Και όμως υπάρχει ελπίδα

Η βόμβα στην Χιρο­σίμα ηταν η αρχή του τέλους του Β Παγκό­σμιου πολέμου, ένα τέλος διά­λυ­σης της προ­ϋ­πάρ­χου­σας κοι­νω­νι­κής, πολι­τι­κης και οικο­νο­μι­κής δομής του κόσμου και η γενε­σιουρ­γός αιτία της Αμε­ρι­κά­νι­κης κοσμο­κρα­το­ρίας.

Οι τελευ­ταίες ευρω­ε­κλο­γές και τα απο­τε­λέ­σματα τους, είχαν μια παρό­μοια επί­δραση στο  όλο, με τον οποιον­δή­ποτε τροπο «δομη­μένο πολι­τικό σκηνικό» της χώρας.

Εφιαλ­τική η επί­δραση τους, όλοι οι υφι­στά­με­νοι πολι­τι­κοί σχη­μα­τι­σμοί, και μαζί τους τα όποια αφη­γή­ματα τους κατε­δα­φί­στη­καν, φάνηκε η γύμνια των κοι­νω­νι­κών τους αντι­στοι­χί­σεων, της πολι­τι­κης τους ανε­πάρ­κειας και της ελλει­πο­βα­ρούς εκπρο­σώ­πη­σης τους.

Έγινε εμφανές, σε όλους τους πολι­τι­κούς σχη­μα­τι­σμούς, το έλλειμα ειδικού πολι­τι­κού βάρους, ανα­δεί­χτηκε εκκω­φα­ντικά η κακή δια­χει­ρι­στική τους  λογική και η επιμονή τους στην διεκ­δί­κηση της ψήφου των πολιτων, όχι για αυτό που προ­τεί­νουν ή για αυτό που μπορούν να προ­σφέ­ρουν, αλλά μόνο για την δική τους παρου­σία, στην πολι­τική σκηνή  και την από­λαυση των όποιων ευερ­γε­τη­μά­των.

Δεν πρέπει να επι­χαί­ρει κανείς για την συνο­λική απα­ξί­ωση των πολι­τι­κών κομ­μά­των, τα πολι­τικά κόμματα και η λει­τουρ­γία τους, είναι ενας από τους πυλώνες της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Δημο­κρα­τίας.

Όταν αυτά  παύουν να λει­τουρ­γούν τότε είναι εμφανές, ότι υπάρχει πρό­βλημα στην λει­τουρ­γία της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής μας Δημο­κρα­τίας.

Το μεγα­λύ­τερο, θεσμικό- πολι­τικό πρό­βλημα της χώρας είναι η έλλειψη  πολι­τι­κών κομ­μά­των αρχών, όλα τα κόμματα στη χώρα μας, για πολλούς και διά­φο­ρους λόγους, εχουν κατα­λή­ξει να είναι προ­σω­πικά φέουδα των αρχηγών.

Υφί­στα­νται τύποις τα όργανα, με μια τύποις κατα­στα­τική κατο­χύ­ρωση, αρμο­διο­τή­των, η οποία κατα­στρα­τη­γεί­ται από αυθαί­ρε­τες ενέρ­γειες και απο­φά­σεις, του όποιου Προ­έ­δρου και των όποιων μελών, των άτυπων ομάδων κομ­μα­τι­κής εξου­σίας, στην καθη­με­ρινή πολι­τική πρα­κτική.

Τα πολι­τικά κόμματα, εχουν λόγο ύπαρξης, εάν και εφ όσον εχουν σαφή Ιδε­ο­λο­γικό προ­σα­να­το­λι­σμό και εφ όσον εχουν σταθερή κοι­νω­νική αντι­στοί­χιση.

Πολλοί ηταν και είναι αυτοί, συνη­θίζω να τους αποκαλώ οργα­νι­κούς δια­νο­ού­με­νους του Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού Νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, που ισχυ­ρί­ζο­νται ότι προ πολλού εχει επέλθει το ΤΕΛΟΣ των ΙΔΕΟΛΟΓΙΩΝ.

Ο στοχος και η επι­δί­ωξη τους ηταν ξεκά­θαρη, όφειλαν ως πλη­ρω­μέ­νοι κον­δυ­λο­φό­ροι, να στη­ρί­ξουν την ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ και τους στόχους της και πως κυρί­αρχη Ιδε­ο­λο­γία είναι το χρήμα και το κέρδος.

Η δύναμη των μέσων, όχι επι­κοι­νω­νίας και ενη­μέ­ρω­σης, αλλά εξα­πά­τη­σης, κατά­φερε να επι­βάλ­λει την άποψη της, ως θέσφατο και να πείσει τους απλούς πολίτες, ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, δεν υπάρ­χουν άλλες επι­λο­γές.

Η φράση, «η οικο­νο­μία βρε βλάκα»,  έγινε σλόγκαν, εγινε νόμος πολι­τι­κών λει­τουρ­γιών και εγινε απο­δε­κτή η χει­ρα­φέ­τηση και υπο­δού­λωση των κομ­μά­των, στο μεγάλο ντόπιο και διεθνές κεφά­λαιο.

Τα πολι­τικά κόμματα, έγιναν εκτε­λε­στές εντολών, Εθνικών εργο­λά­βων, χρη­μα­το­πι­στω­τι­κών εται­ρειών, Διεθνών οργα­νι­σμών και εκχώ­ρη­σαν αμαχητί τα δικαιώ­ματα τους και τις υπο­χρε­ώ­σεις τους.

Υπο­βάθ­μι­σαν το ρόλο τους, τις υπο­χρε­ώ­σεις τους και επέ­λε­ξαν να είναι καλοί ή κακοί δια­χει­ρι­στές επι­λο­γών και εντολών εξω­θε­σμι­κών κέντρων.

Το φαι­νό­μενο δεν είναι μόνο Ελλη­νικό, τα ίδια συμ­βαί­νουν σε όλη την Ευρώπη, ανα­φέ­ρο­μαι στην Ευρώπη γιατι είναι η μόνη περιοχή η οποία εχει μια πολι­τική παρά­δοση Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Δημο­κρα­τίας.

Το ευε­ξή­γητο παρά­δοξο είναι ότι, σε αυτόν τον ορυ­μα­γδό απα­ξί­ω­σης της πολι­τι­κης οι μόνοι πολι­τι­κοί σχη­μα­τι­σμοί οι οποίοι δια­τη­ρούν ενο­ποι­η­μένο τον σκληρό τους πυρήνα, είναι τα Νεο­φι­λε­λεύ­θερα Συντη­ρη­τικά κόμματα, γιατι είναι οι συνε­πείς υλο­ποι­η­τές των πολι­τι­κών που επι­βάλ­λει το Διεθνές  χρη­μα­το­πι­στω­τικό σύστημα.

Είναι οι κατ εξοχήν υπη­ρέ­τες του μεγάλου κεφα­λαίου και αφαί­μα­ξης του όποιου πλούτου από τον απλό πολίτη και η συγκέ­ντρωση του στα χέρια των ολίγων.

Στα Σοσια­λι­στικά Κόμματα, με την παρέμ­βαση ισχυρών οικο­νο­μι­κών παρα­γό­ντων ανα χώρα, κατά­φε­ραν να ελέγ­ξουν τις Ηγεσίες αυτών των κομ­μά­των και να τα οδη­γή­σουν στην δική τους λογική και να τα κατα­στή­σουν, δια­χει­ρι­στές των δικών τους πολι­τι­κών επι­λο­γών.

Αλλα­ξο­πί­στη­σαν, πρό­δω­σαν ΑΡΧΕΣ και ΙΔΑΝΙΚΑ, πρό­τα­ξαν τις οικο­νο­μι­κές τους δεσμεύ­σεις και εγκα­τέ­λει­ψαν τα κοι­νω­νικά στρώ­ματα και κοι­νω­νι­κές ομάδες που όφειλαν να υπη­ρε­τούν.

Έχασαν την Κοι­νω­νική τους αντι­στοί­χιση, έχασαν την ανα­γκαιό­τητα ύπαρξης τους, έχασαν την δυνα­τό­τητα έκφρα­σης μιας ΑΛΛΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ και ενα­γω­νίως ζητού­σαν την ψήφο των πολιτων, με την πρόταξη καλύ­τε­ρης δια­χεί­ρη­σης.

Η ΧΙΡΟΣΙΜΑ των Ευρω­ε­κλο­γών, ανέ­δειξε το πρό­βλημα, τα δυο μεγάλα κόμματα της Αντι­πο­λί­τευ­σης, ταλα­νί­ζο­νται σε δια­δι­κα­σίες ανά­δει­ξης νέων ΗΓΕΤΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ και η Κυβερ­νη­τική παρά­ταξη σκε­πά­ζει το πρό­βλημα της κάτω από το χαλί της ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

Είναι βέβαιο, ότι τα πρόσωπα παίζουν κάποιο ρόλο στη δια­μόρ­φωση νέων συν­θη­κών, ανα­ζη­τεί­ται όμως, ο σοφός πολι­τι­κός και σοφός είναι «ο πολι­τικά ικανός και αυτός που τα πλε­ο­νε­κτή­ματα του θα τα αξιο­ποι­ή­σει για το κοινό συμ­φέ­ρον»

Το ΧΑΟΣ πολλές φορές είναι γενε­σιουρ­γός αιτία, το ζητού­μενο είναι όχι μόνο ποιος ΚΥΒΕΡΝΑ αλλά πως Κυβερνά, είναι η ωρα πολίτες και πολι­τι­κοί να ανα­λο­γι­στούν πως και με ποιους θα βαδί­σουμε τα επόμενα χρονια.

Η ανα­τροπή του διπόλου «Οικονομία- Πολι­τική» και η επα­να­φορά της πολι­τι­κης στο προ­σκή­νιο μπορεί να επι­συμ­βεί  με την ύπαρξη κομ­μά­των, πολι­τι­κών παρα­τά­ξεων με χαρα­κτήρα, πατριω­τικό, Σοσια­λι­στικό, ριζο­σπα­στικά μεταρ­ρυθ­μι­στικό, με καθαρές κοι­νω­νι­κές αντι­στοι­χί­σεις και με απόλυτα ξεκά­θα­ρους προ­σα­να­το­λι­σμούς.

Παρα­σκευας γιαννης

Ροδος 19/9/24