Κάθε χρόνο κακοποιούνται σοβαρά 4.000 παιδιά

΄Ένα στα δέκα παιδιά ηλικίας έως τριών ετών που φτάνουν ως παι­δο­χει­ρουρ­γικά περι­στα­τικά στα εξω­τε­ρικά ιατρεία των νοσο­κο­μείων του ΕΣΥ είναι θύμα κακο­ποί­η­σης. Ενα στα τέσσερα κατάγ­ματα που συμ­βαί­νουν σε παιδιά κάτω των τριών ετών είναι, σύμφωνα με έρευνα του ΕΚΠΑ, επίσης λόγω κακο­ποί­η­σης.

«Και βέβαια χιλιά­δες είναι τα παιδιά στους δρόμους της Αθήνας και των άλλων πόλεων που πέφτουν θύματα σεξουα­λι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης», τόνισε η παι­δί­α­τρος ανα­πλη­ρώ­τρια διευ­θύ­ντρια ΕΣΥ και πρό­ε­δρος της Ελλη­νι­κής Εται­ρείας Κοι­νω­νι­κής Παι­δια­τρι­κής Βορείου Ελλάδος (ΕΕΚΠΒΕ) Σοφία Καρα­γιαν­νο­πού­λου, κατά τη διάρ­κεια της ενη­με­ρω­τι­κής συζή­τη­σης με θέμα την κακο­ποί­ηση ανη­λί­κων που διορ­γά­νωσε ο Ιατρι­κός Σύλ­λο­γος Θεσ­σα­λο­νί­κης.

Οι αριθμοί που ανα­φέρ­θη­καν δεί­χνουν την έκταση του φαι­νο­μέ­νου στην Ελλάδα και είναι απο­γοη­τευ­τι­κοί. Με βάση στοι­χεία του Ινστι­τού­του Υγείας του Παιδιού, κάθε χρόνο στην Ελλάδα κακο­ποιού­νται σοβαρά 4.000 παιδιά. Περισ­σό­τερα από 100 παιδιά πεθαί­νουν, ενώ άλλα τόσα μένουν με σοβαρές ανα­πη­ρίες, ως απο­τέ­λε­σμα της κακο­ποί­η­σης. Το δε σύνολο των περι­στα­τι­κών κακο­ποί­η­σης παιδιών υπο­λο­γί­ζε­ται στις 20.000!

«Οι λει­τουρ­γοί υγείας και ειδικά οι παι­δί­α­τροι, είμαστε τα πλη­σιέ­στερα πρόσωπα στην οικο­γέ­νεια. Μας αρέσει να λέμε ότι είμαστε οι καλύ­τε­ροι συνή­γο­ροι της υγείας του παιδιού», σημεί­ωσε η κ. Καρα­γιαν­νο­πού­λου και συνέ­χισε, «σε μία τρέ­χουσα κλινική εξέταση ο παι­δί­α­τρος θα πρέπει να γνω­ρί­ζει να ανα­γνω­ρί­ζει πότε κακο­ποιεί­ται ένα παιδί, ειδικά όταν υπάρ­χουν ένας ή περισ­σό­τε­ροι προσ­διο­ρι­στές επι­κιν­δυ­νό­τη­τας».

Σύμφωνα με την ίδια, ο παι­δί­α­τρος θα πρέπει να προ­σέ­χει ιδιαί­τερα όταν το παιδί προ­έρ­χε­ται από οικο­γέ­νεια με μέλη χρήστες αλκοόλ ή ουσιών, άτομα με ψυχο­λο­γικά προ­βλή­ματα ή και άτομα που έχουν ακόμα την τιμωρία ως μέσο δια­παι­δα­γώ­γη­σης.

Παιδική κακο­ποί­ηση δεί­χνουν συνήθως οι κακώ­σεις σε μωρά κάτω των έξι μηνών που δεν είναι από τον τοκετό, περι­στα­τικά όπου υπάρχει ασάφεια περι­γρα­φής συμ­βά­ντων και περι­στα­τικά όπου υπάρχει ανα­ντι­στοι­χία στο στάδιο ανά­πτυ­ξης του παιδιού με το συμβάν, όπως π.χ. παιδί δύο μηνών ο τραυ­μα­τι­σμός του οποίου ανα­φέ­ρε­ται ως πτώση από το κρεβάτι, όταν σπάνια συμ­βαί­νει κάτι τέτοιο σε αυτή την ηλικία, ή παιδί οκτώ μηνών που δεν περπατά και ανα­φέ­ρε­ται ότι έπεσε από τις σκάλες.

Σε αυτές τις περι­πτώ­σεις μάλιστα συχνά τα ατυ­χή­ματα απο­δί­δο­νται στον μεγα­λύ­τερο αδελφό. Υποπτα είναι συχνά και τα πολλά κατάγ­ματα σε δια­φο­ρε­τικό χρόνο το καθένα, τα εγκαύ­ματα, οι κακώ­σεις. Κακο­ποί­ηση δεί­χνουν επίσης η ανε­παρ­κής σίτιση, η επι­θε­τι­κό­τητα ή η απο­μό­νωση στο σχολείο.

Για την κ. Καρα­γιαν­νο­πού­λου, τα πιο σοβαρά σημάδια είναι δύο: «Το βλέμμα του παιδιού. Αυτό το παγερό βλέμμα που σε δια­περνά. Και το τίναγμα του παιδιού σε κάθε άγγιγμα. Αυτό το περί­εργο τίναγμά του…», τόνισε.

Πηγή: kathimerini.gr