπα­βέλλα, Πάνο Παππά, Μάρκο Gastine και Κατε­ρίνα Πατρώνη. Έχει εργα­στεί ως βιντε­ο­γρά­φος για 5 συναπτά έτη στο νησί της Ρόδου καθώς και ως σκη­νο­θέ­της ντο­κι­μα­ντέρ. Το πρώτο μεγάλου μήκους ντο­κι­μα­ντέρ που συν-σκηνοθέτησε με τον Γιώργο Τζεδάκη και τον Δημήτρη Κόκκινο, με τίτλο: «Το Κον­τσε­τρα­μέ­ντο της Ρόδου – Κρυ­φο­μι­λώ­ντας με τη λευ­τε­ριά» επι­λέ­χθηκε στο 7ο Διεθνές Φεστι­βάλ Κινη­μα­το­γρά­φου Πελο­πον­νή­σου (Ελλάδα).

Είναι μέλος της καλ­λι­τε­χνι­κής δια­μο­νής A.T.E.N.A υπό τη διεύ­θυνση της Lise Chevalier, στην πόλη Sète της Γαλλίας.

Στο πλαίσιο της δια­μο­νής της εκεί δημιουρ­γή­θηκε και η ταινία «Γεμάτο ελπίδα».

«ΤΟ ΧΑΟΣ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ ΠΙΣΩ ΤΗΣ», ταινία μ.μ., μυθο­πλα­σία, 33΄

Με πρω­τό­τυπη μουσική σύνθεση της Ροδί­τισ­σας  Πελα­γίας Χατζη­νι­κήτα

Σύνοψη ταινίας

Η Άννα νιώθει πως τώρα είναι η τελευ­ταία ευκαι­ρία να κυνη­γή­σει το όνειρό της, μια μουσική καριέρα στο Παρίσι. Η επι­τυ­χία δεν θα έμοιαζε άπιαστη, αν ο αλκο­ο­λι­κός πατέρας της δεν στε­κό­ταν εμπόδιο στο δρόμο της. Μια ιστορία για την αγάπη και την εξάρ­τηση, για όλα αυτά που αγαπάς και για αυτά που θες να αφήσεις πίσω.

Η ταινία επι­λέ­χθηκε ανάμεσα σε 2.263 συμ­με­το­χές από 555 κινη­μα­το­γρα­φι­κές σχολές όλου του κόσμου και απέ­σπασε το δεύτερο βραβείο εξ ημι­σείας με μία ταινία από το Πανε­πι­στή­μιο Columbia των ΗΠΑ στο 77ο φεστι­βάλ των Καννών.

Στην ταινία πρω­τα­γω­νι­στούν η Μαρίνα Σιώτου και ο Γιάννης Τσορ­τέ­κης, μαζί με την Ελένη Καρα­γιώργη, τη Δανάη Σκιάδη, τη Μαρία Φιλίνη, και τον Βασίλη Κανάκη. Το μοντάζ της ταινίας υπο­γρά­φει ο Γιώργος Ζαφεί­ρης (Μήλα, Fingernails), τη διεύ­θυνση φωτο­γρα­φίας η Αλε­ξάν­δρα Ρίμπα (Η Μητέρα μου είναι Αγία) με πρω­τό­τυπη μουσική σύνθεση της Πελα­γίας Χατζη­νι­κήτα.

Λίγα βιο­γρα­φικά στοι­χεία για την Πελαγία Χατζη­νι­κήτα

Η Πελαγία Χατζη­νι­κήτα με κατα­γωγή από τη Ρόδο, είναι συν­θέ­τρια κινη­μα­το­γρα­φι­κής μου­σι­κής και τρα­γου­δο­ποιός με έδρα το Παρίσι. Είναι από­φοιτη του Τμή­μα­τος Κινη­μα­το­γρά­φου του ΑΠΘ και διπλω­μα­τού­χος πιάνου του Κρα­τι­κού Ωδείου Θεσ­σα­λο­νί­κης. Έχει κερ­δί­σει υπο­τρο­φία από το Berklee College of Music. Επι­πλέον, έχει συν­θέ­σει την μουσική και έχει επι­με­λη­θεί τον ηχητικό σχε­δια­σμό για την μικρού μήκους ταινία «Το Χάος που Άφησε Πίσω της», του Νίκου Κολιού­κου. Επι­λέ­χθηκε να εκπρο­σω­πή­σει το Τμήμα Κινη­μα­το­γρά­φου στο Festival International Music and Cinema (MCM) της Μασ­σα­λίας, στο πλαίσιο του προ­γράμ­μα­τος Regards Croisés. Τέλος, είναι μέλος του γυναι­κείου φωνη­τι­κού τρίο Nema Vocal Ensemble, για το οποίο γράφει τις μετα­γρα­φές.

   «(Ψ)έριμος» ταινία, ντο­κι­μα­ντέρ 37΄

Δημιουρ­γός: Εμμα­νου­έλα Σαρού­κου

Το ντο­κι­μα­ντέρ «(Ψ)έριμος» απο­τε­λεί ένα ντο­κι­μα­ντέρ παρα­τή­ρη­σης της καθη­με­ρι­νό­τη­τας και των συνη­θειών των νησιω­τών του ακρι­τι­κού νησιού της Ψερίμου.

Από το πρώτο της ντο­κι­μα­ντέρ: «Μια ιδέα είμαστε, Πάσχα, 2020», που ανα­φέ­ρε­ται στο Πάσχα του κορο­νοϊού στο νησί της Καλύ­μνου, (το οποίο προ­βλή­θηκε σε αντί­στοιχο διήμερο του Ομίλου Cine-Εκπαίδευση τον Οκτώβρη του 2022) και στη συνέ­χεια με το ντο­κι­μα­ντέρ της «(Ψ)έριμος» δίνεται έμφαση από την καλ­λι­τέ­χνιδα στην παρα­τή­ρηση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας της ζωής των νησιω­τών και την ανά­δειξη χρόνιων προ­βλη­μά­των που αντι­με­τω­πί­ζουν.

Σύνοψη ταινίας

Στο ακρι­τικό νησί της Ψερίμου, ένα νησί που φιλο­ξε­νεί 30 κατοί­κους τον χειμώνα και γεμίζει με του­ρί­στες και εργα­ζό­με­νους το καλο­καίρι, οι συν­θή­κες δια­βί­ω­σης ποι­κί­λουν και δια­φέ­ρουν ανάμεσα στις δύο εποχές. Μία μικρή κοι­νω­νία, στην οποία η ανταλ­λαγή και η συνερ­γα­σία των κατοί­κων του νησιού είναι απα­ραί­τητη για την ομαλή επι­βί­ωσή τους, τα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουν οι λιγο­στοί πλέον κάτοι­κοι, παρα­μέ­νουν εδώ και χρόνια άλυτα. Στο ντο­κι­μα­ντέρ παρα­τή­ρη­σης «(Ψ)έριμος», μέσα από την παρα­τή­ρηση των νησιω­τών και την εξέλιξη των γεγο­νό­των παρα­τη­ρούμε τα απο­τε­λέ­σματα που έχουν τα ζητή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουν οι ενα­πο­μεί­να­ντες κάτοι­κοι στην άμεση καθη­με­ρι­νό­τητά τους, καθώς και στη μακρο­χρό­νια λει­τουρ­γία του νησιού. Παρα­κο­λου­θώ­ντας την απλό­τητα της ζωής, τον κόπο και τον μόχθο που απαι­τεί­ται καθη­με­ρινά προ­κει­μέ­νου να επι­βιώ­σει μία οικο­γέ­νεια στο ακρι­τικό νησί δίνεται μία γεύση της ζωής στο νησί της Ψερίμου.

Λίγα βιο­γρα­φικά στοι­χεία για την Εμμα­νου­έλλα Σαρού­κου

Η Εμμα­νου­έλα Σαρού­κου με κατα­γωγή από την Κάλυμνο, από­φοιτη του τμή­μα­τος Κινη­μα­το­γρά­φου της Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ, έχει αφιε­ρώ­σει τις γνώσεις της προ­κει­μέ­νου να ανα­δεί­ξει τη ζωή και τα προ­βλή­ματα που αυτή περι­λαμ­βά­νει στα ακρι­τικά νησιά του Αιγαίου. Από το πρώτο της ντο­κι­μα­ντέρ «Μια ιδέα είμαστε, Πάσχα, 2020», που ανα­φέ­ρε­ται στο Πάσχα του κορο­νοϊού στο νησί της Καλύ­μνου, και στη συνέ­χεια με το ντο­κι­μα­ντέρ της «(Ψ)έριμος» δίνεται έμφαση από την καλ­λι­τέ­χνιδα στην παρα­τή­ρηση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας της ζωής των νησιω­τών και την ανά­δειξη χρόνιων προ­βλη­μά­των που αντι­με­τω­πί­ζουν. Σκοπός του έργου της είναι η έκθεση αυτών των ζητη­μά­των με απώτερο σκοπό την επίλυσή τους και την βελ­τί­ωση των συν­θη­κών επι­βί­ω­σης στα νησιά.

Υπο­στή­ριξη

Δ. ΔΟΠΑΡ

Χορηγοί επι­κοι­νω­νίας

Ραδιό­φωνο λυχνάρι

Λωτός