Εντός, εκτός και επί τα… αυτά

Ωδινεν ορος και έτεκε μυν… Τίποτε σπου­δαίο από τον ανα­σχη­μα­τι­σμό. Αμή­χα­νος, που έπρεπε να γίνει επειδή έτσι είθι­σται σε αντί­στοι­χες περι­πτώ­σεις εκλο­γι­κής υπο­χώ­ρη­σης, απευ­θυ­νό­με­νος στον κομ­μα­τικό μικρό­κο­σμο, ανάχωμα σε διαρ­ροές ψηφο­φό­ρων ή επι­στρο­φής από τις παρα­λίες δυσα­ρε­στη­μέ­νων. Κανένα ξεχω­ρι­στό σήμα η μήνυμα. Σε κάθε περί­πτωση, η πραγ­μα­τική ζωή είναι κάπως πιο σύνθετη και σίγουρα δεν εξαρ­τά­ται από εάν πιάνει το σήμα για να «λαμ­βά­νο­νται τα μηνύ­ματα»… Η αντι­κα­τά­σταση του κ. Σκρέκα από τον κ. Θεο­δω­ρι­κάκο δεν θα απα­σχο­λή­σει κανέναν μπροστά στο ράφι, παρά μόνον όταν η τιμή κατρα­κυ­λή­σει από το ράφι. Η έλλειψη επαφής με αυτό που ζουν οι πολίτες στην αγορά χρε­ώ­νε­ται σε ένα πρόσωπο, ενώ είναι φαει­νό­τερο κι απ’ τον ήλιο ότι όλη η κυβέρ­νηση ήταν αλλού και έβλεπε τα τρένα της ανε­πάρ­κειας του αντα­γω­νι­σμού να περνούν. Στο Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης και Τρο­φί­μων οι δύο νέοι, προ­έρ­χο­νται λέει από τη Θεσ­σα­λία. Είναι αυτό κρι­τή­ριο απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας κι επι­τυ­χίας; Απ’ το βορρά μέχρι τον νότο ξέρουν ότι δεν αρκούν οι αλλαγές προ­σώ­πων. Ζήτημα είναι αν θα θυμού­νται ποιος αντι­κα­τέ­στησε ποιόν. Θα θυμη­θούν όμως όταν έρθει η ώρα τις πολι­τι­κές και πως επέ­δρασ­σαν στη ζωή τους, Ολοι πάντως  εξερ­χό­με­νοι του Προ­ε­δρι­κού μετά την ορκω­μο­σία τους, δεν παρέ­λει­ψαν να ανα­φερ­θούν για «στροφή στην καθη­με­ρι­νό­τητα» από Δευτέρα. Από τα χρόνια του Σημίτη μέχρι τον καιρό του Μητσο­τάκη  συνεχής είναι η επί­κληση της «καθη­με­ρι­νό­τη­τας» και η στροφή προς αυτή για την άμβλυνση της δυσα­ρέ­σκειας μετά από εκλογές. Μόνο που στην «καθη­με­ρι­νό­τητα» αντα­να­κλώ­νται όλα τα ελλείμ­ματα, διαρ­θρω­τικά και άλλα, της πολι­τι­κής…